Tarczycy znajduje się na szyi pod krtani. Wyróżnia dwa boczne płaty i przesmyk łączący, który znajduje się na poziomie 2-3 chrząstek tchawicy. Płaty boczne pokrywają tchawicę i są połączone z nią tkanką łączną. Waga gruczoł dorosłego wynosi średnio 20-30 Pod koniec pierwszego roku życia żelaza waży około 1 grama, do okresu dojrzewania, jej waga osiągnęła 14 g, a 20 lat - 30 g, w podeszłym wieku masa tarczycy jest nieco zmniejszona.

Struktura tarczycy

Gruczoł tarczycy pokryty jest dwoma warstwami błony tkanki łącznej. Wewnętrzny arkusz - kapsułka tarczycy - łączy się z miąższem gruczołu. Od niego w grubości gruczołu słabo wyrażone septa - beleczki. Zewnętrzna listka stanowi trzewny liść wewnętrznej powięzi szyi (powięzi endocervicalis), która pokrywa krtań, tchawicę, tarczycę, gardło i przełyk. Pomiędzy kapsułą tarczycy a liścią trzewną znajduje się przestrzeń wypełniona luźnym włóknem, w którym znajdują się tętnice, żyły, nerwy i gruczoły przytarczyczne.

Miąższ tarczycy składa się z pęcherzyków o różnych rozmiarach - pęcherzyków, które są jego strukturalnymi i funkcjonalnymi jednostkami (adenomerem). Średnia wielkość pęcherzyka wynosi 40-50 μm. Każdy pęcherzyk jest spleciony z siecią naczyń krwionośnych i limfatycznych. W świetle pęcherzyka gromadzi się koloid - wydzielniczy produkt komórek nabłonkowych, które tworzą podszewkę pęcherzyka. Ściana pęcherzyka tworzy jedną warstwę tyrocytów leżących na błonie podstawnej. Postać tyrocytów zależy od jej stanu funkcjonalnego.

Funkcja tarczycy

Gruczoł tarczowy wytwarza hormony zawierające jod - tetrajodotyroninę (tyroksyna, T4) i trijodotyroninę (T3). Hormony te stymulują procesy oksydacyjne w komórce, wpływają na gospodarkę wodną, ​​mineralną, węglowodanową, tłuszczową, białkową, procesy wzrostu, rozwój i różnicowanie tkanek.

W ścianach mieszków włosowych, a także między pęcherzykami, znajdują się komórki wytwarzające tyrokalcytoninę, hormon, który bierze udział w regulacji metabolizmu wapnia i fosforu. Tyreokalcytonina hamuje resorpcję wapnia z kości i obniża poziom wapnia we krwi.

W przypadku nadczynności tarczycy (patrz nadczynność tarczycy) zużywa się więcej białek, tłuszczów i węglowodanów - osoba spożywa więcej pokarmu, ale jednocześnie traci na wadze. Ciało zużywa więcej energii, co przyczynia się do szybkiego zmęczenia i wyczerpania organizmu. Nadczynność tarczycy prowadzi do choroby Gravesa-Basedowa, której towarzyszy wzrost tarczycy, pojawienie się wole, kołatanie serca, drażliwość, pocenie się, bezsenność.

Przy zmniejszonej funkcji tarczycy (patrz niedoczynność tarczycy), dzieci są hamowane przez rozwój fizyczny i umysłowy, zdolności umysłowe są zmniejszone, a rozwój seksualny jest opóźniony. U osób dorosłych, niedoczynności tarczycy towarzyszy obrzęk śluzowaty, w którym rozwija się szybkie zmęczenie, rozwija się sucha skóra i kruche kości. Obrzęk tkanki podskórnej, w wyniku której twarz i inne części ciała stają się pęczniejące. Niedobór hormonów tarczycy, szczególnie w wieku 3-6 lat, powoduje kretynizm - opóźnienie rozwoju fizycznego i psychicznego.

Gdy brakuje jodu w pożywieniu i wodzie, tarczycy wzrasta, rozwija się endemiczna wola. Tkanka tarczycy rośnie, ale produkcja hormonów nie wzrasta, ponieważ jod nie wystarcza do ich syntezy.

Aktywność tarczycy rośnie w okresie dojrzewania. Wyraża się to zwiększoną pobudliwością układu nerwowego. W okresie 21-30 lat obserwuje się spadek jego aktywności.

Tarczyca - struktura, struktura, funkcja

Tarczyca to mały narząd znajdujący się na przedniej powierzchni szyi, przednią do tchawicy. Nieco powyżej tarczycy znajduje się chrząstka tarczycy krtani, która nadała nazwę gruczołowi. Lokalizacja gruczołu może się nieznacznie różnić w zależności od wieku - u dzieci zwykle znajduje się wyżej, na poziomie dolnej krawędzi chrząstki tarczycy, a u osób starszych może spaść, czasem nawet pozostawiając w jamie klatki piersiowej.

Mikroskopową strukturę gruczołu tarczowego pokazano na rysunku. Tkanka tarczycy zawiera trzy główne typy komórek: komórki A są dominujące i biorą udział w produkcji hormonów tarczycy. Komórki tworzą zaokrąglone formacje - mieszki włosowe, w środku którego znajduje się koloid - żelopodobna masa zawierająca zapasy hormonów. Innym typem komórek są komórki B, które znajdują się między mieszkami. Te komórki są również nazywane komórkami Gurtle. Ich funkcja nie została jeszcze w pełni ustalona, ​​ale wiadomo, że mogą wytwarzać niektóre substancje biologicznie czynne (na przykład serotoninę). Komórki C są trzecim rodzajem komórek tarczycy. Produkują hormon kalcytoniny, który zmniejsza stężenie wapnia w osoczu krwi.

Struktura i funkcja tarczycy

Funkcja tarczycy w ciele ludzkim zależy od wielu czynników i jest niezwykle ważna, ponieważ uczestniczy w regulacji większości procesów, odpowiada za normalny rozwój fizyczny i psychiczny. Normalne funkcjonowanie tarczycy zależy nie tylko od wytwarzanych hormonów, ale także od innych zewnętrznych i wewnętrznych czynników. W przypadku odchyleń od normalnego poziomu hormonów rozwijają się różne stany patologiczne, powodujące zaburzenie w funkcjonowaniu całego organizmu.

W tym artykule omówimy anatomii hormonów tarczycy, który wydziela, a także chorób, które mogą wystąpić w patologii funkcji tarczycy u ludzi.

Struktura tarczycy

Gruczoł tarczycy należy do gruczołów wydzielania wewnętrznego, znajduje się na przedniej powierzchni szyi, na poziomie 5-7 kręgu szyjnego, przed krtani i tchawicy. Masa gruczołu u osoby dorosłej wynosi około 30-40 g, ale u kobiet jest ona nieco większa i w okresie menstruacji może się nieznacznie różnić.

W okresie dojrzewania tarczyca intensywnie rośnie i do 19-22 roku jego waga wzrośnie 20-krotnie. Przy wielu chorobach wielkość gruczołów rośnie tak, że można je łatwo wyczuć palcami rąk.

Gruczoł jest reprezentowany przez dwie części - lewą i prawą, łączącą się ze sobą za pomocą przesmyku. Od przesmyku lub od jednej z części oddziela się część piramidalna.

Tarczycę pokrywa się włóknistą kapsułką, z której beleczki dzielą się na części. Części te są reprezentowane przez wiele saccules - pęcherzyków, których ściany na wewnętrznej stronie pokryte są nabłonkowymi komórkami pęcherzykowymi, które mają kształt sześcienny. Wewnątrz pęcherzyków wypełniona jest lepka masa - koloid zawierający hormony.

Wykonywane funkcje

Wszyscy jesteśmy bardziej lub mniej mieć pomysł, jakiego rodzaju ciała tarczycy - funkcje w organizmie w danej części ciała związanego z produkcją hormonów. Tarczyca wytwarza takie hormony jak tyroksyna, trijodotyronina i kalcytonina.

Tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3) jest utworzona tylko wtedy wystarczającej ilości jodu w organizmie. Jod pochodzi z pożywienia, wody i środowiska.

Bardzo wrażliwe organy niekorzystnych czynników jest tarczycy - jego struktury i funkcji w czasie normalnej pracy w zależności od wpływu tych hormonów:

  1. Hormon tyroksyny zawiera 4 atomów jodu ma szczególnej aktywności, jednakże ma wpływ na wiele procesów w organizmie, w tym do utrzymywania wzrostu, rozwoju fizycznego i psychicznego, stymulacja przemiany energii, syntezy białka, katabolizmie tłuszczów i węglowodanów.
  2. Jaka jest funkcja tarczycy z trijodotyroniną? Ten hormon, podobnie jak T4, zawiera jod, ale tylko 3 atomy. T3 jest odpowiedzialny za serca, reguluje wymianę ciepła w organizmie, obniża stężenie cholesterolu we krwi i pobudza wytwarzanie witaminy A reguluje procesy metaboliczne, a także wpływa na rozwój fizyczny i rozwój i normalne funkcjonowanie układu nerwowego.
  3. Kalcytonina - w przeciwieństwie do poprzednich hormonów nie zależy od jodu, jest hormonem peptydowym składającym się z 32 aminokwasów. Reguluje metabolizm fosforu i wapnia, wspierając je na wymaganym poziomie i zapobiegając zniszczeniu tkanki kostnej. Zwróć uwagę! Kalcytonina jest markerem raka tarczycy, a kiedy jej wskaźniki rosną, wskazuje na poważną patologię.

Jak można zobaczyć, gruczoł tarczycy, ze względu na wytwarzane hormonem odpowiedzialnym dla prawidłowego rozwoju mózgu, centralnego i autonomicznego układu nerwowego oraz zwiększa aktywność współczulnego układu nerwowego, zwiększając pobudliwość, emocjonalność, częstość akcji serca, częstość oddechową, pocenie się i zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego.

Główne choroby tarczycy i metody ich diagnozy

Według częstości patologii endokrynologicznych, zmiany w gruczole tarczycy są na drugim miejscu. Jak wiemy, jednym z najbardziej wrażliwych narządów jest tarczycy - funkcje i choroby są bezpośrednio związane. Wraz ze wzrostem lub spadkiem czynności tarczycy pojawiają się różne patologie, z poważnymi konsekwencjami.

Najczęściej spotykane z nich to:

  1. Nadczynność tarczycy - patologia, która zwiększa funkcjonalność gruczołu. Objawy, które towarzyszą temu schorzeniu, wynikają z wpływu nadmiernej ilości hormonów tarczycy. Ogólnie rzecz biorąc, choroba powoduje egzophthalmos, drżenie, tachykardię, zwiększoną pobudliwość nerwową, zwiększone wytwarzanie ciepła, utratę wagi.
  2. Niedoczynność tarczycy - stan, w którym obniża się aktywność czynnościowa tarczycy. Przy tej chorobie, letargu, apatii, przybieraniu na wadze, pojawieniu się obrzęku, osłabieniu słuchu i wzroku.
  3. Rozlany toksyczny wola - choroba autoimmunologiczna, której towarzyszy upośledzenie funkcji tarczycy i jej wielkość. Warto zauważyć, że przy tej patologii mogą pojawić się objawy zarówno nadczynności tarczycy, jak i niedoczynności tarczycy.
  4. Goiter - wzrost wielkości gruczołu, który może występować w postaci węzłowej, rozproszonej lub dyfuzyjno-węzłowej. Ponadto, wole może towarzyszyć normalny lub podwyższony poziom hormonu, znacznie rzadziej w wola jest niedoczynność tarczycy.

Oczywiste jest, że choroby nie pojawiają się znikąd. Istnieje wiele czynników, które nie są bezpośrednio związane z tarczycy, ale które mają na nią wpływ.

Czynniki te obejmują:

  • dostępne chroniczne choroby zakaźne;
  • patologie autoimmunologiczne;
  • częste choroby wirusowe i bakteryjne;
  • złe nawyki;
  • niekorzystna sytuacja ekologiczna;
  • przedawkowania hormonalnej terapii zastępczej;
  • narażenie na substancje toksyczne;
  • zapalenie tarczycy;
  • łagodny i złośliwy nowotwór tarczycy lub przysadki mózgowej;
  • odporność tkanek na hormony tarczycy;
  • niedobór jodu;
  • wrodzona nieobecność lub niedorozwój gruczołu;
  • stan po częściowym lub całkowitym usunięciu tarczycy;
  • terapia preparatami radioaktywnego jodu;
  • uraz mózgu.

Diagnostyka

W celu ustalenia, czy czynność tarczycy jest zaburzona, istnieje instrukcja, którą kierują się endokrynolodzy. W większości przypadków, w przypadku zaburzeń czynnościowych, pacjenci mają charakterystyczny wygląd.

Jednakże, dla całkowitej pewności przepisać ultradźwięków tarczycy, jak również badania krwi liotyronina tyroksyny i hormonu stymulującego przysadki. Cena tych metod nie jest zbyt wysoka, dlatego badania endokrynologiczne są bardzo przystępne dla wszystkich grup ludności.

Z fotografii i wideo w tym artykule dowiedzieliśmy się o funkcjach tarczycy, jej strukturze i patologiach, które powstają w wyniku patologicznych procesów w tym narządzie.

Tarczyca - budowa i rozwój narządu

Gruczoł tarczycy jest największym gruczołem wydzielania wewnętrznego ludzkiego ciała.

Podkreśla triiyodtironin tyroksyny - hormonów, które kontrolują metabolizm i podział komórek, kalcytoninę, która odgrywa ważną rolę w metabolizmie fosforan wapnia, jak również w małych ilościach produkuje serotoninę i somatostatyny.

Zarówno nadmierna, jak i niewystarczająca aktywność wydzielnicza prowadzą do rozwoju poważnych chorób.

Gdzie znajduje się ten organ i ile jego zdrowa praca jest ważna dla ludzkiego życia, każdy wie, ale nie wszyscy wiedzą, że struktura tarczycy, jej rozmiar i kształt u różnych ludzi mogą się znacznie różnić.

Jakie są te wskaźniki normalności, co powoduje naturalne różnice i jak zmienia się tarczycy przez całe życie?

Struktura ludzkiej tarczycy

Narząd ten składa się z dwóch tchawiczych obejmujących płaty boczne połączone przez przesmyk umiejscowiony na wysokości drugiego lub trzeciego pierścienia tchawicy.

Prawy płat jest zwykle nieco większy niż lewy płat, podobna asymetria jest charakterystyczna dla większości sparowanych formacji i nie wskazuje na żadną patologię.

W rzadkich przypadkach gruczoł ma również trzecią, piramidalną część, słabo wyrażony przesmyk lub jest całkowicie pozbawiony tego.

Na dzieci shchitovidka osiada prawie nad, stopniowo schodząc z latami, w starszym wieku czasami opuszcza wnętrze klatki piersiowej.

Zewnętrznie, gruczoł jest chroniony przez gęstą włóknistą membranę, która rośnie wewnątrz tkanek i dzieli ją na małe płaty. Te z kolei składają się z pęcherzyków: małych pustych formacji, pokrytych od wewnątrz jednowarstwowym sześciennym nabłonkiem. Są wypełnione lepkim koloidem zawierającym tyreoglobulinę - hormon, w którym skoncentrowana jest większość jodu, który dostał się do organizmu z zewnątrz i jest skoncentrowany przez gruczoł.

Struktura i lokalizacja tarczycy

Komórki nabłonkowe znajdujące się we wnękach pęcherzyków nazywane są tyrocytami. Biorą jod z naczyń włosowatych i produkują hormony tarczycy. Komórki parafilikularne, zwane również komórkami C, są odpowiedzialne za wytwarzanie kalcytoniny. Są one rozproszone w zrębie gruczołu składającego się z luźnej tkanki łącznej, zwykle sąsiadującej ze ściankami naczyń włosowatych.

Niewielka ilość serotoniny i somatostatyny jest produkowana przez komórki B, zwane także komórkami Gurle'a. Jednak tarczycy nie jest głównym źródłem tych hormonów.

Oprócz nich w zrębie można znaleźć małe międzyfolikularne wysepki - skupiska tyreocytów, które ostatecznie stają się nowymi pęcherzykami.

Rozwój tarczycy u dzieci

Gruczoł tarczycy pojawia się w zarodku w trzecim tygodniu rozwoju, aw trzecim miesiącu pęcherzyki, z których się składa, już produkują koloid.

Do 14 tygodnia zaczyna opóźniać jod w tkankach, po 15-19 tygodniach - w celu wytworzenia hormonów tarczycy.

Do czasu narodzin gruczoł tarczycy jest w pełni funkcjonalny, ale jego wzrost i rozwój trwa przez długi czas.

Ciężar tarczycy dziecka w pierwszym roku jego życia wynosi zwykle około gram, objętość jest nieco mniejsza niż mililitr. W wieku sześciu lat liczby te rosną około trzy razy. W okresie przedpokwitaniowym tarczycy rosną powoli, zaczynają się aktywnie rozwijać w okresie dojrzewania i osiągają ostateczne rozmiary o 15-17 lat.

Jego rozwój nie ogranicza się do wzrostu. I zmiany struktury tkanek, na przykład: noworodka pęcherzyków gruczołu mają średnicę 60-70 mikronów, w wieku roku - 100 mikronów, do sześciu lat, stają się one dwa razy tyle co dwanaście aby osiągnąć średnicę 250 mm. Cylindryczny nabłonek wyściełający ich wewnętrzną powierzchnię wraz z sześcienną powierzchnią jest stopniowo zastępowany płaskim.

Jego brak lub niedorozwój bez hormonalnej terapii zastępczej prowadzi do ciężkiej niedoczynności tarczycy, kretynizmu i śmierci.

Objętość tarczycy

Masa gruczołu tarczycy osoby dorosłej wynosi średnio od 25 do 40 gramów. U mężczyzn jest nieco bardziej masywny i osiąga 25 ml objętości, u kobiet - nieco mniej: średnio 15-18 ml.

Określić objętość tarczycy za pomocą ultradźwięków. Ten wskaźnik może się różnić w zależności od fazy cyklu miesiączkowego. Kiedy ciąża staje się bardziej żelazna, po powrocie do poprzedniego stanu.

Schemat struktury tkanki tarczycy

Wzrasta gwałtownie także w okresie dojrzewania, a u osób starszych, wręcz przeciwnie, zmniejsza się. Ponadto osoby otyłe w normie objętości są zawsze większe niż osoby szczupłe.

Dlatego w przypadku podejrzenia zaburzeń endokrynologicznych nie można w pełni polegać na wynikach USG. Przede wszystkim należy oddać krew hormonom.

Przepływ krwi i układ limfatyczny

Dla dostarczania krwi w celu spełnienia ciało dwie pary tętnic tarczycy, górna i dolna, które z kolei rozciąga się od zewnętrznej tętnicy szyjnej i tętnicy podobojczykowej i małych naczyń krwionośnych gałęzi tchawicy.

Około 6-8% osób ma również niesparowaną tętnicę, która najczęściej rozciąga się od łuku aorty i rośnie w dolnym biegunie narządu, w centralnej części.

Odpływ nasycony metabolitów gruczołów i dwutlenku węgla we krwi połączony zapewniają umieszczone pod splotu naczyniowego gruczołu kapsułka niższych żyły tarczycy, a otwór w wewnętrznej żyle bocznej Wiedeń.

Poprzez gęstą przesiąkniętą kapilarami tkanek, które przenikają do każdego pęcherzyka, w ciągu godziny może przepłynąć cała krew krążąca w ciele.

Rozgałęziona sieć naczyń limfatycznych gruczołu jest połączona z przedtchłowymi i okołopchatowymi węzłami chłonnymi, które są później połączone z węzłami położonymi wzdłuż wewnętrznych żył szyjnych. Z tego powodu złośliwe guzy tarczycy często powodują przerzuty do regionu śródpiersia.

Ze względu na fakt, że przepływ krwi w tkance tarczycy jest znacznie bardziej aktywny niż w większości innych narządów, a bezpośrednio pod jej główką dużych naczyń, w tym - tętnicy niesparowany, położenie, które mogą znacznie różnić się od osoby do osoby, każda operacja musi być przeprowadzona z wielkim ostrożność.

Biopsja cienkoigłowa tarczycy jest wskazana w obecności węzłów. Pozwala określić obecność procesu złośliwego. TAB gruczołu tarczowego - istota procedury i technika dyrygentury.

Gdzie znajduje się gruczoł tarczycy i jakie hormony produkuje, przeczytaj tutaj.

Układ nerwowy

Dla unerwienia współczulnego, górny i dolny nerw tarczycy, wyłaniający się z nadrzędnego zwoju szyjnego, odpowiadają.

Przy silnym wzroście tarczycy może uciskać nawracający nerw krtaniowy, powodując chrypkę i utratę głosu.

Objaw ten często towarzyszy przejściu do nerwu procesu zapalnego, który rozpoczął się w tkankach.

Indywidualne cechy struktury tarczycy, takie jak jej rozmiar, kształt, obecność i brak niesparowanej tętnicy oraz dodatkowy płat, często utrudniają diagnozowanie chorób z nią związanych.

W związku z tym wszelkie badania ciała powinny być kompleksowe, łącznie z ultrasonografią i badaniami palpacyjnymi, w tym z definicją tła hormonalnego.

Do badania tarczycy wykorzystuje się różne metody. Zapalenie tarczycy jest podstawową informacyjną metodą diagnozowania czynności narządów.

W tym materiale zostaną uwzględnione objawy i leczenie raka brodawkowatego tarczycy, a także rokowanie choroby.

Wszystko o gruczołach
i system hormonalny

Tarczyca jest jednym z najważniejszych elementów ludzkiego ciała. Zapewnia prawidłowy przebieg wielu procesów fizjologicznych, a jego niedobór może prowadzić do bardzo poważnych problemów zdrowotnych. Zawiera 30 razy więcej jodu niż we krwi, co wyjaśnia wysokie ryzyko niepowodzenia funkcjonalnego tego narządu.

Struktura

W szyi znajduje się tarczycy, nieco wyższa niż skrzyżowanie obojczyka. Ma symetryczny kształt przypominający motyla lub literę "H". Jego dwie części połączone są przesmykiem. Jego objętość waha się w granicach 18 ml u kobiet i do 25 ml u mężczyzn, waga może wynosić od 12 do 25 gramów. To ciało jest aktywnie zaopatrywane w krew, przechodząc przez siebie około ośmiu własnej objętości w ciągu 1 minuty. Dostarczanie krwi następuje wzdłuż tętnic, parami położonych powyżej i poniżej, w celu odpływu żył odpowiadających za krew zlokalizowanych pod gruczołem.

Ciekawy fakt. Problemy z tarczycą u mężczyzn występują rzadziej, a cykl cyklu kobiecego często prowadzi do nieprawidłowego funkcjonowania.

Ten narząd endokrynny jest pokryty tkanką łączną, pod którym znajdują się pęcherzyki o różnych rozmiarach. Różną wielkość komórek wyjaśnia zdolność do jednoczesnego wytwarzania i przechowywania hormonów, nie wrzucania ich do krwi.

Funkcje

Główną funkcją tarczycy jest synteza hormonów odpowiedzialnych za wzrost, rozwój, utrzymanie temperatury ciała. Ilość ich produkcji jest kontrolowana przez przysadkę mózgową, a ta ostatnia jest regulowana przez podwzgórze. Oba znajdują się w pobliżu mózgu. Te trzy elementy są częścią jednego systemu, który kontroluje wszystkie inne procesy i stan organizmu jako całości.

Tabela normy wielkości tarczycy u kobiet i mężczyzn.

Hormony

T4 (tyroksyna)

Jeden z hormonów tarczycy. Wyprodukowany z dwóch składników: jodu i tyrozyny. Jest nieaktywny. Główne zadania:

  • reguluje metabolizm;
  • przyspiesza syntezę białek;
  • sprzyja asymilacji witamin;
  • przyspiesza procesy utleniania w komórkach mózgowych;
  • zmniejsza apetyt;
  • poprawia wytrzymałość fizyczną;
  • kontroluje wzrost i rozwój.

Do notatki. Niektórzy przedstawiciele płci pięknej stosują leki o zawartości T4 do szybkiej utraty wagi. Należy pamiętać, że nadużywanie tej metody może prowadzić do problemów zdrowotnych.

Norma tyroksyny jest w przybliżeniu identyczna dla mężczyzn i kobiet do 40 lat. W starszym wieku zmniejsza się jego produkcja u kobiet. W trzecim trymestrze ciąży występuje szczyt jego rozwoju. Stężenie tyroksyny zależy od pory dnia i pory roku. Największa aktywność T4 przypada w godzinach rannych oraz w okresie od września do lutego.

Przyczyny wzrostu T4:

  • wysoka bilirubina;
  • nadwaga;
  • zaburzenia tarczycy;
  • przewlekła choroba wątroby;
  • tyreotoksykoza;
  • przyjmowanie pewnych leków.

Norma hormonów tarczycy.

Zwiększony wskaźnik może być często określany tylko przez objawy: zwiększone tętno, podwyższone ciśnienie krwi, częste bóle głowy, długotrwała gorączka, drżenie kończyn, zwiększony apetyt, ostre wahania nastroju, zły sen.

Brak tyroksyny jest bardzo rzadki i po prostu eliminowany. W takim przypadku przepisywane są leki zawierające T4, a także preparaty jodu.

T3 (trijodotyronina)

Konieczne jest utrzymanie procesów metabolicznych energii, które zwiększają przewodnictwo nerwów. Pozwala to na regulację procesów metabolicznych w tkankach kostnych i układzie sercowo-naczyniowym.

Powody obniżenia T3:

  • nadmiar jodu;
  • usuwanie wola dyfundowanego;
  • zaburzenia psychiczne;
  • brak pokarmu białkowego w diecie;
  • nadczynność tarczycy;
  • niewydolność czynności nadnerczy;
  • usunięcie tarczycy (w całości lub jej części);
  • Zapalenie tarczycy Hashimoto (choroba autoimmunologiczna).

To ważne. Obniżenie T3 jest znacznie mniej niebezpieczne niż obniżenie poziomu T4. Ponadto niski T3 jest normą w trzecim trymestrze ciąży.

Wpływ funkcji tyroksyny i trijodotyroniny na układ sercowo-naczyniowy

Co wpływa na wzrost T3:

  • nadwaga;
  • dysfunkcja tarczycy, często czasowo rozwijająca się w okresie poporodowym;
  • zapalenie tarczycy;
  • Zakażenie HIV;
  • przewlekła choroba wątroby;
  • hyperestrogenia;
  • przyjmowanie leków hormonalnych (w tym doustnych środków antykoncepcyjnych).

Uwaga: Często podczas pisania testów jest wymagane wykrywanie wolnego poziomu T3. Trijodotyronina wchodząca do krwi wiąże się z białkami w transporcie do prawej części ciała. Taki T3 jest nazywany generycznym. Pozostały (niezwiązany) hormon nazywa się wolnym. Analogicznie wykryto wolną tyroksynę.

Związek TTG, T3 i T4

TTG jest hormonem stymulującym tarczycę, do syntezy której przysadka jest odpowiedzialna. Kontroluje produkcję T3 i T4. Zwykle wysoki TSH oznacza niski T3 i T4. Tyroksyna i trójjodotyronina są spokrewnione. Pierwszy to najbardziej produkowany hormon tarczycy (90% całkowitej objętości) i składa się z czterech atomów jodu. Jeden z rozłączonych atomów staje się trijodotyroniną.

Choroby z naruszeniem stosunku TSH, T3 i T4

Do notatki. Rodzaj choroby zależy od poziomu wszystkich trzech hormonów. Podwyższone poziomy T3 i T4 we krwi hamują wytwarzanie TSH.

Wysoki TSH jest sygnałem niepowodzenia w systemie hormonalnym. Może to być zarówno osłabienie funkcji przysadki mózgowej, jak i tarczycy. Wraz ze spadkiem sprawności tych ostatnich, przysadka specyficznie zwiększa uwalnianie TSH, powodując wzrost poziomów T3 i T4.

Kalcytonina

Kontroluje ilość wapnia. Wraz z wiekiem osoby produkuje się mniej, ale gwałtowny wzrost tego hormonu tarczycy u kobiet nie jest oznaką choroby w czasie ciąży lub laktacji.

Ważne! Kalcytonina jest onkarknikiem - zwiększenie może oznaczać pojawienie się raka tego narządu endokrynnego. Hormon nie ma dolnej granicy, konieczne jest kontrolowanie jego górnego poziomu.

Zwiększony poziom kalcytoniny może wskazywać na obecność złośliwych formacji w tarczycy

  • wysycenie krwi wapniem poprzez oddziaływanie na niektóre komórki tkanki kostnej (komórki te ulegają zniszczeniu, uwalniając wapń i dostarczając go do krwi);
  • stymulacja konwersji witaminy D w jej aktywną formę do syntezy kalcytriolu, transportującego jony wapnia do krwi z jelita cienkiego;
  • zwiększona reabsorpcja wapnia z pierwotnego moczu.

Fakt. Ten element jest nadal słabo poznany, ale jest bardzo przydatny do określenia obecności onkologii.

Analizy hormonów

Analizy są wyznaczane na zalecenie lekarza prowadzącego. To on określa niezbędną listę hormonów, czas analizy, a także dodatkowe metody diagnostyczne (USG, badania krwi, mocz itp.). Na podstawie wyników badań określono, jak leczyć tarczycę. Wskazania do dostarczenia testów:

  • wole;
  • tachykardia;
  • problemy w układzie rozrodczym;
  • niskie libido;
  • zakłócenie przewodu pokarmowego;
  • drżenie kończyn;
  • ostre zmiany nastroju;
  • słabość;
  • depresja;
  • pogorszenie się włosów, skóry i paznokci;
  • nadwaga z niskim apetytem;
  • niewystarczająca masa ciała ze zwiększonym apetytem.

To ważne. Objawami niewydolności tarczycy u kobiet są nieregularne miesiączki i niepłodność, au mężczyzn - impotencja.

Główne rodzaje analiz:

  • T3 jest bezpłatny.
  • T4 za darmo.
  • Kalcytonina.
  • TTG.
  • Przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie - to stosunek przeciwciał do białka stosowanego do produkcji T3, T4 i TSH. Ich liczba ujawnia naruszenie funkcji układu autoimmunologicznego.
  • Przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycy - stosunek liczby przeciwciał do enzymów. Po wykryciu tych przeciwciał można zdiagnozować choroby autoimmunologiczne.

Diagnostyka i leczenie chorób

Na miesiąc przed badaniem konieczne jest zaprzestanie stosowania leków zawierających hormony, a przez kilka dni - preparatów jodu. Do przeprowadzenia analizy konieczne jest na pusty żołądek, ostatni odbiór żywności nie powinien nastąpić wcześniej niż 10 godzin przed przeprowadzeniem kontroli. Kilka dni nie można spożywać alkoholu, tłustych, pikantnych i słonych. Przed niektórymi rodzajami badań zaleca się powstrzymanie się od stresu, gdy tylko jest to możliwe, a także nie należy się denerwować podczas pobierania krwi do analizy.

Pamiętaj. Nawet niewielki stres przed przekazaniem krwi hormonom może znacznie zawyżać wyniki testów.

Najczęstsze choroby

Niedoczynność tarczycy

Choroba jest wyrażona przez niewystarczającą syntezę T3 i T4, co prowadzi do opóźnionego metabolizmu. Niedoczynność tarczycy jest pierwotna i wtórna.

Podstawowa jest konsekwencją niewystarczającej ilości hormonów w związku z uszkodzeniem tarczycy, które mogą wynikać z uszkodzenia fizycznego, napromieniowania, infekcji i chorób autoimmunologicznych, niedoboru jodu.

Drugi przypadek jest związany z uszkodzeniem przysadki lub podwzgórza i jest bardzo rzadki. Niedoczynność tarczycy może mieć wrodzony charakter. W takiej sytuacji gruczoł tarczowy jest nieobecny lub słabo wyrażany u noworodków.

Przyczyny pierwotnej postaci choroby:

  • choroby autoimmunologiczne;
  • leczenie lub usuwanie wola dyfuzyjnego;
  • niedobór jodu;
  • patologie wrodzone (najczęstszym czynnikiem jest niedorozwój narządów wewnątrzwydzielniczych).

Objawy są takie objawy: ogólne osłabienie, senność, zmęczenie, uwaga, uczucie zimna, obrzęk twarzy i kończyn, otyłość, nudności, zaparcia, nieregularne miesiączki, złe skóry, paznokci i włosów.

Aby zdiagnozować niedoczynność tarczycy, przeprowadza się badania na poziom hormonów, badanie krwi na cholesterol, ultradźwięki, elektrokardiogram, elektroencefalografię (w celu określenia stanu psychicznego). Po potwierdzeniu diagnozy zaleca się hormonoterapię w celu podwyższenia poziomu hormonów. Z reguły ma on charakter trwający całe życie.

Objawy pierwotnej i wtórnej niedoczynności tarczycy

Do notatki. Na samym początku leczenia niedoczynności tarczycy dawka hormonów jest dość wysoka, ale po przywróceniu normy T3 i T4 zmniejsza się. W przypadku przedawkowania leków może wystąpić tachykardia, zły sen, u dzieci - nadmierna aktywność.

Nadczynność tarczycy

Nadczynność tarczycy jest nadczynnością tarczycy, jej objawy i leczenie są przeciwieństwem niedoczynności tarczycy. Związany z pojawieniem się dolegliwości z podwyższoną tyroksyną i trijodotyroniną, może być również określany jako tyreotoksykoza. Prowadzi to do przyspieszonej wymiany procesów w ciele. Istnieją trzy formy nadczynności tarczycy: łagodna, umiarkowana i ciężka.

  1. Łatwo. Nieznaczna utrata masy ciała, zwiększony apetyt, tachykardia, częste tętno (80-100 uderzeń), nadmierne pocenie się. Zwiększona zawartość T3 i T4 jest diagnozowana.
  2. Średnia. Utrata masy ciała do 10 kg, puls około 100-120 uderzeń, nadmierna potliwość (pocenie się), nagłe wahania nastroju, drżenie rąk.
  3. Ciężki. Szybka utrata masy ciała, stały częstoskurcz, tętno 120-140 udarów, niewydolność serca, wytrzeszcz, drżenie całego ciała.

Nadczynność tarczycy rozwija się z powodu rozlanego lub toksycznego wola, gruczolaka jednego z narządów endokrynnych. Jeśli te choroby nie są obserwowane, to powodem jest zniszczenie komórek tarczycy na tle autoimmunologicznego lub poporodowego zapalenia tarczycy.

Ogólne zewnętrzne objawy nadczynności tarczycy

Fakt. Choroby tego organizmu są często związane z nieprawidłowym działaniem procesów immunologicznych, a także z długotrwałym przyjmowaniem preparatów jodu.

W diagnostyce analizy są przypisywane do poziomu wolnego T3, wolnego T4 i TSH, ultradźwięków. Terapia, w tym przypadku skierowana do zmniejszenia produkcji hormonów tarczycy mogą być leki na obniżenie T3 i T4 zaburzenia tarczycy chirurgicznie lub odzyskiwanie ich właściwości stosując refleksologiczne komputera.

Zapalenie tarczycy

Ogólna nazwa choroby, w zależności od postaci, może objawiać się na różne sposoby. Główne typy zapalenia tarczycy:

  1. Ostre. Rozprzestrzenia się na całej powierzchni ciała lub na oddzielnej jego części. Może być ropny lub nesnoynym. Rzadka choroba rozwija się na tle silnych infekcji lub rozlanego wole. W przypadku ropnej postaci objawy obejmują: temperaturę (do 40 ° C), dreszcze, ból w okolicy przedniej szyi, przywrócenie języka i uszu, nasilenie ruchami. Jest ból głowy, bóle, palpitacje serca. Ropień powstaje na samym gruczole, w dotyku jest miękki (w obecności ropy). Forma nie-nosowa jest mniej wyraźna.
  2. Podstępny. Najczęściej występuje u kobiet. Objawy: gorączka, ból w przedniej części szyi, dająca uszy i tył głowy, ogólne złe samopoczucie, pocenie się, drżenie, zwiększone palpitacje, bóle. Podczas badania palpacyjnego powiększona jest jedna strona gruczołu. Ta postać jest spowodowana gwałtownym wzrostem hormonów tarczycy.
  3. Chroniczny. Początkowo występuje bez objawów z postępującą zmianą w tkance gruczołu. Następnie pojawia się uczucie śpiączki w gardle, trudności w połykaniu. Żelazko nierównomiernie się powiększa, jego funkcje są zredukowane. Następnie nacisk na szyję staje się silniejszy, co może wywoływać bóle głowy, trudności w oddychaniu i spadek widzenia.

Ostra ropna patologia wymaga natychmiastowej interwencji medycznej

Rada. Zapalenie tarczycy może trwać długo bez objawów, powodując coraz więcej uszkodzeń ciała, dlatego zaleca się wykonywanie testów na obecność hormonów raz lub dwa razy w roku.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy jest najczęstszą postacią choroby, jest przewlekłe. Ma również kilka form:

  1. Utajony. Powiększenie gruczołu z kontynuacją jego normalnego funkcjonowania.
  2. Hipertroficzny. Pełny lub nierównomierny wzrost ciała, tworzenie się węzłów, zmniejszanie wydajności.
  3. Atroficzny. Żelazo jest normalne lub zmniejszone, niewystarczająca produkcja hormonów.

Aby zdiagnozować postać zapalenia tarczycy, wykonuje się test na obecność hormonów, USG, CT lub MRI. Leczenie polega na podawaniu leków mających na celu przywrócenie lub utrzymanie tła hormonalnego.

Ultradźwięki wykrywają nawet niewielkie zmiany w strukturze i wielkości gruczołu

Wniosek

Tarczyca reguluje wiele procesów organizmu, dlatego konieczne jest regularne sprawdzanie możliwych zmian w jego funkcjonowaniu. Niektóre choroby mogą wpływać na funkcję rozrodczą, więc leczenie tarczycy u kobiet powinno rozpocząć się w odpowiednim czasie.

Tarczycy

Tarczyca, jej hormony

Tarczycy składa się z dwóch płatów i przesmyku i znajduje się przed krtani. Ciężar tarczycy wynosi 30 g.

Główną strukturalną i funkcjonalną jednostką gruczołu są pęcherzyki - zaokrąglone wnęki, których ściana jest utworzona przez jeden rząd komórek nabłonka sześciennego. Mieszki są wypełnione koloidem i zawierają hormony tyroksyna i trijodotyronina, które są związane z białkową tyroglobuliną. W przestrzeni międzykomórkowej znajdują się komórki C, które produkują hormon tyyrokalcytonina. Żelazo jest bogato zaopatrzone w naczynia krwionośne i limfatyczne. Ilość krwi przepływającej przez tarczycę w 1 minutę jest 3-7 razy większa niż masa samego gruczołu.

Biosynteza tyroksyny i trójjodotyroniny jest przeprowadzany z powodu jodowania aminokwasu tyrozyny, dlatego w gruczole tarczowym zachodzi czynna absorpcja jodu. Zawartość jodu w mieszku włosowym jest 30 razy wyższa niż jego stężenie we krwi, a przy nadczynności tarczycy stosunek ten staje się jeszcze większy. Wchłanianie jodu odbywa się poprzez aktywny transport. Po połączeniu tyrozyny wchodzącej w skład tyreoglobuliny z jodem atomowym powstają monojodotyrozyna i dijodotyrozyna. Ze względu na połączenie dwóch cząsteczek dijodotyrozyny, tetrajodotyroniny lub tyroksyny, powstaje; kondensacja mono- i dijodotyrozyny prowadzi do powstania trijodotyroniny. Później, w wyniku działania proteaz, które rozszczepiają tyreoglobulinę, aktywne hormony uwalniają się do krwi.

Aktywność tyroksyny jest kilkakrotnie mniejsza niż w przypadku trijodotyroniny, jednak zawartość tyroksyny we krwi jest około 20 razy większa niż w przypadku trijodotyroniny. Tyroksynę można przekształcić w trójjodotyroninę po odczynie. Na podstawie tych faktów sugeruje się, że głównym hormonem tarczycy jest trijodotyronina, a tyroksyna spełnia funkcję swojego poprzednika.

Synteza hormonów jest nierozerwalnie związana z przyjmowaniem jodu do organizmu. Jeśli występuje niedobór jodu w regionie życia w wodzie i glebie, jest on również ograniczony w produktach żywnościowych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. W tym przypadku, aby zapewnić wystarczającą syntezę hormonu, tarczyca dzieci i dorosłych zwiększa rozmiar, czasami bardzo znacząco, tj. jest wola. Wzrost może być nie tylko kompensacyjny, ale także patologiczny, jak się nazywa endemiczny wola. Brak jodu w diecie najlepiej kompensuje jarmuż morski i inne owoce morza, sól jodowana, woda mineralna stołowa, zawierające jod, produkty piekarnicze z dodatkami jodu. Jednak nadmierne spożycie jodu w organizmie powoduje obciążenie tarczycy i może prowadzić do poważnych konsekwencji.

Hormony tarczycy

Pochodna aminokwasu tyrozyny, ma cztery atomy jodu, jest syntetyzowana w tkance grudkowej

Pochodna aminokwasu tyrozyny, ma trzy atomy jodu, jest syntetyzowana w tkance pęcherzykowej, 4-10 razy bardziej aktywna niż tyroksyna. niestabilny

Polipeptyd jest syntetyzowany w tkance parafolikularnej i nie zawiera jodu

Skutki tyroksyny i trijodotyroniny

  • aktywować aparat genetyczny komórki, stymulować metabolizm, zużycie tlenu i intensywność procesów oksydacyjnych
  • metabolizm białek: stymuluje syntezę białek, ale w przypadku gdy poziom hormonów przekracza normę, przeważa katabolizm;
  • metabolizm tłuszczu: stymulują lipolizę;
  • metabolizm węglowodanów: w nadprodukcji stymulowana jest glikogenoliza, wzrasta poziom glukozy we krwi, następuje jej wejście w komórki, aktywowana jest insulina wątrobowa
  • zapewnia rozwój i różnicowanie tkanek, szczególnie nerwowych;
  • zwiększyć działanie współczulnego układu nerwowego, zwiększając liczbę adrenoreceptorów i hamując oksydazę monoaminową;
  • Objawowe objawy przejawiają się w zwiększeniu częstości pracy serca, objętości skurczowej, ciśnienia krwi, częstości oddechów, perystaltyki jelit, pobudliwości CNS, wzrostu temperatury ciała

Zmiany w produkcji tyroksyny i trijodotyroniny

Nanotechnologia tarczycy (kretynizm)

Myxedema (ciężka postać niedoczynności tarczycy)

Choroba Basedova (tyreotoksykoza, choroba Gravesa-Basedowa)

Choroba Basedova (tyreotoksykoza, choroba Gravesa-Basedowa)

Charakterystyka porównawcza niewystarczającej produkcji somatotropiny i tyroksyny

Nanacjonizm przysadki (karłowatość)

Nanotechnologia tarczycy (kretynizm)

Wpływ hormonów tarczycy na funkcje organizmu

Charakterystycznym efektem działania hormonów tarczycy (tyroksyny i trijodotyroniny) jest poprawa metabolizmu energetycznego. Wprowadzeniu hormonu zawsze towarzyszy wzrost zużycia tlenu i usunięcie tarczycy przez jej zmniejszenie. Wraz z wprowadzeniem hormonu zwiększa się metabolizm, ilość uwalnianej energii wzrasta, a temperatura ciała wzrasta.

Tyroksyna zwiększa spożycie węglowodanów, tłuszczów i białek. Występuje utrata masy ciała i intensywne spożywanie glukozy z krwi przez tkanki. Utrata glukozy z krwi jest rekompensowana przez jej uzupełnienie z powodu zwiększonego rozpadu glikogenu w wątrobie i mięśniach. Zmniejszenie zapasów lipidów w wątrobie, obniża poziom cholesterolu we krwi. Zwiększone wydalanie wody, wapnia i fosforu.

Hormony tarczycy powodują zwiększoną pobudliwość, drażliwość, bezsenność, brak równowagi emocjonalnej.

Tyroksyna zwiększa objętość minutową krwi i częstość akcji serca. Hormon tarczycy jest niezbędny do owulacji, wspomaga zachowanie ciąży, reguluje funkcję gruczołów sutkowych.

Wzrost i rozwój organizmu jest również regulowany przez tarczycę: zmniejszenie jego funkcji powoduje zatrzymanie wzrostu. Hormon tarczycy stymuluje tworzenie krwi, zwiększa wydzielanie żołądka, jelit i wydzielanie mleka.

Oprócz hormonów zawierających jod, produkuje tarczyca tyyrokalcytonina, co zmniejsza zawartość wapnia we krwi. Tyreokalcytonina jest antagonistą parathormonu gruczołów przytarczycznych. Tyreokalcytonina działa na tkankę kostną, wzmaga aktywność osteoblastów i proces mineralizacji. W nerkach i jelitach hormon hamuje wchłanianie wapnia i stymuluje powrót absorpcji fosforanów. Realizacja tych efektów prowadzi do hipokalcemia.

Hiper- i niedoczynność gruczołu

Hyperfunction (nadczynność tarczycy) powoduje chorobę zwaną poważna choroba. Główne objawy choroby: wole, wytrzeszcz, zwiększyć metabolizm, tętno, zwiększona potliwość, aktywność ruchowa (fussiness), drażliwość (zmienność nastrojów, wahania nastroju, chwiejność emocjonalna), zmęczenie. Wole powstaje z powodu rozległego powiększenia tarczycy. Teraz metody leczenia są tak skuteczne, że ciężkie przypadki choroby są rzadkie.

Hipofunkcja (niedoczynność tarczycy) tarczycy, pojawiające się w młodym wieku, do 3-4 lat, powoduje rozwój objawów kretynizm. Dzieci cierpiące na kretynizm, pozostają w tyle pod względem rozwoju fizycznego i umysłowego. Objawy: karłowatość i naruszenie rozmiarów ciała, szeroki, głęboko zatopiony nasada nosa, szeroko rozstawione oczy otwarte usta i wystający język trwale, ponieważ nie ma to wpływu na ustach, krótkich i zakrzywionych ramion, matowa ekspresji. Czas życia takich osób zwykle nie przekracza 30-40 lat. W pierwszych 2-3 miesiącach życia można osiągnąć późniejszy normalny rozwój umysłowy. Jeśli leczenie rozpoczyna się w wieku jednego roku, 40% dzieci, które przeżyły tę chorobę, pozostaje na bardzo niskim poziomie rozwoju umysłowego.

Niedoczynność tarczycy u dorosłych prowadzi do pojawienia się choroby zwanej obrzęk śluzowaty, lub obrzęk śluzowy. W chorobie tej zmniejszyło intensywność procesów metabolicznych (15-40%), temperatura ciała, tętno się rzadziej, spadek ciśnienia krwi, to jest pęcznienia, włosy wypadają, połamane paznokcie, twarz blednie i martwe, maski, itp. Pacjenci charakteryzują się powolnością, sennością, słabą pamięcią. Myxedema to wolno postępująca choroba, która, jeśli nie jest leczona, prowadzi do całkowitej niepełnosprawności.

Regulacja funkcji tarczycy

Specyficznym regulatorem aktywności tarczycy jest jod, sam hormon tarczycy i TSH (hormon tyreotropowy). Jod w małych dawkach zwiększa wydzielanie TSH, aw dużych dawkach ją obniża. Gruczoł tarczycy znajduje się pod kontrolą CNS. Takie pokarmy jak kapusta, brukiew, rzepa, obniżają funkcję tarczycy. Rozwój tyroksyny i trójjodotyroniny dramatycznie się nasila w warunkach przedłużonego pobudzenia emocjonalnego. Należy również zauważyć, że wydzielanie tych hormonów jest przyspieszane wraz ze spadkiem temperatury ciała.

Zaburzenia funkcji hormonalnej tarczycy

Wraz ze wzrostem aktywności czynnościowej tarczycy i nadmiernym wytwarzaniem hormonów tarczycy pojawia się stan nadczynność tarczycy (nadczynność tarczycy), charakteryzujący się wzrostem poziomu hormonów tarczycy we krwi. Objawy tego stanu tłumaczy się działaniem hormonów tarczycy w podwyższonych stężeniach. Tak więc, ze względu na wzrost podstawowej przemiany materii (hipermetabolizm), pacjenci mają niewielki wzrost temperatury ciała (hipertermii). Masa ciała zmniejsza się pomimo zaoszczędzonego lub zwiększonego apetytu. Stan ten przejawia się zwiększonym zapotrzebowaniem na tlen, tachykardią, zwiększoną kurczliwości mięśnia sercowego, zwiększonym skurczowym ciśnieniem krwi, zwiększoną wentylacją płuc. Aktywność ATP wzrasta, wzrasta liczba p-adrenergensów, pocenie się, rozwija się nietolerancja ciepła. Zwiększona pobudliwość i labilność emocjonalna mogą powodować drżenie kończyn i inne zmiany w ciele.

Zwiększona produkcja i wydzielanie hormonów tarczycy może powodować szereg czynników, na prawidłową identyfikację, która zależy od wyboru metody korekcji tarczycy. Wśród nich są te czynniki powodują komórek Nadpobudliwość pęcherzykowego tarczycy (rak prostaty, mutacja G-protein) i zwiększają wytwarzanie i wydzielanie hormonów tarczycy. tyreocyty nadczynności obserwowane nadmierne pobudzenie receptora tyreotropinę zwiększonej zawartości TSH, takich jak nowotwory przysadki lub zmniejszonej wrażliwości receptora tirsoidnyh tirotrofah hormony przedniego płata przysadki mózgowej. Częstą przyczyną tyreocyty nadczynności, zwiększając wielkość gruczołu krokowego jest stymulacja przeciwciał receptora TSH podniesione niej autoimmunologicznej choroby zwanej choroby Gravesa-Basedowa - (rysunek 1). Tymczasowy wzrost poziomu hormonów w tirsoidnyh krwi może wystąpić ze względu na zniszczenia tyreocyty procesów zapalnych w prostacie (ToXiC zapalenie tarczycy Hashimoto), otrzymując nadmiaru hormonów tarczycy, i preparatów jodu.

Może się ujawnić wzrost poziomu hormonów tarczycy tyreotoksykoza; w tym przypadku mówią o nadczynności tarczycy z tyreotoksykozą. Ale nadczynność tarczycy może rozwinąć się wraz z wprowadzeniem nadmiaru hormonów tarczycy w organizmie, przy braku nadczynności tarczycy. Rozwój tyreotoksykozy opisano jako wynik zwiększonej wrażliwości receptorów komórkowych na hormony tarczycy. Znane są również przypadki odwrotne, kiedy zmniejsza się wrażliwość komórek na hormony tarczycy i rozwija się stan odporności na hormony tarczycy.

Zmniejszone tworzenie się i wydzielanie hormonów tarczycy może być spowodowane różnymi przyczynami, z których niektóre są konsekwencją zaburzeń mechanizmów regulacji funkcji tarczycy. Na przykład niedoczynność tarczycy (niedoczynność tarczycy) może wystąpić przy jednoczesnym zmniejszeniu powstawania TRH w podwzgórzu (guzy, cysty, ekspozycja mózgu w podwzgórzu i in.). Tę niedoczynność tarczycy nazwano trzeciorzędem. Wtórne tarczycy rozwija się w wyniku niewystarczającego przysadki wykształcenie HBG (guzy, cysty, napromieniowanie, chirurgiczne usunięcie przysadki, zapalenie mózgu, itp). Niedoczynności tarczycy mogą być spowodowane autoimmunologicznej gruczołu zapalnym z deficytem jod, selen nadmiernie nadmiernego przyjmowania produktów goitrogenic - goitrogens (niektóre odmiany kapusty), po gruczołu napromieniania, przewlekłe podawanie wielu leków (leki jodu, litu, środki przeciwtarczycowe) i inne.

Ryc. 1. Rozrzutny wzrost wielkości tarczycy u dziewczynki w wieku 12 lat z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy (T. Foley, 2002)

Niewystarczająca produkcja hormonów tarczycy prowadzi do zmniejszenia intensywności metabolizmu, zużycia tlenu, wentylacji, kurczliwości mięśnia sercowego i minimalnej objętości krwi. W ciężkiej niedoczynności tarczycy może wystąpić stan, który został wywołany obrzęk ślinowy Obrzęk śluzowy. Pojawia się w związku z gromadzeniem (ewentualnie pod wpływem podwyższonej TSH) mukopolisacharydów i wody w podstawowych warstw skóry, co prowadzi do obrzęk twarzy i skóry ciastowatej konsystencji, jak również zwiększenie masy ciała, mimo utraty apetytu. Pacjenci z obrzęk śluzowaty może wystąpić opóźnienie umysłowe i silnika, senność, wrażliwość na zimno, zmniejszenie inteligencji, ton współczulnego podziału ANS i innych zmian.

Przy wdrażaniu złożonych procesów tworzenia hormonów tarczycy stosuje się pompy jonowe, które zapewniają przyjmowanie jodu, wielu enzymów o charakterze białkowym, wśród których kluczową rolę odgrywa peroksydaza tarczycy. W niektórych przypadkach dana osoba może mieć defekt genetyczny prowadzący do rozpadu jej struktury i funkcji, któremu towarzyszy naruszenie syntezy hormonów tarczycy. Można zaobserwować defekty genetyczne struktury tyreoglobuliny. Przeciwko autoprzeciwciałom tyrocytoksydazowym i tyreoglobulinie często powstają przeciwciała, którym towarzyszy również naruszenie syntezy hormonów tarczycy. Na aktywność procesów wychwytywania jodu i jego wbudowywanie w tyreoglobulinę może wpływać szereg środków farmakologicznych, regulujących syntezę hormonów. Na ich syntezę może wpływać przyjmowanie preparatów jodu.

Rozwój niedoczynności tarczycy u płodu i noworodków może prowadzić do pojawienia się kretynizm - fizyczne (mały wzrost, naruszenie proporcji ciała), niedorozwój seksualny i umysłowy. Zmianom tym można zapobiec poprzez odpowiednią terapię zastępczą hormonami tarczycy w pierwszych miesiącach po urodzeniu dziecka.

Struktura tarczycy

Tarczycy jest pod względem masy i wielkości największym narządem wewnątrzwydzielniczym. Zazwyczaj składa się ona z dwóch części połączonych przesmyku i znajduje się na przedniej części szyi, przymocowane do powierzchni przedniej, jak i po stronie tchawicy i krtani tkanki. Średnia waga normalnej tarczycy u dorosłych waha się między 15-30 g, ale jej rozmiar, kształt i topografia różnią się znacznie.

Funkcjonalnie aktywna tarczycy najpierw gruczołów dokrewnych pojawia się w procesie embriogenezy. Gruczoł tarczycy w ludzkim płodzie powstaje w 16-17 dniu rozwoju wewnątrzmacicznego w postaci nagromadzenia komórek endodermalnych u nasady języka.

We wczesnych stadiach rozwoju (6-8 tygodni) szczątek gruczołu jest warstwą intensywnie namnażających się komórek nabłonka. W tym okresie występuje szybki wzrost gruczołu, ale nie tworzy on jeszcze hormonów. Pierwsze objawy ich wydzielania ujawniają się w 10-11 tygodniu (w owocach około 7 cm), kiedy komórki gruczołów są już w stanie wchłonąć jod, utworzyć koloid i zsyntetyzować tyroksynę.

Pod kapsułką pojawiają się pojedyncze pęcherzyki, w których tworzą się komórki pęcherzykowe.

W rdzeniu tarczycy, para-pęcherzykowa (okolophallicular) lub C-komórki, rosną z 5. pary kieszonek blaszki. W okresie od 12 do 14 tygodnia rozwoju płodowego cała prawa strona tarczycy nabiera struktury pęcherzykowej, a lewa - dwa tygodnie później. W 16 i 17 tygodniu tarczycy płodu już całkowicie się zróżnicowano. Gruczoły tarczowe owoców w wieku 21-32 tygodni charakteryzują się wysoką aktywnością funkcjonalną, która nadal rośnie do 33-35 tygodni.

W miąższu gruczołu znajdują się trzy typy komórek: A, B i C. Główną masą komórek parenchymy jest tyrotsit (komórki pęcherzykowe lub komórki A). Obejmują ścianki mieszków włosowych, w zagłębieniach których znajduje się koloid. Każdy pęcherzyk jest otoczony gęstą siecią naczyń włosowatych, w których pochłonięte są tyroksyny wydzielane przez tarczycę i trójjodotyroninę.

W niezmienionej gruczole tarczycy pęcherzyki są równomiernie rozmieszczone w miąższu. Przy niskiej aktywności funkcjonalnej gruczołów, tyrocyty są zazwyczaj płaskie, o wysokim cylindrycznym (wysokość komórki jest proporcjonalna do stopnia aktywności procesów w nich wykonywanych). Koloid wypełniający lumenów mieszków włosowych jest jednorodną lepką cieczą. Większość koloidu to tyreoglobulina wydzielana przez tyrocyty do światła pęcherzyka.

Komórki B (komórki Ashkenazi-Gurtle) są większe niż tyrocyty, mają eozynofilową cytoplazmę i okrągłe centralne jądro. Aminy biogenne, w tym serotoninę, znaleziono w cytoplazmie tych komórek. Po raz pierwszy komórki B pojawiają się w wieku 14-16 lat. W dużej liczbie występują one u osób w wieku 50-60 lat.

Komórki parafolikularne lub C (w rosyjskiej transkrypcji komórek K) różnią się od tyreocytów brakiem zdolności do wchłaniania jodu. Zapewniają syntezę kalcytoniny - hormonu zaangażowanego w regulację metabolizmu wapnia w organizmie. Komórki C są większe niż tyrocyty, z reguły są samotne w mieszku włosowym. Ich morfologia jest typowa dla komórek, które syntetyzują białko do eksportu (istnieje szorstka retikulum endoplazmatyczna, kompleks Golgiego, granulki wydzielnicze, mitochondria). Na preparatach histologicznych cytoplazma komórek C wygląda jaśniej niż cytoplazma tyrocytów, stąd ich nazwa - komórki światła.

Jeżeli na poziomie tkankowym, główny zespół konstrukcyjny i funkcjonalny pęcherzyków tarczycy są otoczone przez błony podstawnej, jeden z potencjalnych jednostek narządów tarczycy mogą być mikrodolki, składające się pęcherzyków, komórka C, gemokapillyary, bazofile tkanki. Mikrodom składa się z 4-6 pęcherzyków otoczonych membraną fibroblastową.

Do czasu narodzin tarczycy jest funkcjonalnie aktywna i strukturalnie całkowicie zróżnicowana. U noworodków mieszki włosowe są małe (o średnicy 60-70 μm), gdy rozwija się ciało dziecka, ich wielkość wzrasta i osiąga 250 μm u dorosłych. W ciągu pierwszych dwóch tygodni po urodzeniu pęcherzyki rozwijają się intensywnie, przez 6 miesięcy są dobrze rozwinięte we wszystkich gruczołach, a do roku osiągają średnicę 100 mikronów. W okresie dojrzewania obserwuje się wzrost wzrostu miąższu i zrębu gruczołu, wzrost jego aktywności funkcjonalnej, objawiający się wzrostem wysokości tyreocytów, wzrostem aktywności enzymów.

U osoby dorosłej gruczoł tarczycy jest przymocowany do krtani i górnej części tchawicy w taki sposób, że przesmyk znajduje się na poziomie półksiężycowatości II-IV.

Masa i rozmiar tarczycy zmienia się przez całe życie. U zdrowego noworodka masa gruczołu waha się od 1,5 do 2 g. Pod koniec pierwszego roku życia masa podwaja się i powoli wzrasta do okresu dojrzewania do 10-14 g. Wzrost masy jest szczególnie zauważalny w wieku 5-7 lat. Masa tarczycy w wieku 20-60 lat waha się od 17 do 40 g.

Tarczyca ma wyjątkowo obfite zaopatrzenie w krew w porównaniu z innymi narządami. Objętościowe natężenie przepływu w tarczycy wynosi około 5 ml / g na minutę.

Tarczyca zaopatrzona jest w sparowane górne i dolne tętnice tarczycy. Czasami w podaży krwi uczestniczy niesparowany, najniższy tętnicy (a. tyroksyda ima).

wypływ żylny z tarczycy żyłek przeprowadza się przez formowanie splotu obwodu płatów bocznych i przesmyk. Tarczyca ma rozległą sieć naczyń limfatycznych, limfę, która dba o głębokich węzłów chłonnych szyjnych do nadobojczykowych, a następnie boczne głębokie węzły chłonne szyjne. Chłonnych odprowadzających węzłów chłonnych boczna głębokie szyjki są wykonane z każdej strony szyi szyjnej pnia, który wypływa z kanału lewego i klatki piersiowej po prawej stronie - w prawo chłonnego kanałowej.

Gruczoł tarczycy unerwiony jest przez włókna pozazwojowe współczulnego układu nerwowego z górnych, środkowych (głównie) i dolnych węzłów szyjnych współczulnego tułowia. Nerwy tarczycy tworzą splot wokół naczyń nadających się do żelaza. Uważa się, że te nerwy pełnią funkcję naczynioruchową. W unerwieniu tarczycy, nerw błędny, który przenosi włókna przywspółczulne do gruczołu w górnych i dolnych nerwach krtani, również uczestniczy. Synteza hormonów tarczycy zawierających jod T3 i T4 jest wykonywany przez komórki pęcherzykowe-tyrocyty. Hormony T3 i T4 są jodowane.

Hormony T4 i T3 są jodowanymi pochodnymi aminokwasu L-tyrozyny. Jod, który jest częścią ich struktury, stanowi 59-65% masy cząsteczki hormonu. Zapotrzebowanie na jod w prawidłowej syntezie hormonów tarczycy przedstawiono w tabeli. 1. Sekwencję procesów syntezy upraszcza się w następujący sposób. Jod w postaci jodku jest wychwytywany z krwi za pomocą pompy jonowej, nagromadzonej w tyrocytach, utlenianej i włączonej do pierścienia fenolowego tyrozyny w skład tyroglobuliny (organizacja jodowa). Jodowanie tyreoglobuliny z tworzeniem mono- i dijodotyrozyn odbywa się na granicy tyrozyny i koloidu. Ponadto, związek (kondensacja) dwóch cząsteczek diiodotyrozyn z tworzeniem T4 lub dijodotyrozynę i monojodotyrozynę do postaci T3. Część tyroksyny ulega dejifikacji w tarczycy z utworzeniem trójjodotyroniny.

Tabela 1. Normy spożycia jodu (WHO, 2005. autor: I. Dedov, et al., 2007)

Zapotrzebowanie na jod mcg / dzień

Dzieci w wieku przedszkolnym (od 0 do 59 miesięcy)

Dzieci w wieku szkolnym (od 6 do 12 lat)

Młodzież i dorośli (powyżej 12 lat)

Kobiety w ciąży i kobiety w okresie karmienia piersią

Jodowana tyreoglobulina razem z T do niej dołączona4 i T3 Jest gromadzony i przechowywany w pęcherzykach w postaci koloidu, pełniącego rolę hormonów tarczycy w depot. Uwalnianie hormonów następuje w wyniku pinocytozy koloidu pęcherzykowego, a następnie hydrolizy tyreoglobuliny w fagolizosomach. Wydano T4 i T3 są wydzielane do krwi.

Podstawowa dzienna wydzielina tarczycy wynosi około 80 μg T4 i 4 μg T3 W tym przypadku jedynymi źródłami endogennego T są tyrocyty pęcherzyków tarczycy4. W przeciwieństwie do T4, T3 powstaje w niewielkiej liczbie tyreocytów, a główne tworzenie tej aktywnej postaci hormonu odbywa się w komórkach wszystkich tkanek organizmu poprzez odtajnienie około 80%4.

Zwykle zawartość T4 we krwi wynosi 60-160 nmol / l, a T3 - 1-3 nmol / l. Półtrwania T4 ma około 7 dni, a T3 - 17-36 h. Oba hormony są hydrofobowe, 99,97% T4 i 99,70% T3 są transportowane przez krew w połączeniu z białkami osocza - globuliną wiążącą tyroksynę, prealbuminą i albuminą.

Tak więc, oprócz gruczołowego depotu hormonów tarczycy, w organizmie jest drugi - dodatkowy żelazny depot hormonów tarczycy, reprezentowany przez hormony związane z białkami transportującymi krew. Rolą tych depotów jest zapobieganie gwałtownemu spadkowi poziomu hormonów tarczycy w ciele, co może nastąpić przy krótkotrwałym spadku ich syntezy, na przykład przy krótkim spadku przyjmowania jodu. Związana forma hormonów we krwi zapobiega ich szybkiej eliminacji z organizmu przez nerki, chroni komórki przed niekontrolowanym przyjmowaniem hormonów w nich. Komórki otrzymują wolne hormony w ilościach współmiernych do ich potrzeb funkcjonalnych.

Tyroksina wchodząca do komórek ulega demodulacji pod działaniem enzymów dejodynazy, a gdy pojedynczy atom jodu się oddzieli, powstaje z niej bardziej aktywny hormon, trójjodotyronina. W tym przypadku, w zależności od ścieżek deiodynacji od T4 może być utworzony jako aktywny T3, zarówno nieaktywne, jak i odwracalne3 (3,3 ', 5'-trijod-L-tyronina-pT3). Hormony te poprzez sukcesywną deodynację są przekształcane w metabolity T2, następnie T1 i T0, które są sprzężone z kwasem glukuronowym lub siarczanem w wątrobie i wydalane z żółcią i przez nerki z organizmu. Nie tylko T3, ale inne metabolity tyroksyny mogą również wykazywać aktywność biologiczną.

Mechanizm działania hormonów tarczycy wynika przede wszystkim z ich interakcji z receptorami jądrowymi, które nie są histonowymi białkami znajdującymi się bezpośrednio w jądrze komórkowym. Istnieją trzy główne podtypy receptorów hormonów tarczycy: TPβ-2, TPβ-1 i TP-1. W wyniku interakcji z T3 receptor jest aktywowany, kompleks hormon-receptor oddziałuje z wrażliwym na hormony DNA i reguluje aktywność transkrypcyjną genów.

Odkryto wiele niegenomowych efektów hormonów tarczycy w mitochondriach, błonie komórkowej komórek. W szczególności, hormony tarczycy mogą zmieniać przepuszczalności błony mitochondrialnej dla protonów wodoru dysocjacji procesu oddychania i fosforylacji, zmniejsza syntezę ATP i zwiększone wydzielanie ciepła w organizmie. Zmieniają one przepuszczalność błon plazmatycznych dla jonów Ca 2+ i wpływają na wiele procesów wewnątrzkomórkowych, które są wykonywane przy udziale wapnia.

Główne efekty i rola hormonów tarczycy

Normalne funkcjonowanie każdego i wszystkich narządów i tkanek jest możliwe normalnych poziomów hormonów tarczycy, ponieważ wpływają na wzrost i dojrzewanie tkanki, wymiany energii i metabolizm białka, lipidy, węglowodany, kwasy nukleinowe, witaminy i inne substancje. Wyizolować metaboliczne i inne efekty fizjologiczne hormonów tarczycy.

Efekty metaboliczne:

  • aktywacja procesów oksydacyjnych i zwiększony podstawowy metabolizm, zwiększony pobór tlenu przez tkanki, zwiększone wytwarzanie ciepła i temperatura ciała;
  • stymulacja syntezy białek (efekt anaboliczny) w stężeniach fizjologicznych;
  • zwiększone utlenianie kwasów tłuszczowych i spadek ich poziomu we krwi;
  • Hiperglikemia wywołana aktywacją glikogenolizy w wątrobie.

Fizjologiczne efekty:

  • utrzymywanie prawidłowych procesów wzrostu, rozwoju, różnicowania komórek, tkanek i narządów, w tym OUN (mielinizacja włókien nerwowych, różnicowanie neuronów), a także procesów fizjologicznej regeneracji tkanek;
  • wzmocnienie efektów SNS poprzez wzrost wrażliwości adrenoreceptorów na działanie Adr i HA;
  • zwiększona pobudliwość CNS i aktywacja procesów umysłowych;
  • udział w zapewnieniu funkcji rozrodczej (promowanie syntezy GH, FSH, LH i efektów insulinopodobnego czynnika wzrostu - IGF);
  • udział w tworzeniu reakcji adaptacyjnych organizmu na niekorzystne skutki, w szczególności na zimno;
  • udział w rozwoju układu mięśniowego, zwiększenie siły i szybkości skurczów mięśni.

Regulacja powstawania, wydzielania i transformacji hormonów tarczycy odbywa się za pomocą złożonych mechanizmów hormonalnych, nerwowych i innych. Ich wiedza pozwala na zdiagnozowanie przyczyn zmniejszenia lub zwiększenia wydzielania hormonów tarczycy.

Kluczową rolę w regulacji sekrecji hormonów tarczycy odgrywają hormony osi podwzgórze-przysadka-tarczyca (ryc. 2). Podstawowa sekrecja hormonów tarczycy i jej zmiany pod różnymi wpływami są regulowane przez poziom TRH podwzgórza i TTG przysadki mózgowej. TGG stymuluje produkcję TSH, która ma stymulujący wpływ na praktycznie wszystkie procesy w tarczycy i wydzielanie T4 i T3. W normalnych warunkach fizjologicznych tworzenie TRH i TSH jest kontrolowane przez poziom wolnej T4 i T. we krwi na podstawie mechanizmów negatywnego sprzężenia zwrotnego. W tym wydzielaniu TRH i TSH jest hamowany przez wysoki poziom hormonów tarczycy we krwi, a przy ich niskiej koncentracji wzrasta.

Ryc. 2. Schematyczne przedstawienie regulacji powstawania i wydzielania gór górskich w osi podwzgórze-przysadka-tarcza

Ważną rolą w mechanizmach regulacji hormonów w osi podwzgórze-przysadka-tarczyca jest stan wrażliwości receptorów na działanie hormonów na różnych poziomach osi. Zmiany w strukturze tych receptorów lub ich pobudzenie za pomocą autoprzeciwciał mogą być przyczyną zakłóceń w tworzeniu się hormonów tarczycy.

Tworzenie hormonów w samym gruczu zależy od przyjmowania wystarczającej ilości jodku z krwi - 1-2 μg na 1 kg masy ciała (patrz Figura 2).

Z niedostatecznej podaży jodu w nim rozwijać procesy adaptacyjne, których celem jest maksymalizacja staranne i efektywne wykorzystanie dostępnego jodu w nim. Polegają one na amplifikacji przepływu krwi przez przysadkę, bardziej skuteczne wychwytywanie jodu w tarczycy hormonu we krwi zmienia się syntezę i wydzielanie Tu Adaptowalne reakcje prowadzone są i regulowane przez tyreotropiny którego poziom wzrasta z niedoborem jodu. Jeśli dawka dzienna jodu wynosi mniej niż 20 mg na długi czas stymulacji długoterminowego komórki tarczycy prowadzi do poszerzenia tkance i rozwoju rośliny.

mechanizmy samoregulujące raka w warunkach niedoboru jodu zapewnić jego większą tyreocyty uchwycić na niższym poziomie jodu we krwi i bardziej efektywnego wykorzystania starego. Jeżeli korpus jest dostarczany do około 50 mikrogramów dziennie, jodu, a następnie zwiększając szybkość jego absorpcji z tyreocytach krwi (PRZENOSZONE DROGĄ POKARMOWĄ jodu i jod z reutiliziruemy produktów metabolicznych) w tarczycy, otrzymuje się około 100 mikrogramów jodu dziennie.

Otrzymanie przewodu pokarmowego 50 mikrogramów jodu dziennie, jest próg, przy którym nadal utrzymuje się długo zdolność tarczycy gromadzenia się (w tym reutilizirovanny jodu) w ilości, że zawartość nieorganicznego jodu w gruczole pozostaje przy dolnej granicy normy (około 10 mg). Poniżej tego progu, jodu w organizmie dziennie, wydajność zwiększyła się szybkość wychwytu jodu w tarczycy jest niewystarczające wchłanianie jodu, a zawartość zredukowanego żelaza. W takich przypadkach rozwój dysfunkcji tarczycy staje się bardziej prawdopodobny.

Jednocześnie z włączeniem mechanizmów adaptacyjnych gruczołu tarczowego z niedoborem jodu obserwuje się zmniejszenie jego wydalania z organizmu z moczem. W rezultacie, adaptacyjne mechanizmy wydalnicze zapewniają wydalanie jodu z organizmu na dzień w ilościach równoważnych jego niższemu dziennemu spożyciu z przewodu pokarmowego.

Podanie do ciała podprogowych stężeń jodu (poniżej 50 μg dziennie) prowadzi do zwiększenia sekrecji TSH i jej efektu stymulującego na tarczycę. Towarzyszy przyspieszeniem jodowania reszt tyrozynowych tyreoglobuliny zwiększenie monoyodtnrozinov zawartość (MIT) i redukcji - diiodotyrosine (BCI). Wzrasta stosunek MIT / DIT, a w rezultacie synteza T4 i synteza T3. Współczynnik T3/ T4 wzrost żelaza i krwi.

Przy wyraźnym niedoborze jodu dochodzi do zmniejszenia stężenia T w surowicy4, wzrost poziomu TSH i prawidłowego lub podwyższonego T3. Mechanizmy tych zmian nie zostały precyzyjnie wyjaśnione, ale najprawdopodobniej jest to wynikiem wzrostu tempa tworzenia i wydzielania T3, wzrost stosunku T3T4 i wzrost T4 w T3 w tkankach obwodowych.

Wzrost wykształcenia T3 w warunkach niedoboru jodu jest uzasadnione z punktu widzenia osiągnięcia największych końcowych efektów metabolicznych TG o najniższej zdolności "jodu". Wiadomo, że wpływ na metabolizm T3 około 3-8 razy silniej niż T4, ale ponieważ T3 zawiera w swojej strukturze tylko 3 atomy jodu (a nie 4 jako T4), a następnie do syntezy jednej cząsteczki T3 Tylko 75% kosztów jodu jest potrzebnych w porównaniu do syntezy T4.

Z bardzo znacznym niedoborem jodu i zmniejszeniem czynności tarczycy na tle wysokich poziomów TSH, poziomów T.4 i T3 zmniejszyć. W surowicy występuje więcej tyreoglobuliny, której poziom koreluje z poziomem TSH.

Niedobór jodu u dzieci ma silniejszy wpływ na procesy metaboliczne w tarczycowych komórkach tarczycy niż u dorosłych. W obszarach niedoboru jodu dysfunkcja tarczycy u noworodków i dzieci jest znacznie częstsza i wyraźniejsza niż u dorosłych.

Kiedy mały nadmiar jodu wchodzi do organizmu człowieka, zwiększa się stopień dodawania jodku, synteza TG i ich wydzielanie. Występuje wzrost poziomu TSH, niewielki spadek poziomu wolnej T4 w surowicy z równoczesnym wzrostem zawartej w nim tyreoglobuliny. Dłuższy nadmiar jodu może blokować syntezę TG poprzez hamowanie aktywności enzymów uczestniczących w procesach biosyntetycznych. Pod koniec pierwszego miesiąca nastąpił wzrost wielkości tarczycy. Przy przewlekłym nadmiernym przyjmowaniu nadmiaru jodu niedoczynność tarczycy może rozwinąć się w organizmie, ale jeśli spożycie jodu w organizmie powróci do normy, rozmiar i funkcja tarczycy może powrócić do pierwotnych wartości.

Źródłami jodu, które mogą być przyczyną nadmiernego spożycia, są często jodowana sól, złożone preparaty multiwitaminowe zawierające suplementy mineralne, żywność i niektóre leki zawierające jod.

Gruczoł tarczycy ma wewnętrzny mechanizm regulujący, który może skutecznie radzić sobie z nadmiernym spożyciem jodu. Chociaż spożycie jodu w organizmie może się zmieniać, stężenie TG i TSH w surowicy może pozostać niezmienione.

Uważa się, że maksymalna ilość jodu, które wciąż nie wtedy, gdy organizm jest przyczyną zmiany funkcji tarczycy, dla dorosłych wynosi 500 mikrogramów na dobę, lecz wzrost poziomu oddziaływania na wydzielanie TSH uwalniający tyreotropinę, hormon.

Przyjmowanie jodu w ilości 1,5-4,5 mg dziennie prowadzi do znacznego obniżenia poziomu zarówno całkowitego, jak i wolnego T w surowicy.4, zwiększony poziom TSH (poziom T3 pozostaje niezmieniony).

Efekt stłumienia nadmiaru jodu tarczycy występuje w przypadku nadczynności tarczycy przez przyjmowanie nadmiernej ilości jodu (w odniesieniu do naturalnego dziennego zapotrzebowania) wyeliminować objawy nadczynności tarczycy, a niższe poziomy w surowicy TG. Jednak przy przedłużonym przyjmowaniu nadmiaru jodu ponownie pojawiają się objawy tyreotoksykozy. Uważa się, że czasowe obniżenie poziomu TG we krwi z nadmiernym spożyciem jodu wynika przede wszystkim z zahamowania sekrecji hormonów.

Spożywanie niewielkich nadwyżek jodu prowadzi do proporcjonalnego zwiększenia jego wychwytywania przez tarczycę, aż do pewnego poziomu nasycenia wchłoniętego jodu. Gdy ta wartość zostanie osiągnięta, wychwyt jodu przez gruczoł może się zmniejszyć pomimo przyjmowania go w organizmie w dużych ilościach. W tych warunkach, pod wpływem TTG przysadki, aktywność tarczycy może zmieniać się w szerokich granicach.

Ponieważ gdy nadmiaru jodu TSH zwiększenie poziomu, należy oczekiwać żadnego wstępnego tłumienie i aktywację funkcji tarczycy. Jednak okazało się, że jod hamuje wzrost aktywności cyklazy adenylanowej, hamuje syntezę thyroperoxidase, hamuje tworzenie się nadtlenku wodoru, w reakcji na TSH, TSH, chociaż wiąże się z receptorem błony komórkowej tyreocytach nie zakłócone.

Zauważono już, że hamowanie czynności tarczycy przez nadmiar jodu jest tymczasowe i wkrótce funkcja ta zostaje przywrócona pomimo ciągłego przyjmowania nadmiaru jodu do organizmu. Istnieje adaptacja lub poślizg gruczołu tarczowego spod wpływu jodu. Jednym z głównych mechanizmów tej adaptacji jest zmniejszenie wydajności wychwytywania i transportu jodu do tyreocytów. Ponieważ uważa się, że transport jodu przez podstawną błonę tyrocytów jest związany z funkcją Na + / K + ATPazy, można oczekiwać, że nadmiar jodu może wpływać na jego właściwości.

Pomimo istnienia mechanizmów przystosowujących tarczycę do niedostatecznego lub nadmiernego przyjmowania jodu w celu utrzymania jego normalnej funkcji w ciele, należy utrzymać równowagę jodu. Podczas normalnego poziomu jodu w glebę i wodę w ciągu jednego dnia w organizmie ludzkim z roślin żywności i mniejszej może płynąć woda do 500 mikrogramów jodu w postaci jodku albo jodanu które przekształcić do jodków w żołądku. Jodki są szybko wchłaniane z przewodu żołądkowo-jelitowego i rozprowadzane w płynie pozakomórkowym ciała. Stężenie jodku w przestrzeniach pozakomórkowych jest niska, ponieważ część jodku szybko zrobione z płynów pozakomórkowych tarczycy, a pozostałe - przenika nocne. Szybkość wchłaniania jodu przez tarczycę jest odwrotnie proporcjonalna do szybkości, z jaką wydalane są przez nerki. Jod może być wydalany przez ślinę i inne gruczoły przewodu pokarmowego, ale następnie ponownie wchłonąć z jelita do krwi. Około 1-2% jodu wydalane jest przez gruczoły potowe, a przy zwiększonym poceniu, ilość uwolnionego jodu może osiągnąć 10%.

500 mcg jodu zasysane do górnej części jelita do krwi, około 115 mikrogramów uchwycone przez gruczoł tarczowy i około 75 mikrogramów dziennie, jodu stosowanych w syntezie TG, 40 ug powraca do płynu pozakomórkowego. Syntetyzowany T4 i T3 Następnie zneutralizowano wątrobie i innych tkankach, co uwolnionego jodu w ilości od 60 g do krwi i płynu pozakomórkowego i około 15 mikrogramów jod związany glukuronidów w wątrobie lub siarczany są wyprowadzane do składu żółci.

W całkowitej objętości krwi jest płynem pozakomórkowym, który u osoby dorosłej wynosi około 35% masy ciała (lub około 25 litrów), w której rozpuszcza się około 150 μg jodu. Jodek jest swobodnie filtrowany w kłębuszkach nerkowych i około 70% biernie reabsorbowany w kanalikach. W ciągu dnia około 485 μg jodu wydala się z organizmu z moczem i około 15 μg - z kałem. Średnie stężenie jodu w osoczu krwi utrzymuje się na poziomie około 0,3 μg / l.

Wraz ze spadkiem spożycia jodu w organizmie zmniejsza się jego ilość w płynach ustrojowych, zmniejsza się wydalanie z moczem, a gruczoł tarczowy może zwiększyć wchłanianie o 80-90%. Gruczoł tarczowy jest zdolny do magazynowania jodu w postaci jodotronin i jodowanych tyrozyny w ilościach zbliżonych do potrzeb 100-dniowego ciała. Z powodu tych mechanizmów konserwujących jod i osadzonego jodu synteza TG w warunkach niedoboru jodu do organizmu może pozostać niezakłócona przez okres do dwóch miesięcy. Dłuższy niedobór jodu w organizmie prowadzi do zmniejszenia syntezy TG pomimo jego maksymalnego wychwytu przez gruczoł z krwi. Zwiększenie spożycia jodu może przyspieszyć syntezę TG. Jednakże, jeśli dzienna dawka jodu przekracza 2000 μg, nagromadzenie jodu w tarczycy osiąga poziom, w którym hamowany jest wychwyt jodu i biosynteza hormonów. Przewlekłe zatrucie jodem występuje, gdy jego dzienne spożycie do organizmu jest ponad 20 razy większe niż dzienne zapotrzebowanie.

Jodek, który dostaje się do organizmu jest wydalany głównie z moczem, więc jego całkowita zawartość w dziennej objętości moczu jest najdokładniejszym wskaźnikiem spożycia jodu i może być użyta do oceny bilansu jodu w całym organizmie.

Zatem wystarczająca podaż egzogennego jodu jest niezbędna do syntezy TG w ilościach odpowiednich do potrzeb organizmu. W tym przypadku normalna realizacja działania TG zależy od skuteczności ich wiązania z jądrowymi receptorami komórek, które obejmują cynk. Dlatego spożycie wystarczającej ilości tego pierwiastka śladowego (15 mg / dzień) jest również ważne dla manifestacji efektów TG na poziomie jądra komórkowego.

Tworzenie się w tkankach obwodowych aktywnych form TG z tyroksyny następuje pod wpływem dejodinaz, w celu wykazania aktywności, której obecność selenu jest konieczna. Ustalono, że spożycie selenu w dorosłym ciele ludzkim w ilości 55-70 μg na dzień jest warunkiem wstępnym do powstania w tkankach obwodowych wystarczającej liczby Tv

Nerwowe mechanizmy regulacji czynności tarczycy są realizowane poprzez wpływ neuroprzekaźników ATP i PPSN. SNS unerwia naczynia gruczołowe i tkankę gruczołową za pomocą włókien pozazwojowych. Norepinefryna zwiększa poziom cAMP w tyreocytach, zwiększa ich wchłanianie jodu, syntezę i wydzielanie hormonów tarczycy. Włókna PPSN pasują również do mieszków włosowych i naczyń tarczycy. Zwiększeniu tonu PSNS (lub wprowadzeniu acetylocholiny) towarzyszy wzrost poziomu cGMP w tyrocytach i zmniejszenie sekrecji hormonów tarczycy.

Pod kontrolą ośrodkowego układu nerwowego jest tworzenie się i wydzielanie małych neuronów TRH podwzgórza TRH, a w konsekwencji wydzielanie TSH i hormonów tarczycy.

Poziom hormonów tarczycy w komórkach tkanek, ich konwersji do aktywnych postaci i metabolity są regulowane dejodynazy System - enzymów, których działanie zależy od obecności w komórkach i wlot selenocysteina selenu. Istnieją trzy rodzaje dejodinaz (D1, D2, DZ), które są różnie rozmieszczone w różnych tkankach ciała i określają sposoby transformacji tyroksyny w aktywny T3, lub nieaktywny pT3 i inne metabolity.

Funkcja endokrynna parafialnych komórek K tarczycy

Komórki te syntetyzują i wydzielają hormon kalcytoniny.

Calcitonip (thyrecalcitoid) - peptyd składający się z 32 reszt aminokwasowych w zawartości krwi 5-28 pmol / L działa na komórki docelowe, stymulowanie receptorów T TMS membrany i zwiększenia poziomu cAMP w nich i IPE. Może być syntetyzowany w grasicy, płucach, ośrodkowym układzie nerwowym i innych narządach. Rola kalcytoniny wensenreoidalnej jest nieznana.

Fizjologiczną rolą kalcytoniny jest regulacja poziomu wapnia (Ca 2+) i fosforanów (PO 3 4 - ) we krwi. Funkcja jest realizowana dzięki kilku mechanizmom:

  • ucisk funkcjonalnej aktywności osteoklastów i hamowanie resorpcji kości. Zmniejsza to wydalanie Ca 2+ i PO 3 4 - z tkanki kostnej do krwi;
  • Redukcja reabsorpcji jonów Ca 2+ i PO 3 4 - z pierwotnego moczu w kanalikach nerkowych.

Z powodu tych efektów wzrost poziomu kalcytoniny prowadzi do zmniejszenia zawartości jonów Ca 2 i PO 3 4 - we krwi.

Regulacja wydzielania kalcytoniny przeprowadza się przy bezpośrednim udziale Ca 2 we krwi, którego stężenie wynosi zwykle 2,25-2,75 mmol / l (9-11 mg%). Zwiększenie poziomu wapnia we krwi (gipscalcismia) powoduje aktywne wydzielanie kalcytoniny. Obniżenie poziomu wapnia prowadzi do zmniejszenia wydzielania hormonów. Pobudzają wydzielanie katecholamin kalcytoniny, glukagonu, gastryny i cholecystokininy.

Zwiększenie poziomu kalcytoniny (50-5000 razy większej niż normalnie) obserwuje się w jednej z postaci raka tarczycy (rak rdzeniasty) rozwijającej się z komórek parafolikularnych. W tym samym czasie oznaczanie we krwi wysokiego poziomu kalcytoniny jest jednym z markerów tej choroby.

Wzrostowi poziomu kalcytoniny we krwi, jak również praktycznie całkowitej nieobecności kalcytoniny po usunięciu gruczołu tarczycy, nie może towarzyszyć naruszenie metabolizmu wapnia i stanu układu kostnego. Te kliniczne obserwacje wskazują, że fizjologiczna rola kalcytoniny w regulowaniu poziomu wapnia pozostaje nie do końca poznana.

Może Chcesz Pro Hormonów