Układ hormonalny Tworzy szereg gruczołów wewnątrzwydzielniczych (gruczołów wydzielania wewnętrznego) i grupy komórek endokrynnych rozproszonych w różnych narządach i tkankach, które syntetyzują i wydzielają do krwi wysoce aktywnych substancji biologicznych - hormony (od greckiego Hormon -. Przytoczyć w ruchu), które mają stymulujący bądź hamujący efekt na funkcje organizm: metabolizm energii, wzrost i rozwój, funkcje rozrodcze i dostosowanie do warunków egzystencji. Funkcja gruczołów dokrewnych jest pod kontrolą układu nerwowego.

Układ hormonalny człowieka

Układ hormonalny - zestaw gruczołów dokrewnych, różnych narządów i tkanek, które w ścisłej współpracy z układami nerwowymi i immunologicznymi regulują i koordynują funkcje organizmu poprzez wydzielanie fizjologicznie czynnych substancji przenoszonych przez krew.

Gruczoły dokrewne (gruczoły wydzielania wewnętrznego) - gruczoły, które nie mają kanałów wydzielniczych i wydzielin z powodu dyfuzji i egzocytozy do wewnętrznego środowiska organizmu (krew, limfa).

Gruczoł wydzielania wewnętrznego nie ma przewodów wydalniczych, są one splecione z wieloma nerwowymi włóknami i obfitą siecią naczyń krwionośnych i limfatycznych, w które wchodzą hormony. Ta cecha zasadniczo odróżnia je od gruczołów wydzielania zewnętrznego, które wydzielają swoje sekrety przez kanały wydzielnicze na powierzchnię ciała lub do jamy narządu. Istnieją gruczoły wydzielania mieszanego, na przykład trzustki i gruczołów płciowych.

Układ hormonalny obejmuje:

Gruczoły dokrewne:

Narządy z endokrynną tkanką:

  • trzustka (wysepki Langerhansa);
  • gruczoły narządów płciowych (jądra i jajniki)

Narządy z komórkami endokrynowymi:

  • OUN (w szczególności - podwzgórze);
  • serce;
  • płuca;
  • przewód żołądkowo-jelitowy (system APUD);
  • nerka;
  • łożysko;
  • grasica
  • prostata

Ryc. Układ hormonalny

Charakterystyczne właściwości hormonów - ich wysoka aktywność biologiczna, swoistość i odległość działania. Hormony krążą w bardzo niskich stężeniach (nanogramy, pikogramy w 1 ml krwi). Tak więc 1 g adrenaliny wystarczy, aby wzmocnić pracę 100 milionów izolowanych serc żab, a 1 g insuliny jest w stanie obniżyć poziom cukru we krwi 125 tysięcy królików. Niedoboru jednego hormonu nie można całkowicie zastąpić innym, a jego brak z reguły prowadzi do rozwoju patologii. Wchodząc do krwiobiegu, hormony mogą wpływać na całe ciało i narządy oraz tkanki znajdujące się daleko od gruczołu, w którym są uformowane, tj. hormony mają odległy efekt.

Hormony są względnie szybko niszczone w tkankach, szczególnie w wątrobie. Z tego powodu, aby utrzymać wystarczającą liczbę hormonów we krwi i zapewnić dłuższe i ciągłe działanie, konieczne jest ich trwałe wydalenie przez odpowiedni gruczoł.

Hormony jako nośniki informacji krążące we krwi oddziałują tylko z tymi organami i tkankami w komórkach, które na błonach, w cytoplazmie lub jądrze komórkowym są specjalne chemoreceptory zdolne do tworzenia kompleksu hormon-receptor. Narządy, które mają receptory dla określonego hormonu, są nazywane narządy docelowe. Na przykład w przypadku hormonów gruczołu przytarczycznego narządy docelowe to kości, nerki i jelito cienkie; w przypadku żeńskich hormonów płciowych narządami docelowymi są żeńskie narządy płciowe.

Kompleks receptorów hormonalnych w narządach docelowych wyzwala szereg procesów wewnątrzkomórkowych, aż do aktywacji pewnych genów, w wyniku czego wzrasta lub maleje synteza enzymów, ich aktywność wzrasta lub maleje, a przepuszczalność komórek dla niektórych substancji wzrasta.

Klasyfikacja hormonów według struktury chemicznej

Z chemicznego punktu widzenia hormony są dość zróżnicowaną grupą substancji:

hormony białkowe - składa się z 20 lub więcej reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadki (STG, TTG, ACTH, LTG), trzustka (insulina i glukagon) i przytarczyce (parathormon). Niektóre hormony białkowe to glikoproteiny, na przykład hormony przysadkowe (FSH i LH);

hormony peptydowe - zawierają w swojej bazie od 5 do 20 reszt aminokwasowych. Obejmują one hormony przysadki (wazopresynę i oksytocynę), epifizę (melatoninę), tarczycę (tyreksytoninę). Hormony białkowe i peptydowe odnoszą się do substancji polarnych, które nie mogą przeniknąć do błon biologicznych. Dlatego do ich sekrecji stosowany jest mechanizm egzocytozy. Z tego powodu receptory białek i hormonów peptydowych wbudowane są w błonę plazmatyczną komórki docelowej, a pośrednie mediatory przenoszą sygnał do struktur wewnątrzkomórkowych - posłańcy (Figura 1);

hormony, pochodne aminokwasów, - katecholaminy (adrenaliny i norepinefryny), hormony tarczycy (tyroksyna i trijodotyronina) - pochodne tyrozyny; serotonina - pochodna tryptofanu; histamina - pochodna histydyny;

hormony steroidowe - mieć bazę lipidową. Należą hormony płciowe, kortykosteroidy (kortyzol, hydrokortyzon, aldosteron), oraz aktywne metabolity witaminy D. hormonów steroidowych do substancji niepolarnych, dzięki czemu łatwo przenikać przez błony biologiczne. Receptory są zlokalizowane wewnątrz komórki docelowej - w cytoplazmie lub jądrze. W związku z tym, te hormony wydłużone działanie, powodując zmianę procesów transkrypcji i translacji w syntezie białek. Tego samego działania hormonów tarczycy - tyroksyny i trijodotyroniny (rysunek 2).

Ryc. 1. Mechanizm działania hormonów (pochodne aminokwasów, białko-peptyd)

a, 6 - dwa warianty działania hormonów na receptory błonowe; PDE - fosfodiesteraza, PK-A - kinaza białkowa A, kinaza białkowa PK-S C; DAG-diaceteglycerol; TFI - tri-fosfoinozytol; In 1,4-, 5-F-inozytol 1,4, 5-fosforan

Ryc. 2. Mechanizm działania hormonów (steroidy i tarczycy)

I - inhibitor; GR - receptor hormonalny; Gra - aktywowany kompleks hormon-receptor

Hormony białkowo-peptydowe mają swoistą specyficzność, a hormony steroidowe i pochodne aminokwasów nie mają specyficznej specyficzności i zazwyczaj mają taki sam wpływ na przedstawicieli różnych gatunków.

Ogólne właściwości regulatorów peptydowych:

  • Zsyntetyzowano wszędzie, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym (neuropeptydów), peptydy żołądkowo-jelitowe (GI), płuc, serca (atriopeptidy), komórek śródbłonka (endoteliny itp..), układu rozrodczego (inhibinie relaksyny, etc.)
  • Mają krótki czas półtrwania i po podaniu dożylnym pozostają we krwi przez krótki czas
  • Mają głównie lokalną akcję
  • Często mają działanie nie niezależnie, ale w bliskiej interakcji z mediatorami, hormonami i innymi substancjami biologicznie czynnymi (działanie modulujące peptydów)

Charakterystyka głównych regulatorów peptydowych

  • Peptydy-leki przeciwbólowe, antynocyceptywny układ mózgu: endorfiny, enkfaliny, dermorfiny, kyotorfiny, casomorfina
  • Peptydy pamięci i uczenia się: wazopresyna, oksytocyna, fragmenty kortykotropiny i melanotropiny
  • Peptydy snu: peptyd delta-snu, czynnik Uchuzono, czynnik Pappenheimera, czynnik Nagasaki
  • Stymulatory odporności: fragmenty interferonu, tufiny, peptydy grasicy, dipeptydy muramylowe
  • Czynniki pobudzające zachowania związane z jedzeniem i piciem, w tym środki hamujące łaknienie (substancje anoreksogenne): neurogenzina, dinorfina, analogi mózgu cholecystokininy, gastryna, insulina
  • Modulatory nastroju i komfortu: endorfiny, wazopresyna, melanostatyna, tyreoliberyna
  • Czynniki zachowania seksualnego: lyuliberyna, oksytocyna, fragmenty kortykotropiny
  • Regulatory temperatury ciała: bombezyna, endorfiny, wazopresyna, tyreoliberyna
  • Regulatory tonu prążkowanych mięśni: somatostatyny, endorfin
  • Regulatory napięcia mięśni gładkich: ceruslin, ksenopenina, fizamalina, kasinina
  • Neuroprzekaźniki i ich antagoniści: neurotensyna, karnozyna, proktolina, substancja P, inhibitor neurotransmisji
  • Peptydy przeciwalergiczne: analogi kortykotropiny, antagoniści bradykininy
  • Czynniki wzrostu i przeżycia: glutation, stymulator wzrostu komórek

Regulacja funkcji gruczołów dokrewnych odbywa się na kilka sposobów. Jednym z nich jest bezpośredni wpływ na komórki stężenia gruczołu we krwi substancji, której poziom reguluje ten hormon. Na przykład zwiększony poziom glukozy we krwi przepływającej przez trzustkę powoduje zwiększenie wydzielania insuliny, co obniża poziom cukru we krwi. Innym przykładem jest hamowanie wytwarzania parathormonu (zwiększanie poziomu wapnia we krwi), gdy komórki gruczołów przytarczycowych są narażone na podwyższone stężenia Ca2 + i stymulują wydzielanie tego hormonu, gdy spada poziom Ca2 + we krwi.

Nerwowa regulacja aktywności gruczołów dokrewnych jest prowadzona głównie przez podwzgórze i przydzielone im neurohormony. Nie obserwuje się bezpośredniego działania nerwowego na komórki wydzielnicze gruczołów dokrewnych (z wyjątkiem rdzenia nadnerczy i epifiz). Włókna nerwowe, unerwiające gruczoł, regulują głównie ton naczyń krwionośnych i dopływ krwi do gruczołu.

Dysfunkcję gruczołów wydzielania wewnętrznego można skierować zarówno na zwiększenie aktywności (nadciśnienie), oraz w kierunku obniżania aktywności (niedoczynność).

Ogólna fizjologia układu hormonalnego

Układ hormonalny Jest systemem przekazywania informacji między różnymi komórkami i tkankami organizmu i regulowania ich funkcji za pomocą hormonów. Hormonalnego systemu ciało ludzkie jest przedstawiony gruczołów wewnątrzwydzielniczych (przysadki mózgowej, nadnercza, tarczycę i przytarczyc, szyszynki), jednostki z tkanki wewnątrzwydzielniczego (trzustki, gonady) i organów funkcji hormonalnego komórek (łożyska, gruczołu ślinowego, wątroba, nerki, serce, etc..). Szczególne miejsce w systemie hormonalnego usunięciu podwzgórza, który z jednej strony, ma miejsce tworzenie się hormonów z innym - zapewnia interfejs między systemem nerwowym i endokrynnych mechanizmów regulacji funkcji ciała.

Gruczoły wydzielania wewnętrznego lub gruczoły dokrewne to struktury lub formacje, które ukrywają sekret bezpośrednio w płynie międzykomórkowym, krwi, limfie i płynie mózgowym. Całość gruczołów dokrewnych tworzy system hormonalny, w którym można wyróżnić kilka składników.

1. Układ lokalnego wydzielania wewnętrznego, który zawiera klasycznie gruczołów wydzielania wewnętrznego: przysadki mózgowej, nadnercza, szyszynkę, tarczycy i przytarczyc, raka trzustki części wysepki gonad podwzgórza (wydzielnicze jej rdzenia), łożysko (tymczasowego), żelaza (grasicy grasica). Produktami ich aktywności są hormony.

2. Rozlany układ hormonalny, który obejmuje komórki gruczołowe, umiejscowione w różnych narządach i tkankach oraz substancje wydzielające podobne do hormonów tworzonych w klasycznych gruczołach dokrewnych.

3. System wychwytywania prekursorów amin i ich dekarboksylacji, reprezentowany przez komórki gruczołowe, które produkują peptydy i aminy biogenne (serotonina, histamina, dopamina itp.). Istnieje pogląd, że ten system obejmuje rozproszony układ hormonalny.

Gruczoły dokrewne dzieli się w następujący sposób:

  • ze względu na ciężkość morfologicznego połączenia z centralnym układem nerwowym - na centralnym (podwzgórze, przysadka, epifizie) i obwodowym (tarczycy, gruczołach płciowych itp.);
  • o funkcjonalnej zależności od przysadki mózgowej, która jest realizowana poprzez jej hormony tropiczne, na przysadce mózgowej i bez przysadki.

Metody oceny stanu funkcji układu hormonalnego u ludzi

Główne funkcje układu hormonalnego, odzwierciedlające jego rolę w organizmie, uważa się za:

  • kontrola wzrostu i rozwoju organizmu, kontrola funkcji rozrodczych i udział w kształtowaniu zachowań seksualnych;
  • razem z układu nerwowego - w regulacji metabolizmu, regulacji ruchu i osadzania energosubstratov utrzymanie homeostazy, tworzącymi adaptacyjnych reakcje organizmu, zapewniając pełną fizycznego i psychicznego, kontrola syntezy, wydzielanie hormonów i metabolizmu.
Metody badania układu hormonalnego
  • Usunięcie (wytępienie) gruczołu i opis skutków operacji
  • Wprowadzenie ekstraktów gruczołowych
  • Izolacja, oczyszczanie i identyfikacja substancji czynnej gruczołu
  • Selektywna supresja wydzielania hormonów
  • Przeszczepienie gruczołów dokrewnych
  • Porównanie składu krwi płynącej i wypływającej z gruczołu
  • Ilościowe oznaczanie hormonów w płynach biologicznych (krew, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy itp.):
    • biochemiczne (chromatografia itp.);
    • testy biologiczne;
    • test radioimmunologiczny (RIA);
    • analiza immunoradiometryczna (IRMA);
    • Analiza radioreceptorów (PPA);
    • analiza immunochromatograficzna (szybkie paski testowe)
  • Wprowadzenie radioaktywnych izotopów i skanowanie radioizotopowe
  • Obserwacja kliniczna pacjentów z patologią endokrynną
  • Badanie ultrasonograficzne gruczołów dokrewnych
  • Tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI)
  • Inżynieria genetyczna

Metody kliniczne

Opierają się one na przesłuchanie (wywiad lekarski) oraz określenie wyglądu zewnętrznego naruszenia funkcji gruczołów dokrewnych, w tym ich wielkości. Na przykład, celem zaburzeń czynności przysadki komórek kwasolubnymi są w dzieciństwie mózgowej karłowatości - karłowatość (wzrost mniej niż 120 cm), niewystarczające wydzielanie hormonu wzrostu lub gigantyzm (wzrost o więcej niż 2 m), gdy nadmiar przydział. Ważne objawy zewnętrzne funkcji hormonalnego zakłócania mogą być zbyt wysokie lub zbyt małą masę ciała, nadmierne pigmentacji skóry, lub jej brak, charakter włosów, ciężkość drugorzędnych cech płciowych. Bardzo ważne objawy diagnostyczne naruszania funkcji układu hormonalnego są wykrywane przez ostrożny pytające człowieka objawów pragnienie wielomocz, zaburzenia apetytu, zawroty głowy, obecności hipotermii, z naruszeniem cyklu miesiączkowego u kobiet, zaburzenia zachowań seksualnych. Przy określaniu Te i inne cechy można podejrzewała obecność szeregu zaburzeń endokrynologicznych człowieka (cukrzyca insulinozależna, choroby tarczycy, zaburzeń czynności jąder, zespół Cushinga, choroba Addisona, itd.).

Biochemiczne i instrumentalne metody badań

Oparte są na określaniu poziomu, jak i ich metabolitów we krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego, moczu, śliny i codziennie dynamiki tempo ich stopy wydzielania kontrolowanych przez hormony, badania receptorów hormonów i pojedynczych efektów w tkankach docelowych, jak również wymiary sutkowego i jego aktywność.

W badaniach biochemicznych wykorzystuje się oznaczenia chemiczne, chromatograficzne, radio-receptorowe i radioimmunologiczne w celu określenia stężenia hormonów, a także w celu zbadania wpływu hormonów na zwierzęta lub hodowle komórkowe. Ważne jest, aby określić poziom potrójnych, wolnych hormonów, uwzględniając rytmy okołodobowe wydzielania, płeć i wiek pacjentów.

Test radioimmunologiczny (RIA, test radioimmunologiczny, test immunologiczny izotopowy) - metoda ilościowego oznaczania substancji fizjologicznie czynnych w różnych podłożach, w oparciu o konkurencyjne wiązanie pożądanych związków i substancji podobnych substancji znakowanych radionuklidami ze specyficznymi układami wiążącymi, a następnie wykrywanie na specjalnych licznikach - spektrometry radiowe.

Analiza immunoadiometryczna (IRMA) - specjalny rodzaj RIA, w którym stosowane są przeciwciała znakowane radionuklidem, a nie wyznakowany antygen.

Analiza radiologiczna receptora (PPA) - metoda ilościowego oznaczania fizjologicznie czynnych substancji w różnych mediach, w których receptory hormonalne są stosowane jako układ wiążący.

Tomografia komputerowa (CT) - metoda badania rentgenowskiego, na podstawie promieniowania rentgenowskiego nierówna chłonności różnych tkanek ciała, które różnią się od gęstości twardych i miękkich tkanek i jest stosowane w diagnostyce tarczycy, trzustki, nadnerczy, i inne.

Rezonans magnetyczny (MRI) - instrumentalna metoda diagnozy, za pomocą której endokrynologia ocenia stan układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego, szkieletu, narządów jamy brzusznej i miednicy mniejszej.

Densytometria - Metoda rentgenowska stosowana do określania gęstości tkanki kostnej i diagnozowania osteoporozy, która umożliwia wykrycie 2-5% utraty masy kostnej. Stosuje się densytometrię jedno- i dwufotonową.

Skanowanie izotopowe (skanowanie) - sposób otrzymywania dwuwymiarowego obrazu odzwierciedlającego rozmieszczenie radiofarmaceutyków w różnych narządach za pomocą skanera. W endokrynologii służy do diagnostyki patologii tarczycy.

Badanie ultrasonograficzne (USG) - metoda oparta na rejestracji sygnałów odbitych pulsujących ultradźwięków, wykorzystywana w diagnostyce chorób tarczycy, jajników i prostaty.

Test tolerancji glukozy - Metoda obciążenia do badania metabolizmu glukozy w organizmie, stosowana w endokrynologii do diagnozy upośledzonej tolerancji glukozy (prediabetes) i cukrzycy. Glukoza na czczo jest mierzona, następnie sugeruje się szklankę ciepłej wody przez 5 minut, w której rozpuszcza się glukoza (75 g), a następnie po 1 i 2 godzinach ponownie mierzy się poziom glukozy we krwi. Poziom mniejszy niż 7,8 mmol / l (2 godziny po załadowaniu glukozą) jest uważany za normę. Poziom wynosi więcej niż 7,8, ale mniej niż 11,0 mmol / l - naruszenie tolerancji glukozy. Poziom ponad 11,0 mmol / l - "diabetes mellitus".

Orchimetry - mierzenie objętości jąder za pomocą przyrządu do badania stetoskopu (testicularometer).

Inżynieria genetyczna - zestaw metod, technik i technologii do produkcji rekombinowanego RNA i DNA, izolacji genów z ciała (komórki), manipulacji genami i ich wprowadzenia do innych organizmów. W endokrynologii używa się do syntezy hormonów. Rozważana jest możliwość terapii genowej chorób endokrynologicznych.

Terapia genowa - leczenie chorób dziedzicznych, wieloczynnikowych i niedziedzicznych (zakaźnych) poprzez wprowadzanie genów do komórek pacjentów w celu kierowania zmianami w wadach genów lub nadawaniu komórkom nowych funkcji. W zależności od metody wprowadzania egzogennego DNA do genomu pacjenta terapia genowa może być prowadzona w hodowli komórkowej lub bezpośrednio w ciele.

Podstawowa zasada funkcji oceny gruczołów gipofizzavisimyh jest jednoczesne określanie poziomu i efektorowych tropowych hormonów, a jeśli to konieczne - dodatkowy stopień pewności gipotalamichsskogo uwalniania hormonu. Na przykład równoczesne określanie poziomu kortyzolu i ACTH; hormony płciowe i FSH z LH; hormony tarczycy zawierające jod, TTG i TRH. Aby określić możliwości wydzielnicze gruczołu i czułość receptorów na działanie normalnych hormonów, wykonywane są testy funkcjonalne. Na przykład, określenie dynamikę wydzielania hormonów tarczycy w TTG podawanie lub podawanie TRH podejrzanej awaria jego funkcji.

Aby określić predyspozycje do cukrzycy lub ujawnić jej ukryte formy, przeprowadza się test stymulacyjny z wprowadzeniem glukozy (doustny test tolerancji glukozy) i określając dynamikę jego zmiany poziomu we krwi.

W przypadku podejrzenia nadczynności gruczołu wykonuje się testy tłumiące. Na przykład, aby określić wydzielanie insuliny przez trzustkę, mierzony jego stężenie we krwi w przedłużonym (72 h) na czczo, gdy poziom glukozy (naturalne pobudzające wydzielanie insuliny) we krwi jest znacznie zmniejszona, a w normalnych warunkach to zmniejszenie towarzyszy wydzielanie hormonu.

W celu identyfikacji narzędzia ultradźwiękowego (najczęściej) są szeroko stosowane zaburzenia czynności gruczołów dokrewnych, technik wizualizacji (tomografia komputerowa magiitorezonansnaya tomografii) i mikroskopowej materiale z biopsji. Używane techniki: angiografii z selektywnego gromadzenia krwi wypływającej z gruczołów dokrewnych, badania radioizotopowego densytometrii - określania optycznego gęstości kości.

Aby określić dziedziczny charakter naruszeń funkcji endokrynnych, stosuje się molekularne metody badań genetycznych. Na przykład, kariotypowanie jest dość informacyjną metodą diagnozowania zespołu Klinefeltera.

Metody kliniczne i eksperymentalne

Używany do badania funkcji gruczołu dokrewnego po jego częściowym usunięciu (na przykład po usunięciu tkanki tarczycy w tyreotoksykozie lub raku). Na podstawie danych dotyczących resztkowej funkcji hormonalnej gruczołu ustala się dawkę hormonów, którą należy wstrzykiwać do organizmu w celu hormonalnej terapii zastępczej. Terapia substytucyjna, biorąc pod uwagę codzienne zapotrzebowanie na hormony, odbywa się po całkowitym usunięciu niektórych gruczołów dokrewnych. W każdym przypadku prowadzenie terapii hormonalnej określa poziom hormonów we krwi, aby wybrać optymalną dawkę podawanego hormonu i zapobiec przedawkowaniu.

Poprawność trwającej terapii substytucyjnej można również ocenić na podstawie końcowych efektów podawanych hormonów. Na przykład, kryterium poprawności dawkowania hormonu w trakcie leczenia insuliną jest utrzymanie fizjologicznego poziomu glukozy we krwi pacjenta z cukrzycą i zapobieganie rozwojowi hipo- lub hiperglikemii.

System regulacji organizmu poprzez hormony lub układ hormonalny człowieka: budowa i funkcja, choroby gruczołów i ich leczenie

Ludzki układ hormonalny jest ważnym działem, z patologiami, które zmieniają szybkość i naturę procesów metabolicznych, zmniejszają wrażliwość tkanek, zakłócają wydzielanie i transformację hormonów. Na tle niedomagań hormonalnych cierpi funkcje seksualne i rozrodcze, nasila się zmiana wyglądu, zdolność do pracy, stan zdrowia.

Każdego roku patologie endokrynologiczne lekarzy są coraz częściej wykrywane u pacjentów w młodym wieku i dzieci. Połączenie czynników środowiskowych, produkcyjnych i innych niekorzystnych czynników ze stresem, przemęczeniem, dziedziczną predyspozycją zwiększa prawdopodobieństwo przewlekłych patologii. Ważne jest, aby wiedzieć, jak uniknąć rozwoju zaburzeń metabolicznych, niewydolności hormonalnej.

Informacje ogólne

Podstawowe elementy znajdują się w różnych częściach ciała. Podwzgórze - specjalny żelaza, które są nie tylko dzieje wydzielanie hormonów, a także wykonuje się proces oddziaływania pomiędzy hormonalnego i układu nerwowego, do optymalnej regulacji funkcje we wszystkich częściach ciała.

Układ hormonalny zapewnia transfer informacji między komórkami i tkankami, regulację funkcjonowania oddziałów za pomocą określonych substancji - hormonów. Gruczoły wytwarzają regulatory o określonej częstotliwości, w optymalnym stężeniu. Synteza hormonów osłabia lub nasila się na tle procesów naturalnych, np. Ciąża, starzenie się, owulacja, miesiączka, laktacja lub zmiany patologiczne o różnym charakterze.

Gruczoły dokrewne to formacje i struktury o różnych rozmiarach, które wytwarzają określony sekret bezpośrednio w limfie, krwi, rdzeniu, płynie międzykomórkowym. Brak kanałów zewnętrznych, podobnie jak w gruczołach ślinowych, jest szczególnym znakiem, na podstawie którego grasica, podwzgórze, tarczyca, epifiza to gruczoły dokrewne.

Klasyfikacja gruczołów dokrewnych:

  • centralny i peryferyjny. Rozdzielanie odbywa się poprzez połączenie elementów z CNS. Oddziały peryferyjne: gruczoły płciowe, tarczyca, trzustka. Gruczoły centralne: epifiza, przysadka mózgowa, podwzgórze - części mózgu;
  • przysadka-niezależna i zależna od przysadki mózgowej. Klasyfikacja opiera się na wpływie zwrotnikowych hormonów przysadkowych na funkcjonowanie elementów układu hormonalnego.

Dowiedz się instrukcji na temat stosowania suplementów diety Jod w leczeniu i zapobieganiu niedoboru jodu.

Przeczytaj, jak operację usunięcia jajnika i możliwe konsekwencje interwencji można przeczytać pod tym adresem.

Struktura układu hormonalnego

Złożona struktura zapewnia wielopłaszczyznowy wpływ na narządy i tkanki. System składa się z kilku elementów, które regulują funkcjonowanie określonego działu ciała lub kilku procesów fizjologicznych.

Główne działy układu hormonalnego:

  • system rozproszony - komórki gruczołowe wytwarzające substancje działające jak hormony;
  • system lokalny - Klasyczne gruczoły wytwarzające hormony;
  • system wychwytu dla konkretnych substancji - prekursory amin i kolejna dekarboksylacja. Składniki - komórki gruczołowe wytwarzające biogenne aminy i peptydy.

Narządy układu hormonalnego (gruczoły dokrewne):

Narządy, w których zlokalizowana jest endokrynna tkanka:

  • jądra, jajniki;
  • trzustka.

Narządy w strukturze których znajdują się komórki endokrynologiczne:

  • grasica;
  • nerka;
  • narządy przewodu pokarmowego;
  • centralny układ nerwowy (podwzgórze odgrywa główną rolę);
  • łożysko;
  • płuca;
  • gruczoł krokowy.

Organizm reguluje funkcje gruczołów dokrewnych na kilka sposobów:

  • pierwszy. Bezpośredni wpływ na tkankę gruczołu za pomocą określonego składnika, którego poziom odpowiada określonemu hormonowi. Na przykład, wartości cukru we krwi zmniejszają się, gdy zwiększa się wydzielanie insuliny w odpowiedzi na wzrost stężenia glukozy. Innym przykładem jest zahamowanie wydzielania parathormonu z nadmiernym stężeniem wapnia, działającym na komórki przytarczyc. Jeśli stężenie Ca spadnie, wówczas wzrasta wytwarzanie parathormonu;
  • drugi. Podwzgórze i neurohormony prowadzą nerwową regulację funkcji układu hormonalnego. W większości przypadków włókna nerwowe wpływają na ukrwienie, ton naczyń krwionośnych podwzgórza.

Hormony: właściwości i funkcje

Zgodnie ze strukturą chemiczną hormony to:

  • steryd. Baza lipidowa, substancje aktywnie przenikają przez błony komórkowe, przedłużona ekspozycja, prowokują zmianę w procesach translacji i transkrypcji w syntezie związków białkowych. Hormony płciowe, kortykosteroidy, sterole witaminy D;
  • pochodne aminokwasów. Do głównych grup i rodzajów kontroli: hormony tarczycy (tyroksyny i trijodotyroniny), katecholaminy (norepinefryny i epinefryna, który jest często nazywany „hormon stres”), pochodną tryptofanu - serotoniny, pochodną histydyny - histaminy;
  • białko-peptyd. Skład hormonów - od 5 do 20 reszt aminokwasowych w peptydach i ponad 20 - w związkach białkowych. Glikoproteiny (folitropinę i tyreotropinę), polipeptydy (wazopresyny i glukagonu), typowe związki białkowe (hormon wzrostu, insulina). Hormony białkowe i peptydowe to duża grupa regulatorów. Aby to również ACTH, hormon wzrostu, LTG, TTG (hormon przysadki), kalcytonina (TG), melatoniny (szyszynki), hormon przytarczyc (PTH).

Pochodne aminokwasów i hormonów steroidowych wykazują ten sam efekt, regulatory białek i peptydów mają wyraźną swoistą specyficzność. Wśród regulatorów znajdują się peptydy snu, uczenia się i pamięci, zachowania związane z piciem i jedzeniem, środki przeciwbólowe, neuroprzekaźniki, regulatory napięcia mięśniowego, nastrój, zachowania seksualne. Ta kategoria obejmuje stymulanty odporności, przetrwania i wzrostu,

Peptydy-regulatory często wpływają na narządy nie niezależnie, ale w połączeniu z substancjami bioaktywnymi, hormonami i mediatorami wykazują działanie lokalne. Cechą charakterystyczną jest synteza w różnych częściach ciała: przewód pokarmowy, centralny układ nerwowy, serce, układ rozrodczy.

Narząd docelowy ma receptory dla określonego typu hormonu. Na przykład działanie regulatorów przytarczyc jest podatne na kości, jelito cienkie i nerki.

Główne właściwości hormonów:

  • specyficzność;
  • wysoka aktywność biologiczna;
  • odległość wpływu;
  • sekretność.

Brak jednego hormonu nie może być zrekompensowany za pomocą innego regulatora. W przypadku braku określonej substancji, nadmiernego wydzielania lub niskiego stężenia rozwija się patologiczny proces.

Diagnoza chorób

Aby ocenić funkcjonowanie regulatorów wytwarzających gruczoły, stosuje się kilka rodzajów badań o różnym stopniu złożoności. Początkowo lekarz bada pacjenta i obszar problemowy, na przykład tarczycę, ujawnia zewnętrzne oznaki nieprawidłowości i niewydolność hormonalną.

Pamiętaj, aby zebrać wywiad osobisty / rodzinny: wiele chorób endokrynologicznych ma dziedziczną predyspozycję. Następnie następuje zestaw środków diagnostycznych. Tylko seria analiz w połączeniu z instrumentalną diagnostyką pozwala zrozumieć, jaki rodzaj patologii się rozwija.

Podstawowe metody badań systemów dokrewnych:

  • wykrywanie objawów charakterystycznych dla patologii na tle zaburzeń hormonalnych i niewłaściwego metabolizmu;
  • test radioimmunologiczny;
  • prowadzenie ultradźwięków ciała problemowego;
  • storiometria;
  • densytometria;
  • analiza immunoradiometryczna;
  • test na tolerancję glukozy;
  • MRI i CT;
  • wprowadzenie stężonych ekstraktów z niektórych gruczołów;
  • inżynieria genetyczna;
  • skanowanie radioizotopowe, stosowanie radioizotopów;
  • określenie poziomu hormonów, produktów przemiany materii regulatorów w różnych rodzajach płynów (krew, mocz, alkohol);
  • badanie aktywności receptora w narządach i tkankach docelowych;
  • wyjaśnienie wielkości gruczołu problemowego, ocena dynamiki wzrostu dotkniętego narządu;
  • uwzględnienie rytmów okołodobowych w produkcji niektórych hormonów w połączeniu z wiekiem i płcią pacjenta;
  • przeprowadzanie testów ze sztuczną supresją czynności narządów dokrewnych;
  • porównanie wartości krwi wchodzących i wychodzących z badanego gruczołu

Dowiedz się o cechach żywienia w cukrzycy typu 2, a także o poziomie cukru na insulinie.

Podwyższone przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie: co to oznacza i jak dostosować wskaźniki? Odpowiedź jest w tym artykule.

Na http://vse-o-gormonah.com/lechenie/medikamenty/mastodinon.html stronie, przeczytaj instrukcje spada używania i tabletki do leczenia mastitis Mastodinon gruczołów sutkowych.

Patologie, przyczyny i objawy endokrynologiczne

Choroby przysadki, tarczycy, podwzgórza, epifiz, trzustki, inne elementy:

Choroby układu hormonalnego rozwijają się w następujących przypadkach pod wpływem czynników wewnętrznych i zewnętrznych:

  • nadmiar lub niedobór określonego hormonu;
  • aktywne uszkodzenie systemów hormonalnych;
  • rozwój nieprawidłowego hormonu;
  • odporność tkanek na działanie jednego z regulatorów;
  • naruszenie wydzielania hormonów lub awarie w mechanizmie transportu regulatora.

Główne objawy niewydolności hormonalnej:

  • wahania masy;
  • drażliwość lub apatia;
  • pogorszenie stanu skóry, włosów, paznokci;
  • upośledzenie wzroku;
  • zmiana liczby oddawanych moczów;
  • zmiana libido, impotencja;
  • niepłodność hormonalna;
  • zaburzenia cyklu miesiączkowego;
  • szczególne zmiany w wyglądzie;
  • zmiana stężenia glukozy we krwi;
  • spadki ciśnienia;
  • drgawki;
  • bóle głowy;
  • zmniejszenie koncentracji, zaburzenia intelektualne;
  • powolny wzrost lub gigantyzm;
  • zmiana w czasie dojrzewania.

Przyczynami chorób układu hormonalnego może być kilka. Czasami lekarze nie mogą określić, co spowodowało niewłaściwe funkcjonowanie elementów układu hormonalnego, niewydolności hormonalnej lub zaburzeń metabolicznych. Autoimmunologiczne patologie tarczycy, inne narządy rozwijają się z wrodzonymi anomaliami układu odpornościowego, negatywnie wpływając na pracę narządów.

Wideo na temat budowy układu hormonalnego, gruczołów wydzielania wewnętrznego, zewnętrznego i mieszanego. A także o funkcjach hormonów w ciele:

Jaki jest układ hormonalny i jakie są jego funkcje w ciele ludzkim?

Wewnętrzne wydzielanie

  • wzrost, wszechstronny rozwój:
  • metabolizm;
  • produkcja energii;
  • harmonijna praca wszystkich narządów wewnętrznych i systemów;
  • korekta niektórych zaburzeń w procesach ciała;
  • generowanie emocji, zarządzanie zachowaniem.

Tworzenie tych związków jest nam niezbędne dosłownie do wszystkiego. Nawet się zakochać.

Z czego składa się system hormonalny?

  • tarczycy i grasicy;
  • epifizę i przysadkę mózgową;
  • nadnercza;
  • trzustka;
  • jądra u mężczyzn lub jajników u kobiet.

Aby odróżnić łączone i rozproszone komórki wydzielnicze, całkowity układ hormonalny danej osoby dzieli się na:

  • gruczołowy (obejmuje gruczoły wydzielania wewnętrznego)
  • rozproszone (w tym przypadku mówimy o pojedynczych komórkach).

Mikroelementy w organizmie człowieka: jakie substancje są z nimi powiązane, ich funkcje, dzienna dawka i źródła.

Powikłania cukrzycy: artroza stawu kolanowego, objawy i leczenie

Jakie są funkcje narządów i komórek układu hormonalnego?

Odpowiedź na to pytanie znajduje się w poniższej tabeli:

  1. Tutaj opisano "strefę odpowiedzialności" głównych gruczołów wydzielania wewnętrznego, czyli narządów gruczołowej EC.
  2. Narządy rozlanego układu dokrewnego spełniają swoje własne funkcje, a przechodząc przez nie komórki endokrynologiczne angażują się w produkcję hormonów. Takie narządy obejmują wątrobę, żołądek, śledzionę, jelita i nerki. We wszystkich tych narządach powstają różne hormony, które regulują aktywność samych "gospodarzy" i pomagają im w interakcji z ciałem ludzkim jako całością.

Cukrzyca ciążowa: przyczyny wystąpienia, objawy, leczenie

Układ hormonalny i cukrzyca

Trzustka jest przeznaczona do produkcji hormonu insuliny. Bez tego rozszczepienie w ciele glukozy jest niemożliwe. W pierwszym typie choroby produkcja insuliny jest zbyt mała, co zaburza normalne procesy metaboliczne. Drugi rodzaj cukrzycy oznacza, że ​​narządy wewnętrzne dosłownie odmawiają przyjęcia insuliny.

  1. W ciele nie było podziału glukozy.
  2. Aby wyszukać energię, mózg daje sygnał do rozszczepienia tłuszczów.
  3. Podczas tego procesu powstaje nie tylko niezbędny glikogen, ale także specjalne związki - ketony.
  4. Ciała ketonowe dosłownie zatruwają krew i mózg osoby. Najbardziej niekorzystnym wynikiem jest śpiączka cukrzycowa, a nawet śmierć.

Oczywiście jest to najtrudniejszy przypadek. Jest to jednak możliwe z cukrzycą typu 2.

Badanie cukrzycy, poszukiwanie skutecznej terapii zajmuje się endokrynologią i jej specjalną sekcją - diabetologia.

Teraz lek nie wie jeszcze, jak zrobić trzustkę, więc pierwszy typ DM jest leczony tylko insulinoterapią. Ale każda zdrowa osoba może wiele zrobić, aby nie zachorować na cukrzycę typu 2. Jeśli ten trwa nadal, teraz mamy cukrzycę mogą być owocne i bogate życie bez ciągłego zagrożenia dobrego samopoczucia, a nawet życia, jak to było niewiele ponad sto lat temu i wcześniej.

Wszystko, co najważniejsze w systemie hormonalnym, co każdy powinien wiedzieć

Jego komórki wydzielają te substancje, które są następnie uwalniane do układu krążenia lub przenikają do sąsiednich komórek. Jeśli znasz narządy i funkcje ludzkiego układu dokrewnego i jego strukturę, możesz wspierać jego pracę w normalnym trybie i korygować wszystkie problemy na początkowych etapach narodzin, tak aby dana osoba żyła długo i zdrowo, nie martwiąc się o nic.

Za co ona jest odpowiedzialna?

Oprócz regulacji prawidłowego funkcjonowania narządów, układ hormonalny odpowiada za optymalne samopoczucie osoby podczas adaptacji do różnych warunków. A także jest ściśle związany z układem odpornościowym, co czyni go gwarantem odporności organizmu na różne choroby.

Na podstawie jego celu możemy zidentyfikować główne funkcje:

  • zapewnia kompleksowy rozwój i wzrost;
  • wpływa na ludzkie zachowania i generuje stan emocjonalny;
  • odpowiedzialny za prawidłowy i dokładny metabolizm w ciele;
  • koryguje pewne zakłócenia w czynnościach ludzkiego ciała;
  • wpływa na produkcję energii w odpowiednim trybie przez całe życie.

Znaczenie hormonów w ludzkim ciele nie może być niedocenione. Sam początek życia jest kontrolowany przez hormony.

Rodzaje układu hormonalnego i cechy jego struktury

Układ hormonalny dzieli się na dwa rodzaje. Klasyfikacja zależy od lokalizacji komórek.

  • gruczołowe - komórki są umieszczone i połączone ze sobą, tworząc gruczoły wewnętrznego wydzielania;
  • rozproszone - komórki rozprzestrzeniają się po całym ciele.

Jeśli znasz hormony wytwarzane w ciele, możesz dowiedzieć się, które gruczoły są związane z układem hormonalnym.

Mogą to być zarówno niezależne narządy, jak i tkanki, które należą do układu hormonalnego.

  • układ podwzgórzowo-przysadkowy - główne gruczoły układu - podwzgórze i przysadka mózgowa;
  • tarczycy - hormony, które produkuje i zawierają jod;
  • gruczoły przytarczyczne - odpowiedzialne za optymalną konserwację i produkcję wapnia w organizmie, dzięki czemu układ nerwowy i motoryczny działają bezawaryjnie;
  • nadnercza - są zlokalizowane na górnych biegunach nerek i składają się z zewnętrznej warstwy korowej i wewnętrznej substancji rdzeniastej. Kora produkuje mineralokortykoidy i glukokortykoidy. Mineralocorticoids regulują wymianę jonów i utrzymują równowagę elektrolityczną w komórkach. Glikokortykoidy stymulują rozkład białek i syntezę węglowodanów. Substancja mózgowa wytwarza adrenalinę, która odpowiada za ton układu nerwowego. A nadnercza w niewielkiej ilości wytwarzają męskie hormony. Jeśli w organizmie dziewczynki wystąpi nieprawidłowe działanie, a ich wydajność wzrasta, obserwuje się wzrost męskich cech;
  • Trzustka jest jednym z największych gruczołów, który produkuje hormony układu dokrewnego i charakteryzuje się sparowanym działaniem: uwalnia sok z trzustki i hormony;
  • epifizie - funkcją gruczołów dokrewnych tego gruczołu jest wydzielanie melatoniny i norepinefryny. Pierwsza substancja wpływa na krążenie i aktywność układu nerwowego, podczas gdy druga reguluje fazy snu;
  • gonady są gruczołami płciowymi, które wchodzą w ludzki system hormonalny, są odpowiedzialne za dojrzewanie płciowe i aktywność każdej osoby.

Choroby

Idealnie, absolutnie wszystkie narządy układu hormonalnego powinny działać bezawaryjnie, jednak jeśli zdarzają się, wtedy osoba rozwija określone choroby. Oparte są na niedoczynności (dysfunkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego) i hiperfunkcji.

Wszystkim chorobom towarzyszą:

  • powstawanie odporności organizmu ludzkiego na substancje czynne;
  • niewłaściwa produkcja hormonów;
  • wytwarzanie nieprawidłowego hormonu;
  • awaria ich odsysania i transportu.

Każde niepowodzenie w organizacji narządów układu hormonalnego ma swoje patologie, które wymagają niezbędnego leczenia.

  • Gigantyzm - nadmiar wydzielania hormonu wzrostu wywołuje nadmierny, jednak proporcjonalny wzrost człowieka. W dorosłości tylko niektóre części ciała rosną szybko;
  • niedoczynność tarczycy - niskim poziomom hormonów towarzyszy chroniczne zmęczenie i spowolnienie procesów metabolicznych;
  • nadczynność przytarczyc - nadmierna parahormona wywołuje słabą asymilację niektórych pierwiastków śladowych;
  • Cukrzyca - z niedoborem insuliny, ta choroba tworzy, co powoduje słabe wchłanianie substancji niezbędnych dla organizmu. Na tym tle glukoza jest słabo rozdrobniona, co prowadzi do hiperglikemii;
  • Nadczynność przytarczyc - charakteryzuje się drgawkami i drgawkami;
  • wole - z powodu braku jodu towarzyszy mu dysplazja;
  • autoimmunologiczne zapalenie tarczycy - układ odpornościowy nie funkcjonuje w prawidłowym trybie, więc występuje patologiczna zmiana w tkankach;
  • Thyrotoxicosis to nadmiar hormonów.

Jeśli narządy i tkanki endokrynologiczne notorycznie źle funkcjonują, stosuje się terapię hormonalną. Takie leczenie skutecznie usuwa objawy związane z hormonami, a ich funkcja działa przez jakiś czas, aż wydzielanie hormonalne ustabilizuje się:

  • zmęczenie;
  • ciągłe pragnienie;
  • osłabienie mięśni;
  • częste pragnienie opróżnienia pęcherza;
  • gwałtowna zmiana indeksu masy ciała;
  • uporczywa senność;
  • tachykardia, ból w sercu;
  • zwiększona pobudliwość;
  • redukcja procesów pamięciowych;
  • nadmierne pocenie;
  • biegunka;
  • wzrost temperatury.

Zapobieganie

Do celów profilaktycznych przepisywane są leki przeciwzapalne i ujędrniające. Używam radioaktywnego jodu. Wiele problemów jest przez nich rozwiązywanych, chociaż interwencja chirurgiczna jest uważana za najskuteczniejszą, lekarze bardzo rzadko stosują tę metodę.

Zrównoważona dieta, dobra aktywność ruchowa, brak jakichkolwiek niezdrowych nawyków i unikanie stresujących sytuacji pomaga utrzymać stany hormonalne. Dobre warunki naturalne dla życia również odgrywają ogromną rolę w unikaniu choroby.

W razie jakichkolwiek problemów zdecydowanie powinieneś skontaktować się ze specjalistą. Samoleczenie w tym przypadku nie jest dozwolone, ponieważ może powodować komplikacje i dalszy rozwój choroby. Ten proces niekorzystnie wpływa na cały układ hormonalny.

Układ hormonalny

1. Funkcje i rozwój.

2. narządy wewnętrzne układu hormonalnego.

3. obwodowe narządy układu hormonalnego.

Układ hormonalny obejmuje narządy, których główną funkcją jest wytwarzanie substancji biologicznie czynnych - hormonów.

Hormony podawane bezpośrednio do krwioobiegu, na pokładzie wszystkich narządów i tkanek i regulować takie ważne funkcje wegetatywnego, takie jak metabolizm, szybkość procesów fizjologicznych stymulowania wzrostu i rozwoju narządów i tkanek, zwiększenie odporności organizmu na różne czynniki, wspierają stałość organizmu.

Gruczoły dokrewne funkcjonują w powiązaniu między sobą i układem nerwowym, tworząc pojedynczy układ neuroendokrynny.

Układ hormonalny obejmuje: 1), gruczołów wewnątrzwydzielniczych (tarczycy i przytarczyc, nadnercza, szyszynki, przysadki); 2) nie część hormonalnego hormonalnego organy (trzustki wysepek trzustki, podwzgórze, jądra komórki Sertolego i komórki pęcherzyków w jajnikach oraz retikuloepitely ciałka hassala grasicy, złożone yukstagromerulyarny nerek); 3) pojedyncze komórki wytwarzające hormonów znajdujących się w sposób rozproszony różnych narządów (pokarmowego, oddechowego, wydzielniczych i innych. Systems).

gruczołów wydzielania wewnętrznego wydalniczy kanałów jest wydzielają hormony do krwi, a zatem jest dobrze perfuzji mają kapilar trzewne (okienkowych) lub sinusoidalny typu i jest narządach miąższowych. W przeważającej części są one wykształcone tkanki nabłonkowej, tworząc zespoły lub mieszków. Wraz z tym komórki wydzielnicze mogą odnosić się do tkanek innych typów. Na przykład, w podwzgórzu szyszynki, oparcie płata przysadki i rdzenia nadnerczy są komórki tkanki nerwowej, aparatu przykłębuszkowego komórki nerek i komórki mięśnia sercowego endokrynologiczne serca znajduje się w tkance mięśni i nerek i komórki śródmiąższowe są gonad tkanki łącznej.

Źródłem rozwoju gruczołów dokrewnych są różne ulotki zarodkowe:

1. powstają z endodermy tarczycy, przytarczyc, grasicy, trzustki, wysepki trzustkowe, pojedyncze endocrinocytes przewodu pokarmowego i dróg oddechowych;

2. Od ektodermy i neuroektodermy - podwzgórza, przysadki mózgowej, rdzenia nadnerczy, kalcytonocytów tarczycy;

3. Od mezodermy i mezenchymu - korowej substancji nadnerczy, gruczołów płciowych, kardiomiocytów wydzielniczych, komórek przykłębuszkowych nerek.

Wszystkie hormony wytwarzane przez gruczoły dokrewne i komórki można podzielić na 3 grupy:

1. białka i polaripidy - hormony przysadki, podwzgórza, trzustki itp.;

2. pochodne aminokwasów - hormony tarczycy, hormony rdzenia nadnerczy i wiele komórek endokrynnych;

3. Steroidy (pochodne cholesterolu) - hormony płciowe, hormony kory nadnerczy.

Istnieją centralne i obwodowe ogniwa układu dokrewnego:

I. Do centralnych należą: jądra nerwowo-rdzeniowe podwzgórza, przysadka mózgowa, epifiza;

II. Do gruczołów obwodowych,

1) których funkcje zależą od przedniego płata przysadki (tarczycy, kory nadnerczy, jąder, jajników);

2) i dławik, niezależnie od przedniego płata przysadki (rdzenia nadnerczy, przytarczyc, hormon okolofollikulyarnye kaltsitoninotsity nie gormonosinteziruyuschie komórek wydzielania wewnętrznego narządu).

Podwzgórze jest segmentem międzymózgowia. Wyróżnia kilkadziesiąt par jąder, których neurony wytwarzają hormony. Są one dystrybuowane w dwóch strefach: przedniej i środkowej. Podwzgórze jest najwyższym ośrodkiem funkcji endokrynologicznych.

Będąc think-tankiem sympatycznych i przywspółczulnych części autonomicznego układu nerwowego, łączy mechanizmy regulujące gospodarkę hormonalną z nerwowymi.

W przedniej części podwzgórza znajdują się duże komórki neurosekrementalne, które tworzą hormony białkowe, wazopresynę i oksytocynę. Hormony te, płynące wzdłuż aksonów, gromadzą się w tylnym płacie przysadki mózgowej, a stamtąd przedostają się do krwioobiegu.

Wazopresyna - zwęża naczynia, podnosi ciśnienie krwi i reguluje metabolizm wody, wpływając na odwrotną absorpcję wody w kanalikach nerek.

Oksytocyna - działa pobudzająco na funkcje mięśni gładkich macicy, przyczyniając się do wydzielania wydzieliny gruczołów macicznych, a podczas porodu powoduje silne skurcze macicy. Wpływa także na skurcz komórek mięśniowych gruczołu mlekowego.

Bliskie połączenie między jądrem przedniego podwzgórza i tylnym płatem przysadki (neurohypofizy) łączy je w pojedynczy układ podwzgórzowo-podmostkowy.

W jądrach środkowego podwzgórza (tuberii) wytwarzane są hormony, które nie wpływają na funkcję adenohophofii (przedniej części): liberiny stymulują, a statyny są w depresji. Dział tylni nie należy do endokryny. Reguluje glukozę i szereg reakcji behawioralnych.

Podwzgórze wpływa na obwodowe gruczoły dokrewne przez nerwy współczulne lub przywspółczulne lub przez przysadkę mózgową.

Neurosekrecyjna funkcja podwzgórza jest z kolei regulowana przez norepinefrynę, seratoninę, acetylocholinę, które syntetyzuje się w innych obszarach ośrodkowego układu nerwowego. Jest również regulowany przez hormony epifiz i sympatyczny układ nerwowy. Małe neurosensoryczne komórki podwzgórza wytwarzają hormony regulujące funkcję przysadki, tarczycy, kory nadnerczy i komórek hormonalnych narządów płciowych.

Ciało przysadki jest niesparowanym narządem o jajowatej postaci. Znajduje się w podniebiennym dole tureckiego siodła klinowej kości czaszki. Ma niewielką masę od 0,4 do 4 g.

Rozwija się z 2 zawiązków pierwotnych: nabłonkowych i nerwowych. Od nabłonka rozwija się adenohypofiza, a od nerwowego - neurohypophysis - to 2 części, które tworzą przysadkę mózgową.

W adenohophofii rozróżnia się płaty przednie, pośrednie i rurowe. Głównym ciężarem jest przednia część, produkuje największą ilość hormonów. Przednia część ma cienki szkielet tkanki łącznej, pomiędzy którymi znajdują się pasma nabłonkowych komórek gruczołowych, oddzielone od siebie licznymi sinusoidalnymi kapilarami. Komórki pasm nie są jednorodne. Ze względu na ich zdolność do barwienia są podzielone na chromofilowe (dobrze kolorowe), chromofobowe (lekko farbujące). Komórki chromofobowe stanowią 60-70% wszystkich komórek w przednim płacie. Komórki są małe i duże, otroschatye i bez pędów, z dużymi jądrami. Są to komórki kambii lub wydzielane sekrecje. Komórki chromofilarne dzielą się na kwasochłonne (35-45%) i bazofiliowe (7-8%). Hormony kwasochłonne wytwarzają hormon wzrostu - somatotropinę i prolaktynę (hormon laktopropowy), które stymulują tworzenie się mleka, rozwój żółtego ciała, wspierają instynkty macierzyństwa.

Komórki bazofilowe to 7-8%. Niektóre z nich (tyropropocyty) wytwarzają hormon tarczycy, który stymuluje funkcję tarczycy. Są to duże komórki o zaokrąglonym kształcie. Gonadotropropiony wytwarzają hormon gonadotropowy, który stymuluje aktywność gruczołów płciowych. Są to owalne, gruszkowate lub otrzochatkowate komórki, rdzeń jest przesunięty na bok. U kobiet stymuluje wzrost i dojrzewanie pęcherzyków, owulację i rozwój żółtego ciała, u mężczyzn plemniki i syntezę testosteronu. Komórki gonadotropowe znajdują się we wszystkich częściach przedniego płata przysadki mózgowej. Podczas kastracji komórki powiększają swoją objętość, a w ich cytoplazmie pojawiają się wakuole. Komórki kortykotropowe znajdują się w centralnej strefie adenohophii. Wytwarzają one kortykotropinę, która stymuluje rozwój i funkcję kory nadnerczy. Komórki są owalne lub otroschatye, jądro jest zrazikowe.

Środkowa (pośrednia) część przysadki jest reprezentowana przez wąski pasek nabłonka połączony z neurohypofizą. Komórki tego płata wytwarzają hormon melanostymulujący regulujący metabolizm pigmentu i funkcje komórek pigmentowych. W płacie pośrednim znajdują się również komórki wytwarzające lipotropinę, która poprawia metabolizm lipidów. Wiele zwierząt ma lukę pomiędzy płatem przednim i pośrednim w adenohypofi (koń nie ma go).

Funkcja płata tubal (przylegająca do przysadki) nie została wyjaśniona. Aktywność hormonalna adenohophii jest regulowana przez podwzgórze, z którym tworzy pojedynczy układ podwzgórzowo-przysadkowy. Związek ten wyraża się następująco - górna arteria przysadkowa tworzy pierwotną sieć kapilarną. Aksony małych neurosensorycznych komórek podwzgórza na naczyniach włosowatych tworzą synapsy (mięsień sercowy). Neurohormony przechodzące przez synapsy wpływają do naczyń włosowatych sieci podstawowej. Kapilary gromadzą się w żyłach, przechodzą do adenohophii, gdzie ponownie się rozpadają i tworzą wtórną sieć kapilarną; hormony wchodzące w jego skład wchodzą do adenocytów i wpływają na ich funkcje.

Neurohypophysis (płat tylny) jest zbudowany z neurogli. Jego komórki - pecuitocyty - są przewiewną i otroschatoy formą epindymicznego pochodzenia. Dodatki kontaktują się z naczyniami krwionośnymi i, być może, wstrzykują hormony do krwi. W płatu tylnym wazopresyna i oksytocyna, wytwarzane przez komórki podwzgórza, gromadzą aksony, które w postaci wiązek wchodzą do płata tylnego przysadki mózgowej. Następnie hormony wchodzą do krwioobiegu.

Epifiza jest częścią śródmózgowia, ma wygląd bulwiastego ciała, dla którego nazywa się to szyszynka. Szyszynka jest jednak tylko u świń, a reszta jest gładka. Górna część żelaza pokryta jest tkanką łączną. Z wnętrza cienkich warstw kapsułki (przegrody) tworząc zręby i oddzielając gruczoł na zraziki. W parenchymu rozróżnia się komórki dwóch typów: szyszki tworzące sekrety i komórki glejowe, które pełnią funkcje pomocnicze, troficzne i rozgraniczające. Pinealocyty to otroschatye, komórki poligonalne, większe, zawierające granulki bazofilowe i acidofilne. Te komórki sekrecyjne znajdują się w środku płatków. Ich procesy kończą się wydłużeniem clavate i kapilarami kontaktowymi.

Pomimo niewielkiego rozmiaru epifiz, jego aktywność funkcjonalna jest złożona i różnorodna. Epifizma spowalnia rozwój układu rozrodczego. Wytworzony przez nią hormon serotoniny zmienia się w melatoninę. Następnie tłumi gonadotropiny wytwarzane w przednim płacie przysadki mózgowej, a także aktywność hormonu melanosyntetycznego.

Ponadto, pinealocyty tworzą hormon, który zwiększa poziom K + we krwi, tj. Bierze udział w regulacji metabolizmu mineralnego.

Epiphysis działa tylko u młodych zwierząt. W przyszłości ulega inwolucji. W tym samym czasie kiełkuje on z tkanką łączną, tworzy się piasek mózgowy - warstwowe, zaokrąglone osady.

Gruczoł tarczowy znajduje się w okolicy szyi po obu stronach tchawicy, za chrząstką tarczycy.

Rozwój tarczycy rozpoczyna się u bydła w trzecim - czwartym tygodniu embriogenezy z przedniego nabłonka endotermicznego. Podstawy rosną szybko, tworząc luźne sieci rozgałęzionych beleczek nabłonkowych. Z nich powstają pęcherzyki, w przerwach między którymi rośnie mezenzym z naczyniami krwionośnymi i nerwami. U ssaków komórki parafolikularne (kalcytonocyty) powstają z neuroblastów zlokalizowanych w pęcherzykach błony podstawnej u podstawy tyrocytów. Gruczoł tarczycy jest otoczony kapsułką tkanki łącznej, której warstwy są skierowane do wewnątrz i dzielą narząd w lobule. Funkcjonalnymi jednostkami tarczycy są pęcherzyki - zamknięte, kuliste formacje z wnęką wewnątrz. Jeśli aktywność gruczołu zostanie wzmocniona, ściany pęcherzyków tworzą liczne fałdy, a pęcherzyki osiągają gwiaździste zarysy.

W świetle pęcherzyka gromadzi się koloid - wydzielniczy produkt komórek nabłonkowych (tyreocytów) wyściełających pęcherzyk. Koloidem jest tyroglobulina. Pęcherzyk otoczony jest warstwą luźnej tkanki łącznej z licznymi naczyniami krwionośnymi i limfatycznymi, oplataniem mieszków włosowych, a także włóknami nerwowymi. Istnieją limfocyty i komórki plazmatyczne, bazofile tkankowe. Endokrynocyty folikulkowe (tyrocyty) - komórki gruczołowe stanowią dużą część ścianki mieszków włosowych. Znajdują się one w jednej warstwie na błonie podstawnej, ograniczając mieszek z zewnątrz.

Przy prawidłowej funkcji tyrocyty mają sześcienny kształt z sferycznymi jądrami. Koloid w postaci jednorodnej masy wypełnia światło pęcherzyka.

Na szczytowej stronie tyrocytów, zwrócony do wewnątrz, znajdują się mikrokosmki. Wraz ze wzrostem czynności czynnościowej tarczycy, tyyrocyty pęcznieją i przyjmują kształt pryzmatyczny. Koloid staje się bardziej płynny, zwiększa się ilość kosmków, podstawa staje się złożona. Kiedy funkcja jest osłabiona, koloid jest zagęszczany, tyryktyny ulegają spłaszczeniu, jądra są wydłużone równolegle do powierzchni.

Wydzielanie tyreocytów składa się z trzech głównych faz:

Pierwsza faza zaczyna się od absorpcji przez podstawową powierzchnię początkowych substancji przyszłego sekretu: aminokwasy, w tym tyrozyna, jod i inne minerały, niektóre węglowodany, woda.

Drugi etap polega na syntetyzowania cząsteczek jodowanej tyreoglobuliny i transportować ją po powierzchni wierzchołkowej do światła pęcherzyka, że ​​wypełnia się w postaci koloidalnej. Wgłębienie w mieszku tyrozynowych atomów tyroglobulina jodu są włączone, co powoduje powstawanie monoiodotyrosine, diiodotyrosine i triyodtirozin tetrayodtirozin lub tyroksyny.

Trzecia faza polega na wychwycie (fagocytozie) koloidalnego tyrocytu z tyreoglobuliną zawierającą jod. Krople koloidu są łączone z lizosomami i są cięte w celu utworzenia hormonów tarczycy (tyroksyna, trijodotyrozyna). Przez podstawową część tyyrocytów wchodzą do ogólnego strumienia krwi lub do naczyń limfatycznych.

Tak więc, w ramach hormonów wytwarzanych przez tyreocytach, należy to jod, więc dla normalnej funkcji tarczycy musi być jego stały dopływ krwi do gruczołu tarczowego. Jod dostaje się do organizmu z wodą i pożywieniem. Dopływ krwi do tarczycy zapewnia tętnica szyjna.

Hormony tarczycy - tyroksyna i trijodotyronina wpływają na wszystkie komórki organizmu i regulują podstawowy metabolizm, a także procesy rozwoju, wzrostu i różnicowania tkanek. Ponadto przyspieszają wymianę białek, tłuszczów i węglowodanów, zwiększają zużycie tlenu przez komórki, a tym samym usprawniają procesy oksydacyjne, wpływają na utrzymanie stałej temperatury ciała. Szczególnie ważną rolę odgrywają te hormony w różnicowaniu układu nerwowego u płodu.

Funkcje tyreocytów są regulowane przez hormony przedniego płata przysadki mózgowej.

Endocrinocytes przypęcherzykowe (kaltsitoninotsity) w ściance pomiędzy podstawy tyreocytach pęcherzyka, lecz nie osiągnie światło pęcherzyka, lecz także do wysepek interfollicular tyreocyty znajdujące się w łącznej - tkane przekładki. Komórki te są większe niż tyrocyty, mają okrągły lub owalny kształt. Oni syntetyzują kalcytoninę, hormon, który nie zawiera jodu. Wchodząc do krwi obniża poziom wapnia we krwi. Funkcja kalcytonocytów nie zależy od przysadki mózgowej. Ich liczba jest mniejsza niż 1% całkowitej liczby komórek gruczołów.

Gruczoły przytarczyczne są zlokalizowane w postaci dwóch ciał (zewnętrznych i wewnętrznych) w pobliżu gruczołu tarczycy, a czasami w miąższu.

Miąższ tych gruczołów zbudowany jest z komórek nabłonkowych - paracytocytów. Tworzą przeplatane kable. Komórki dwóch typów: duże i oksyfilne. Między pasmami znajdują się cienkie międzywarstw tkanki łącznej z naczyniami włosowatymi i nerwami.

Główne paratyrocytury stanowią większość komórek (małe, słabo zabarwione). Komórki te wytwarzają hormon przytarczyc (PTH), która zwiększa zawartość Ca w krwi, reguluje wzrost tkanki kostnej i jego wytwarzania, zmniejszenie zawartości fosforu w krwi, ma wpływ na przepuszczalność błon komórkowych i syntezy ATP. Ich funkcja nie zależy od przysadki mózgowej.

Acidophilic lub parathyrocyty oksyfilne są różne główne i położone na obwodzie gruczołu w postaci małych klastrów. Między nitkami paratyrocytów może gromadzić się substancja podobna do koloidu, otaczające komórki tworzą rodzaj pęcherzyka.

Na zewnątrz gruczoły przytarczyczne są pokryte kapsułką tkanki łącznej, przebite nerwowymi splotami.

Nadnercza, podobnie jak przysadka mózgowa, są przykładem połączenia gruczołów dokrewnych różnego pochodzenia. Substancja korowa rozwija się z nabłonkowego zgrubienia mezodermy koelomicznego i substancji mózgowej z tkanki nerwów nerwowych. Z mezenchym tworzy się tkanka łączna gruczołu.

Adrenale mają owalny lub wydłużony kształt i znajdują się w pobliżu nerek. Na zewnątrz są pokryte kapsułką tkanki łącznej, z której wchodzą cienkie warstwy luźnej tkanki łącznej. Pod kapsułą wyróżnia się substancję korową i mózgową.

Kora znajduje się na zewnątrz i składa się z blisko rozmieszczonych pasm nabłonkowych komórek wydzielniczych. W związku ze specyfiką struktury wyróżnia ona trzy strefy: kłębuszkowe, wiązkowe i siatkowe.

Kłębuszek znajduje się pod kapsułą i zbudowany jest z małych komórek wydzielniczych o cylindrycznym kształcie, tworzących pasma w postaci kłębuszków. Między nitkami przechodzi tkanka łączna z naczyniami krwionośnymi. W związku z syntezą hormonów typu steroidowego, komórki rozwijają sieszkowaną siateczkę endoplazmatyczną.

W strefie kłębuszkowej wytwarzane są hormony mineralokortykoidów, które regulują metabolizm minerałów. Należą do nich aldosteron, który kontroluje zawartość sodu w organizmie i reguluje proces reabsorpcji Na w kanalikach nerkowych.

Strefa wiązki jest najbardziej obszerna. Jest on reprezentowany przez większe komórki gruczołowe tworzące promieniowo ułożone pasma w postaci wiązek. Komórki te produkują kortykosteron, kortyzon i hydrokortyzon, które wpływają na metabolizm białek, lipidów i węglowodanów.

Obszar sieci jest najgłębszy. Charakteryzuje się przeplotem pasm w postaci siatki. Komórki wytwarzają hormon - androgen, podobny do męskiego hormonu płciowego testosteronu. Zsyntetyzowane i żeńskie hormony płciowe, podobne do swoich funkcji z progesteronem.

Substancja mózgowa znajduje się w centralnej części nadnerczy. Ma jaśniejszy odcień i składa się ze specjalnych chromofilowych komórek, które są zmutowanymi neuronami. Są to owalne kształty dużych komórek, ich cytoplazma zawiera ziarnistość.

Ciemniejsze komórki syntetyzują norepinefrynę, zwężając naczynia i podnosząc ciśnienie krwi, a także mają wpływ na podwzgórze. Lekkie komórki wydzielnicze wydzielają adrenalinę, która wzmacnia serce i reguluje metabolizm węglowodanów.

Może Chcesz Pro Hormonów