Niedoczynność przytarczyc jest chorobą gruczołów przytarczycznych, w której zmniejsza się ilość wytwarzanego parathormonu. Hormon ten jest niezbędny do wchłaniania wapnia z jelita, usuwania z kości podczas ich wzrostu i wchłaniania zwrotnego z nerek. W przypadku niedoczynności przytarczyc następuje zmniejszenie ilości wapnia i zwiększenie zawartości fosforanów w surowicy krwi. Jednocześnie zaburzony jest metabolizm wapnia, który z kolei może prowadzić do wielu patologii. Objawy niedoczynności przytarczyc: naruszenie unerwienia mięśni i występowanie drgawek.

Leczenie patologii wymaga przestrzegania diety. Pożywienie w ludzkim ciele musi otrzymać wystarczającą ilość wapnia. Lepiej traktować dzieci środkami ludowymi, ponieważ nie mają one negatywnego działania toksycznego na organizm dziecka. Takie leczenie i przestrzeganie diety zmniejszy objawy patologii i poprawi jakość życia.

Funkcja przytarczyc

Normalnie ciało ma cztery gruczoły przytarczyczne. Znajdują się one na tylnej powierzchni gruczołu tarczowego po dwóch z każdej strony. Dozwolone jest odchylenie liczby gruczołów u niektórych osób po 3, 5 lub 6 sztuk. Również gruczoły mogą być zlokalizowane nie na tylnej powierzchni, ale na samej grubości tarczycy.
Gruczoły przytarczyczne wydzielają parathormon. Hormon ten kontroluje metabolizm wapnia i fosforu w ludzkim ciele. Oprócz hormonu przytarczyc w metabolizmie wapnia, kalcytoniny hormonu tarczycy, a także witaminy D.

Jeśli występuje spadek poziomu parathormonu lub w ogóle go nie syntetyzuje, wówczas występuje stan niedoczynności przytarczyc. W takim przypadku wystąpi naruszenie:

  • wchłanianie wapnia z jelita wraz z pożywieniem;
  • usunięcie go z kości podczas ich wzrostu;
  • re-adsorpcja wapnia z pierwotnego moczu.

Pogorszenie metabolizmu wapnia prowadzi do zmniejszenia zawartości tego minerału i zwiększenia ilości fosforanów w surowicy krwi. To z kolei powoduje zwiększoną pobudliwość nerwowo-mięśniową, co prowadzi do drgawek.

Jeśli niedoczynność tarczycy staje się przewlekła, może powodować zaburzenie metabolizmu mineralnego i odżywiania tkanek. W rezultacie następuje spowolnienie wzrostu i rozwoju dzieci, patologiczne zmiany w skórze, szkieletu, zębach i soczewce.

Formy niedoczynności przytarczyc

Istnieją następujące formy tej choroby:

  1. Ostre.
    Łagodzenie metabolizmu wapnia jest trudne do zrekompensowania. Objawami ostrej niedoczynności przytarczyc są częste drgawki.
  2. Chroniczny.
    W stanie spoczynku drgawki nie występują. Prowokować je może być stres fizyczny, stres lub uraz psychiczny, zmiany hormonalne w organizmie, na przykład podczas menstruacji. Drgawki występują częściej jesienią i wiosną. Jeśli leczenie zostanie wybrane prawidłowo, okresy remisji są długie, jakość życia danej osoby nie ulega pogorszeniu.
  3. Utajony.
    Objawy tego stanu są nieobecne. Zidentyfikować naruszenie produkcji hormonów jest możliwe tylko przy biochemicznym badaniu krwi.

Przyczyny niedoczynności przytarczyc

Przyczyny choroby są często związane z naruszeniem normalnego funkcjonowania tarczycy, ponieważ gruczoły te są w bliskim kontakcie.

  1. Uszkodzenie tkanki lub usunięcie gruczołów przytarczyc podczas zabiegu operacyjnego na tarczycy.
  2. Zapalenie gruczołów, które jest następstwem zapalenia tarczycy.
  3. Nagromadzenie w tarczycy radioaktywnego jodu i uszkodzenia przytarczyc przez promieniowanie.
  4. Konsekwencje inwestycji w radioterapię chorób onkologicznych tarczycy.
  5. Patologia rozwoju wewnątrzmacicznego i naruszenie struktury gruczołów.
  6. Proces onkologiczny tarczycy, który rozciąga się na gruczoły przytarczyczne.
  7. Proces infekcyjny.

Pooperacyjna niedoczynność przytarczyc często rozwija się po operacji tarczycy. Podczas interwencji chirurgicznej często występuje integralność tkanki gruczołów lub ich usuwanie. Może również występować krwotok w tkance gruczołowej i rozwój zwłóknienia tkanki. Niedoczynność przytarczyc spowodowana operacją może być stała lub przejściowa, w zależności od odwracalności uszkodzenia tkanki gruczołów.

U niektórych pacjentów niedoczynność przytarczyc jest wrodzona i występuje w wyniku niedorozwoju lub braku przytarczyc. Wrodzona niedoczynność przytarczyc jest częstsza u dzieci.

Czasami autoimmunologiczną naturę patologii obserwuje się, gdy organizm ludzki wytwarza przeciwciała przeciwko własnym tkankom.

Objawy choroby

Objawy patologii dzielą się na 4 grupy:

  1. Thetanic convulsive syndrome.
    Napady drgawkowe wpływają na grupy mięśni symetrycznie z obu stron. Najczęściej skurcze występują w mięśniach rąk, a następnie - w nogach. Czasami zaangażowane są mięśnie twarzy, bardzo rzadko - mięśnie tułowia i narządy wewnętrzne.
    Przed wystąpieniem napadów drgawkowych ujawniają się parestezje, wrażliwość, uczucie mrowienia i pieczenia, zaburzona mobilność mięśni. Skurcze są bardzo bolesne i mogą być przedłużone. Trwają od kilku minut do kilku godzin. Ten stan może powstać pod wpływem jakiegoś bodźca lub arbitralnie.
    Wraz ze skurczami może wystąpić tachykardia, wzrost lub spadek ciśnienia krwi, nudności, wymioty, biegunka, w ciężkich przypadkach - utrata przytomności.
    Przy łagodnej postaci choroby napady występują 1-2 razy w tygodniu i trwają kilka minut. W ciężkiej niedoczynności przytarczyc drgawki mogą być powtarzane kilka razy dziennie i trwać do kilku godzin.
  2. Zmiana wrażliwości i zmiana funkcji autonomicznych.
    Objawy tego stanu:

  • naruszenie regulacji temperatury: uczucie zimna lub gorączki;
  • zwiększone pocenie;
  • zawroty głowy;
  • utrata przytomności;
  • dzwonienie w uszach, uczucie zastawiania uszu;
  • naruszenie koncentracji uwagi;
  • zmniejszenie ostrości wzroku o zmroku i ciemności;
  • stenokardia, naruszenie tętna.

Osoba ma zwiększoną wrażliwość na hałas i ostre dźwięki. Występuje zmniejszenie wrażliwości na kwaśny smak i wzrost gorzki i słodki. Normalne odczuwanie temperatury jest również zakłócane, pojawia się uczucie chłodu lub, przeciwnie, ciepła.

  • Objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.
    U ludzi dochodzi do naruszeń mózgu, zaburzeń psychoemocjonalnych: depresji, apatii, zaburzeń snu, zaburzeń psychicznych.
  • Upośledzone odżywianie tkanek - patologiczne zmiany w skórze, tkance kostnej, soczewce.
    Objawy te manifestują się długotrwałym przebiegiem choroby. Jest sucha skóra, jej peeling, świąd, egzema, wysypka. Może wystąpić zmiana w pigmentacji skóry.

    Występuje również zakłócenie wzrostu i pogorszenia struktury włosów, łysienie, powstaje kruchość paznokci i rozwija się ich uszkodzenie grzybicze.

    Z powodu zmniejszenia podaży wapnia w tkance kostnej, zęby pogarszają się. U dzieci dochodzi do zaburzeń w rozwoju zębów, a powstałe zęby łatwo ulegają zniszczeniu w wyniku próchnicy, zostają zniszczone. W przewlekłej niedoczynności przytarczyc rozwój dzieci jest opóźniony.

    Ponadto zmiany patologiczne wpływają na soczewkę oka, rozwija się zaćma.

  • Diagnoza choroby

    Ostre i przewlekłe formy niedoczynności przytarczyc są diagnozowane na podstawie klinicznych objawów patologii. Aby potwierdzić diagnozę, wykonuje się biochemiczną analizę krwi i moczu i określa zawartość wapnia. Analiza laboratoryjna krwi i moczu wykazuje zmniejszenie ilości wapnia i zwiększenie zawartości fosforanów. Również w badaniu bioimimetycznym określa się obniżenie zawartości parathormonu we krwi.

    Wykonuje się również elektrokardiogram serca w celu wykrycia zaburzeń przewodzenia w mięśniu sercowym. Badanie oka ujawni stopień degradacji tkanki soczewki.

    Podczas diagnozy ważne jest również ustalenie przyczyn rozwoju stanu patologicznego. W tym celu bada się tarczycę pod kątem wykrycia nowotworu lub procesu infekcji.

    Leczenie niedoczynności przytarczyc

    Leczenie choroby zależy od przyczyn niedoczynności przytarczyc. Pamiętaj, aby przeprowadzić terapię dla podstawowej choroby. Tylko w tym przypadku możliwe jest skuteczne leczenie niedoboru parathormonu. W przypadku terapii ważne jest przestrzeganie diety i wprowadzanie do diety pokarmów bogatych w wapń i magnez, ale ubogich w fosfor.

    Przyswajanie wapnia jest możliwe tylko w obecności witaminy D. Ta witamina występuje w niektórych pokarmach, ale jest głównie syntetyzowana w ludzkiej skórze pod wpływem promieni ultrafioletowych. Dlatego ważniejsze jest przebywanie na świeżym powietrzu, na słońcu.

    Przy niedoborach przytarczyc można spożywać świeże i gotowane warzywa i owoce - ważne źródło minerałów. Pożądane jest ograniczenie lub odmowa spożycia produktów pochodzenia zwierzęcego.

    Wiele wapń i magnez znaleźć w różnych orzechów (migdały, orzechy nerkowca, orzeszki ziemne, orzechy piniowe, pistacje, orzechy laskowe, orzechy włoskie), gryki, jęczmienia i płatki owsiane, rośliny strączkowe i wodorostów. Wapń jest również wyjątkowo bogaty w produkty mleczne, ale zawierają one wiele szkodliwych dla pacjentów fosforanów.

    Zastosuj w tej chorobie i środków ludowej. Leki te są cennym źródłem niezbędnych minerałów. Zabieg ten jest szczególnie ważny dla dzieci, ponieważ tradycyjna medycyna może mieć negatywny wpływ na delikatne dzieci.

    1. Yarrow. W 400 ml wrzącej wody parzona 2 łyżki. l. suszone ziele krwawnika, nalegać w termosie przez godzinę, a następnie filtrować. Weź ¼ kubka trzy razy dziennie.
    2. Słonecznik. Przygotuj wywar z korzeni słonecznika. W 1000 ml gotowanej wody gotowane 4 łyżki. l. zgniecione korzenie, gotować na małym ogniu przez 10 minut, a następnie przefiltrować. Pij cały bulion w ciągu dnia w małych porcjach.
    3. Owoce dzikiej róży. Mielić i mieszać w równej objętości korzeni i bioder. W 400 ml wrzącej wody parzonej 2 łyżki. l. surowców roślinnych, gotować na małym ogniu przez 5 minut, następnie ochłodzić i przefiltrować. Weź 1/4 kubka 3-4 razy dziennie.

    Ważne w leczeniu chorób i stylu życia. Konieczne jest prowadzenie aktywnego trybu życia, uprawianie sportu, chodzenie częściej na świeżym powietrzu i odwiedzanie słońca. Wpływa na zdrowie i stan psychiczny, więc musisz unikać stresu i wzmacniać system nerwowy.

    Prognozy i zapobieganie

    W zależności od przyczyny niedoczynność przytarczyc może być odwracalna i nieodwracalna. Jeśli istnieje naturalne przywrócenie uszkodzonej tkanki gruczołów przytarczycznych, to wkrótce zaczyna ona wytwarzać wystarczającą ilość hormonu i zespół konwulsyjny przechodzi. Ale nawet przy nieodwracalnych uszkodzeniach, rokowanie jest korzystne.

    Dzięki diecie i odpowiednio dobranej terapii pacjent kompensuje brak wapnia i magnezu w organizmie, a objawy ustępują.

    Zapobieganie chorobie polega na możliwym uniknięciu operacji tarczycy. Jeśli nie jest to możliwe, operacja powinna być oszczędzająca. Ważna jest również terapia pooperacyjna, której celem jest przywrócenie zdrowej tkanki bez tworzenia zrostów tkanki łącznej.

    Zapobieganie drgawkom w niedoczynności przytarczyc jest przestrzeganie diety (owoce, warzywa, całkowite odrzucenie mięsa i owoców morza) i częste narażenie na działanie słońca do produkcji witaminy D.

    Napisz komentarze na temat swoich doświadczeń w leczeniu chorób, pomóż innym czytelnikom strony!
    Udostępnij materiały w sieciach społecznościowych i pomóż znajomym i rodzinie!

    Niedoczynność przytarczyc

    Niedoczynność przytarczyc - choroba, w której zawartość parathormonu obniża się lub zanika całkowicie, co prowadzi do naruszenia wchłaniania wapnia w jelicie, zmniejszenia jego wydalania z kości, zmniejszenia jego wstecznej absorpcji w nerkach.

    Brak parathormonu prowadzi do zmniejszenia zawartości wapnia i zwiększenia stężenia fosforanów we krwi, co prowadzi do zwiększenia pobudliwości nerwowo-mięśniowej, co powoduje drgawki.

    Podstawowe informacje na temat funkcji gruczołów przytarczycznych (ślinianek podobnych do przyusznic).

    Gruczoły przytarczyczne są najbardziej "młodym" odkryciem narządowym endokrynologów. Po raz pierwszy zostały opisane przez szwedzkiego anatoma IK Sundstriem w 1880 roku. Osoba ma cztery gruczoły przytarczyczne, które znajdują się po dwóch z każdej strony tylnej powierzchni tarczycy. Mogą jednak wystąpić odchylenia w liczbie gruczołów (może to być 3,5 lub 6) i ich pozycja (mogą być zlokalizowane w grubości tarczycy).

    Gruczoły przytarczyczne wytwarzają parathormon, który wraz z witaminą D i kalcytoniną (hormonem tarczycy) reguluje wymianę wapnia i fosforu w organizmie.

    Ciało ludzkie zawiera około 1 kg. wapń, którego 99% znajduje się w kościach, a 1% w tkankach miękkich. Codziennie osoba spożywa około 1 grama jedzenia. wapń.

    Zawartość fosforu wynosi około 600 g. (85% w szkielecie, 15% w tkankach miękkich) i 25 g magnezu. Codzienne jedzenie wynosi około 2g. fosforany, które są dostawcami fosforu, który jest niezwykle niezbędny dla naszego organizmu.

    Ogólne informacje na temat niedoczynności przytarczyc

    Niedoczynność przytarczyc - choroba, w której zawartość parathormonu obniża się lub zanika całkowicie, co prowadzi do naruszenia wchłaniania wapnia w jelicie, zmniejszenia jego wydalania z kości, zmniejszenia jego wstecznej absorpcji w nerkach.

    Brak parathormonu powoduje zmniejszenie ilości wapnia i zwiększenie stężenia fosforanów we krwi, co prowadzi do wzrostu pobudliwości nerwowo-mięśniowej, co powoduje drgawki.

    Zaburzenia metabolizmu wapnia, fosforu i magnezu przyczyniają się do rozwoju przewlekłych postaci tej choroby, zaburzeń w odżywianiu tkanek, co objawia się spowolnieniem wzrostu u dzieci, zmianami w skórze i soczewce.

    Istnieją 3 formy niedoczynności przytarczyc:

    • Ostre - występuje z częstymi i ciężkimi atakami pobudliwości nerwowo-mięśniowej (drgawki) i jest trudny do zrekompensowania.
    • Przewlekłe - ataki nie są częste i pojawiają się z powodu aktywności fizycznej, infekcji, urazów psychicznych, menstruacji, nerwowego nadmiernego wysiłku. Zaostrzenia występują częściej wiosną i jesienią. Dzięki odpowiednio dobranym zabiegom można osiągnąć długie, nieprzezwyciężone okresy.
    • Utajony - bez widocznych zewnętrznych symptomów jest wykrywany tylko specjalnym egzaminem.

    Objawy niedoczynności przytarczyc

    Gdy objawy niedoczynności przytarczyc są łączone w 4 grupy objawów (objawy, które mają ten sam mechanizm występowania i charakteryzują określony stan ciała):

    1. Zespół tężcowy, konwulsyjny (zwiększona pobudliwość nerwowo-mięśniowa).
    2. Zespół zmian czułości i funkcji autonomicznych (funkcje narządów wewnętrznych).
    3. Zespół uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia mózgu.
    4. Zmiany skórne i zaburzenia troficzne (zaburzenia odżywiania tkanek).

    Zespół tężcowy, konwulsyjny z niedoczynnością przytarczyc

    Ten zespół jest wiodący niedoczynność przytarczyc. Charakteryzuje się on wzrostem pobudliwości nerwowo-mięśniowej, która przejawia się w postaci drgawek (skurczu mięśnia przez określony czas, któremu towarzyszy ból).

    Napady nie pojawiają się nagle, że musi poprzedzać prekursorów: parestezje (drętwienie, czołganie się na dłoniach i stopach), pieczenie, mrowienie, napięcie, sztywność mięśni ramion i nóg. Po zwiastunach rozwijają się drgawki poszczególnych mięśni. Rozciągają się do oddzielnych grup mięśni, symetrycznie po obu stronach. Najczęściej angażują mięśnie kończyn górnych, a następnie drgawki poruszają się do mięśni kończyn dolnych. Czasem zaangażowane są mięśnie twarzy, znacznie rzadziej mięśnie tułowia i narządy wewnętrzne.

    W przypadku drgawek występują charakterystyczne zmiany na części narządów, w zależności od tego, które mięśnie są dotknięte.

    Następujące mięśnie są ciasne:

    • kończyny - najczęściej dotykają zginacze (mięśnie, które zapewniają zgięcie kończyn). Z konwulsjami kończyn górnych ramię jest przynoszone do tułowia, zgięte w stawach łokciowych i nadgarstkowych.
    • gdy dotknie mięśnie twarzy, nabiera charakterystycznego wyglądu: kąciki ust spadają, usta nabierają kształtu "ryby", brwi przesuwają się, powieki są do połowy puste.
    • tułów, z redukcją ich przedłużenia tułowia do tyłu;
    • przełyk, który prowadzi do naruszenia połykania;
    • skurcz mięśni jelita powoduje zaparcia i kolki jelitowe (ból przeszywający w centralnej części brzucha);
    • możliwe jest wystąpienie bezmoczu (brak oddawania moczu) z powodu skurczu mięśni pęcherza moczowego.

    Drgawki w niedoczynności przytarczyc są bardzo bolesne i może trwać od minut do kilku godzin, mogą występować samoistnie i mogą być spowodowane przez każdy bodziec (ból, temperatura elektrycznej i mechanicznej) może wystąpić ze względu na napięcie mięśni podczas intensywnego wysiłku fizycznego, wstrząs neuronowych, podczas robienia gorącej kąpieli podczas prostowania kończyn.

    Atakom może towarzyszyć bladość, zwiększone lub obniżone ciśnienie, zwiększone lub zmniejszone tętno, wymioty, biegunka. W bardzo ostrych atakach pacjenci mogą stracić przytomność.

    Zespół zmian funkcji autonomicznych i zmiany czułości

    Zaburzenia wegetatywne u pacjentów manifestują się jako:

    • uczucie zimna lub gorąca;
    • pocenie się (zwiększone pocenie się);
    • Zawroty głowy (uczucie poruszania otaczającymi przedmiotami lub własnym ciałem i brakiem równowagi).
    • omdlenie (krótkotrwała utrata przytomności);
    • dzwonienie w uszach;
    • naruszenie koncentracji uwagi wzrokowej i zaburzeń widzenia w ciemności (wizja zmierzchu);
    • odczucia "zastawiania" uszu;
    • czasami ból i upośledzone skurcze serca (niewydolność serca).

    Zmiany wrażliwości charakteryzują się zwiększoną wrażliwością na szum, ostrymi dźwiękami, głośną muzyką. Nastąpiła zmiana w postrzeganiu temperatury otoczenia (kiedy wszyscy są ciepli, pacjent jest zimny i na odwrót). Czułość jest również zakłócana przez kubki smakowe: zmniejszenie wrażliwości na kwas i zwiększenie gorzkiego i słodkiego.

    Zespół uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia mózgu

    Przy przedłużonej zmniejszonej zawartości wapnia we krwi, pacjenci zaczynają zauważać zmiany w psychice, zaburzenia emocjonalne (depresja, melancholia), bezsenność.

    Zmiany w zaburzeniach troficznych skóry

    Zmiany te występują w przewlekłym przebiegu choroby. Charakteryzuje się suchością, łuszczeniem, egzemą (peelingiem skóry w połączeniu z swędzeniem), pigmentacja lub depigmentacja jest możliwa, i. E. skóra zyskuje niejednorodny kolor. Być może pojawienie się skóry na skórze z płynną zawartością.

    Zmiany obserwowane przez przydatków skórnych w postaci dysplazji, wczesne siwienie i przerzedzenie włosów (czasami jest utrata aby zakończyć łysienia), łamliwe, blade, matowe paznokcie, paznokcie są często dotknięte przez choroby grzybowe.

    Zaburzenia troficzne w tym przypadku oznaczają przerwanie odżywiania tkanek narządów, przede wszystkim kości, wapnia, fosforu i magnezu. Jednocześnie zmiany zachodzą ze strony układu zębodołukowego: u dzieci - nieprawidłowości zębowe, defekty szkliwa; u pacjentów wszystkich grup wiekowych - próchnica, wady szkliwa zębów. Dzieci mają również opóźnienie wzrostu.

    Z długim prądem niedoczynność przytarczyc możliwe jest wystąpienie zaćmy - zmętnienie soczewki z pogorszeniem ostrości wzroku, aż do jej całkowitej utraty.

    Przyczyny niedoczynności przytarczyc

    Przyczyny niedoczynności przytarczyc są związane głównie z zaburzeniami tarczycy, co tłumaczy się bardzo bliską interakcją między oboma gruczołami (znajdującymi się w ciele ludzkim gęsto przylegającym do siebie).

    Do niedoczynność przytarczyc wynik w:

    1. Uszkodzenie gruczołów przytarczyc lub naruszenie ich krążenia krwi podczas operacji tarczycy.
    2. Usunięcie gruczołów z ich umiejscowieniem w grubości tarczycy.
    3. Zapalenie przytarczyc z zapaleniem gruczołu tarczowego.
    4. Klęska ich promieniowania w leczeniu tyreotoksykozy radioaktywnym jodem.
    5. Choroby zakaźne.
    6. Niekompletność rozwoju i pokonanie przytarczyc przez nowotwór.

    Rozpoznanie ostrej i przewlekłej niedoczynności przytarczyc

    Ostre i przewlekłe formy niedoczynności przytarczyc nazywane są wyraźnymi, ponieważ w obu przypadkach objawy tej choroby będą obserwowane u pacjentów, wyrażane tylko w różnym stopniu.

    Rozpoznanie oczywistych postaci jest proste, ponieważ opiera się na obecności charakterystycznych objawów (zwłaszcza drgawek).

    Diagnoza opiera się na następujących danych:

    1. wskazanie w historii (zbieranie danych dotyczących choroby pacjenta ze słów i zapisów pacjenta w karcie ambulatoryjnej) w celu wykonania operacji tarczycy, gruczołów przytarczyc, leczenia radioaktywnym jodem;
    2. drgawki (według pacjenta);
    3. redukcja wapnia we krwi i moczu, który jest wykryty w badaniu laboratoryjnym;
    4. zwiększenie zawartości fosforanów we krwi i zmniejszenie ilości moczu;
    5. obniżenie poziomu parathormonu we krwi;
    6. zmiana elektrokardiogramu serca;
    7. Zaćma (zmętnienie soczewki, prowadzące do słabego wzroku).

    Rozpoznanie utajonej postaci niedoczynności przytarczyc

    Ukryta postać niedoczynności przytarczyc jest niezwykle trudna do wyizolowania, ponieważ nie ma charakterystycznych objawów, dlatego do diagnozy stosowane są specjalne testy lub objawy.

    Objawem Hvostex jest skurcz mięśni twarzy podczas stukania przed zewnętrznym przewodem słuchowym (jest to punkt wyjścia nerwu twarzowego).

    Objawem Trusso są konwulsje w okolicy dłoni 2-3 minuty po naciągnięciu na ramię opaski uciskowej lub mankietu tonometru (aparat do pomiaru ciśnienia krwi).

    Objaw Weiss - skurcz mięśni powiek i mięśni przednich podczas effleurage na zewnętrznej krawędzi orbity.

    Objawem Hoffmanna jest pojawienie się parestezji, gdy brwi są przyciśnięte do wewnętrznej krawędzi (gałęzi rozgałęzienia nerwów).

    Objaw Schlesinger - skurcze mięśni prostowników uda i stopy z szybkim zgięciem w biodrze z wyprostowanym stawem kolanowym.

    Objawem Erby jest zwiększona elektroekscytacja nerwów kończyn podczas stymulacji przez słaby prąd, który wyraża się w drgawkach.

    Leczenie niedoczynności przytarczyc

    W leczeniu niedoczynności przytarczyc stosuje się dietę bogatą w sole wapnia i magnezu (mleko, produkty mleczne, warzywa, owoce) z ograniczeniem fosforu (mięso). Niepowodzenie produktów mięsnych jest szczególnie potrzebne podczas syndromów drgawkowych. Wskazane jest podawanie ergokalcyferolu z pokarmem zawartym w oleju z ryb, śledziu, wątrobie, żółtku jaja.

    W leczeniu objawów choroby stosuje się leki uspokajające i przeciwdrgawkowe (światło, itp.).

    Niedoczynność przytarczyc

    Przytarczyc - choroby wynikające z nieprawidłowego wydzielania PTH z przytarczyc lub zaburzeń podatności na docelowe narządy, co przejawia zaburzeń metabolizmu wapnia i fosforu.

    Choroba występuje u 0,3-0,4% populacji, dotyka ludzi w każdym wieku i płci.

    Przyczyny i czynniki ryzyka

    W ludzkim organizmie wymiana wapnia i fosforu jest regulowana przez połączone działanie parathormonu, witaminy D i kalcytoniny (hormonu tarczycy). Brak parathormonu prowadzi do wzrostu stężenia fosforanów we krwi i jednoczesnego zmniejszenia stężenia wapnia. Ten brak równowagi powoduje dalsze zakłócenie metabolizmu minerałów, głównie jonów magnezu, sodu i potasu. W rezultacie zwiększa się pobudliwość nerwowo-mięśniowa, objawiająca się drgawkami. Ponadto nadmierna zawartość soli wapnia we krwi przyczynia się do ich osadzania się na wewnętrznych ścianach naczyń krwionośnych i narządach wewnętrznych.

    • jatrogenne zmiany przytarczyc (podczas zabiegów chirurgicznych na narządach szyi, głównie na tarczycy);
    • uraz szyi, któremu towarzyszy krwotok do przytarczyc;
    • choroby zapalne gruczołów przytarczycznych;
    • przerzuty w tkance szyi i gruczołach przytarczycznych;
    • Zespół Di Georgiiego to genetyczna patologia charakteryzująca się nieprawidłowym rozwojem gruczołów przytarczyc (a także wrodzonymi wadami serca i grasicą);
    • narażenie na promieniowanie jonizujące;
    • różne zaburzenia równowagi hormonalnej (przewlekła niewydolność kory nadnerczy, pierwotna niedoczynność tarczycy);
    • niektóre choroby autoimmunologiczne i ogólnoustrojowe (amyloidoza, hemochromatoza).

    Formy choroby

    Zgodnie z przebiegiem klinicznym wyróżnia się następujące formy niedoczynności przytarczyc:

    1. Ostre. Charakteryzuje się częstymi napadami, trudno jest uzyskać odszkodowanie.
    2. Chroniczny. Napady są stosunkowo rzadkie, zwykle wywołane przez uraz, psychologicznego miesiączki, nerwowy i zmęczenie fizyczne, infekcje, pory (zaostrzenia są częstsze jesienią i wiosną). Terapia zapewnia długotrwałą remisję.
    3. Utajony (ukryty). Przepływa bez żadnych objawów klinicznych i jest diagnozowany tylko przez wyniki badań laboratoryjno-instrumentalnych.

    Jednym z najczęstszych powikłań niedoczynności przytarczyc jest kryzys hipokalcemiczny. Rozwija się z powodu szybkiego spadku stężenia wapnia w surowicy krwi.

    W zależności od przyczyny rozróżnia się niedoczynność przytarczyc:

    • pooperacyjny - rozwija się jako powikłanie po zabiegach chirurgicznych w obrębie przytarczyc i tarczycy;
    • pourazowy - jest spowodowany uszkodzeniem tkanki gruczołu przytarczycznego przez uraz, krwotok, efekt promieniowania jonizującego;
    • wrodzony - jest spowodowany niedorozwojem lub aplazją przytarczyc;
    • autoimmunologiczne - wynik tworzenia przeciwciał na tkanki przytarczyc;
    • idiopatyczny - nie można ustalić przyczyny.

    Objawy

    Głównym objawem klinicznym niedoczynności przytarczyc jest rozwój zespołu tężcowego (konwulsyjnego). Atak napadów często poprzedzony jest symptomami-prekursorami:

    • chłód kończyn;
    • mrowienie w nogach lub rękach;
    • uczucie gęsiej skórki powyżej górnej wargi;
    • sztywność, drętwienie mięśni.

    Skurcze zwykle wpływają na symetrycznie zlokalizowane mięśnie kończyn górnych i dolnych. Rzadziej atakują mięśnie twarzy, tułowia i narządów wewnętrznych.

    Cechy skurczów mięśni w niedoczynności przytarczyc:

    • z konwulsjami kończyn górnych, dłonie są dociskane do ciała, zginane w stawach nadgarstka i łokcia;
    • drgawkom mięśni twarzy towarzyszy obniżenie powiek, przesunięcie brwi, charakterystyczny skurcz szczęk i obniżenie kącików ust;
    • konwulsyjny skurcz naczyń wieńcowych objawia się atakiem dławicy piersiowej;
    • skurcze w mięśniach ciała prowadzą do ostrego rozszerzenia grzbietu;
    • skurcze mięśni brzucha, przepony, mięśni międzyżebrowych i mięśni szyi powodują duszność, duszność;
    • drgawki mięśni gładkich przewodu żołądkowo-jelitowego manifestują się klinicznie kolką jelitową, dysfagią;
    • skurcze mięśni pęcherza prowadzą do bezmoczu.

    W przeciwieństwie do drgawek spowodowanych innymi przyczynami, skurcze w niedoczynności przytarczyc są bardzo bolesne. Przy łagodnej chorobie trwają kilka minut i występują 1-2 razy dziennie. Ciężka postać niedoczynności przytarczyc przejawia się długotrwałymi atakami konwulsyjnymi, którym czasami towarzyszy utrata przytomności, kilka razy dziennie.

    Na tle przedłużonego przebiegu niedoczynności przytarczyc u pacjentów rozwija się zwapnienie narządów wewnętrznych, w tym mózgu, zaćmy.

    W przypadku niedoczynności przytarczyc charakterystyczne są również zaburzenia autonomicznego układu nerwowego:

    • zwiększone pocenie;
    • zawroty głowy;
    • upośledzenie słuchu (wypełnienie uszu, dzwonienie w uszach);
    • naruszenie wizji zmierzchu (nocna ślepota);
    • zaburzenia rytmu serca;
    • naruszenie czułości temperaturowej.

    Długotrwały niski poziom wapnia we krwi prowadzi do zmian w wyższej aktywności umysłowej (chwiejność emocjonalna, zaburzenia snu, spadek intelektualny).

    Na tle przewlekłej niedoczynności przytarczyc rozwijają się zaburzenia troficzne:

    • suchość i łuszczenie się skóry;
    • przebarwienia;
    • zwiększona kruchość paznokci;
    • wyprysk;
    • grzybicze zapalenie skóry;
    • łysienie;
    • zaćma.

    Cechy niedoczynności przytarczyc u dzieci

    W dzieciństwie w większości przypadków rozpoznaje się autoimmunologiczną formę niedoczynności przytarczyc.

    Napady ataków są obserwowane w różnych odstępach czasu. Dziecko ma bóle brzucha, a następnie rozwija skurcze tonikowe z odchyleniem głowy. Distressed, co prowadzi do sinicy skóry.

    Często powtarzające się ataki padaczkowe przyczyniają się do zwiększenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego, pojawiania się uporczywych bólów głowy i obrzęku tarczy nerwu wzrokowego u dziecka.

    Erupcja zębów jest opóźniona, a korony zębowe mają nieregularny kształt, warstwa szkliwa jest słabo rozwinięta.

    Niedoczynności przytarczyc u dzieci często towarzyszą następujące patologie:

    • zaćma;
    • autoimmunologiczne zapalenie rogówki i spojówki;
    • pierwotna niewydolność gonad;
    • całkowite lub łysienie plackowate;
    • przewlekłe limfocytowe zapalenie tarczycy;
    • przewlekła niewydolność kory nadnerczy;
    • Addison - choroba Birmerów.

    Jeśli leczenie niedoczynności przytarczyc nie zostanie przeprowadzone, dziecko zaczyna nieodwracalnie pozostawać w tyle pod względem rozwoju fizycznego i psychicznego.

    Diagnostyka

    Rozpoznanie niedoczynności przytarczyc, z wyjątkiem utajonych postaci choroby, zwykle nie jest trudne. Wykonywany jest na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego, danych wywiadu (radioterapia, chirurgia i urazy narządu szyjki), objawów zwiększonego przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

    Diagnostyka laboratoryjna niedoczynności przytarczyc obejmuje oznaczanie zawartości parathormonu we krwi i moczu, stężenia we krwi fosforu i wapnia. W przypadku niedoczynności przytarczyc charakteryzują się:

    • hiperfosfatemia;
    • hipokalcemia;
    • hipofosfatemia;
    • hiperkalciuria;
    • zmniejszenie ilości parathormonu zarówno w krwi, jak iw moczu.

    Niedoczynność przytarczyc obserwuje się u 0,3-0,4% populacji, dotyka ludzi w każdym wieku i płci.

    • Badanie rentgenowskie - zwapnienie chrząstki żebrowej i objawy osteosklerozy ujawniają się;
    • densytometria - wykrywana jest zwiększona gęstość tkanki kostnej;
    • rezonans magnetyczny - złogi soli wapnia są obserwowane w tkankach mózgu, tkance podskórnej i narządach wewnętrznych.

    Aby sprawdzić wzrost przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, przeprowadza się test hiperwentylacji.

    Leczenie

    Dietoterapia odgrywa ważną rolę w leczeniu niedoczynności przytarczyc. W diecie powinna dominować żywność o niskiej zawartości fosforu, bogata w magnez, wapń. Pacjentom zaleca się spożywanie większej ilości warzyw, owoców i produktów mlecznych. W menu powinno znaleźć się olej z ryb, wątroba, żółtka, czyli żywność bogata w ergokalcyferol (witamina D)2). W okresach zaostrzeń dania mięsne są wyłączone z diety.

    Terapia lekowa jest Preparaty przytarczyc (glukonian wapnia lub węglan wapnia), związane z rozcieńczonym kwasem solnym i sok żołądkowy lub chlorku amonu - poprawia absorpcję wapnia z jelita.

    Monoterapia niedoczynności przytarczyc w większości przypadków nie pozwala na uzyskanie normalizacji zawartości wapnia w surowicy krwi. W związku z tym dodatkowo przepisane preparaty witaminy D (kolcalcyferol, alfakalcydol, ergokalcyferol). Pokazuje również opalanie lub umiarkowane promieniowanie ultrafioletowe.

    W celu zapobiegania napadom drgawkowym zaleca się stosowanie leków przeciwdrgawkowych, na przykład fenobarbitalu (Luminal).

    W przypadku wystąpienia hipokalcemicznego kryzysu konieczne jest natychmiastowe dożylne podanie glukonianu wapnia.

    Możliwe powikłania i konsekwencje

    Jednym z najczęstszych powikłań niedoczynności przytarczyc jest kryzys hipokalcemiczny. Rozwija się z powodu szybkiego spadku stężenia wapnia w surowicy krwi. Pacjent pod wpływem bodźców zewnętrznych (dźwięk, mechaniczny, hiperwentylacja) lub spontanicznie powstaje zajęcie, które może trwać przez dłuższy czas bez opieki medycznej - nawet do kilku godzin. Napady mogą rozprzestrzeniać się do strun głosowych, mięśni gładkich oskrzeli, co prowadzi do powstawania krtani, skurcz oskrzeli, powstania i wzrostu ostrej niewydolności oddechowej.

    Głównym objawem klinicznym niedoczynności przytarczyc jest rozwój zespołu tężcowego (konwulsyjnego).

    Na tle przedłużonego przebiegu niedoczynności przytarczyc u pacjentów rozwija się zwapnienie narządów wewnętrznych, w tym mózgu, zaćmy.

    Prognoza

    Rokowanie jest korzystne dla życia pod warunkiem systematycznego leczenia i obserwacji. Badanie endokrynologiczne przeprowadza się co najmniej raz na 3 miesiące - pozwala to w odpowiednim czasie ocenić wyrównanie patologii i, jeśli to konieczne, dostosować schemat leczenia. Pacjent musi poddać się badaniu okulistycznemu 2 razy w roku, ponieważ ryzyko wystąpienia zaćmy jest wysokie.

    Zapobieganie

    Aby zapobiec rozwojowi niedoczynności przytarczyc w chirurgicznym leczeniu chorób tarczycy, należy preferować oszczędzanie technik chirurgicznych. Nawracających toksycznych wola pożądane przeprowadzenie obróbki jodem radioaktywnym, i nie powtarza się operację, ponieważ w takim przypadku ryzyko uszkodzenia przytarczyc jest bardzo wysoka.

    Po zabiegu należy prowadzić aktywną profilaktyki powikłań pooperacyjnych (przenikanie zrosty) w tarczycy i innych narządów szyi, może spowodować pogorszenie ukrwienia przytarczyc.

    Jest to właśnie niedoczynność przytarczyc

    Niedoczynność przytarczyc jest chorobą, która rozwija się w wyniku braku parathormonu wydzielanego przez gruczoły przytarczyczne lub naruszenia wrażliwości tkanki receptorowej na niego. Zmniejszenie aktywności funkcjonalnej gruczołów przytarczycznych o różnej genezie obserwuje się w 0,3-0,4% populacji i może wystąpić w każdym wieku, co prowadzi do zaburzenia wymiany wapnia i fosforu.

    Objawy

    Głównym objawem klinicznym niedoczynności przytarczyc jest zespół konwulsyjny (tężcowy). Wzmożenie pobudliwości nerwowo-mięśniowej przy niedostatecznym wydzielaniu parathormonu prowadzi do drgawek - silnych skurczów mięśni połączonych z bólem.

    Napad może być poprzedzony uczuciem odrętwienia, sztywnością mięśni, "pełzaniem" nad górną wargą, palcami rąk i nóg, mrowieniem, zimnymi kończynami. Po zwiastunach pojawiają się drgawki poszczególnych grup mięśni, symetrycznie rozmieszczone po obu stronach (zwykle mięśnie rąk, następnie mięśnie nóg). Czasem dotykają mięśnie twarzy, rzadziej mięśnie ciała i narządy wewnętrzne.

    W zależności od ciasnych mięśni, rozwijają się charakterystyczne objawy odpowiednich narządów.

    Zespół konwulsyjny z niedoczynnością przytarczyc przejawia się skurczem mięśni:

    • kończyn górnych i dolnych (głównie mięsień - zginacz). Z konwulsjami w rękach - kończyna górna jest zgięta w stawach łokciowych i nadgarstkowych i jest dociskana do tułowia;
    • twarze (charakteryzujące się skompresowanymi szczękami, obniżonymi rogami ust, przesuniętymi brwiami, na wpół zamkniętymi powiekami);
    • naczynia serca (ostry ból);
    • tułów (jest przedłużenie tułowia z powrotem);
    • szyi, mięśni międzyżebrowych, przepony i mięśni brzucha (prowadzi do trudności w oddychaniu, duszności, skurczu oskrzeli);
    • przełyk, żołądek, jelita (zaburzenia połykania, zaparcia, kolka jelitowa);
    • pęcherz z objawami bezmoczu (brak oddawania moczu).

    W przypadku niedoczynności przytarczyc drgawki są znacznie bolesne, z łagodną postacią choroby występującą 1-2 razy w tygodniu, mogą trwać minuty; z ciężką postacią występują wielokrotnie na dzień i trwają kilka godzin. Mogą pojawić się spontanicznie, ale mogą być wywołane przez wszelkie zewnętrzne bodźce (mechaniczne, bolesne, termiczne, elektryczne). Skurcz mięśni może towarzyszyć bladość skóry, spadki ciśnienia, kołatanie serca, zaburzenia trawienia (wymioty, biegunka). W ciężkich przypadkach niedoczynności przytarczyc pacjenci mogą stracić przytomność.

    Zaburzenia wegetatywne w niedoczynności przytarczyc przejawiają się objawami nadmiernego pocenia się, zawrotów głowy, omdlenia; dzwonienie, uczucie "zastawienia" w uszach, utrata słuchu; zaburzenie koncentracji wzroku i widzenia w mroku; ból i naruszenie serca; Receptory czułości naruszenie (słuchowe - zwiększona wrażliwość na nagłe dźwięki, hałas, głośnej muzyki smaku; - zmniejszenie skłonności do kwasu i zwiększenie słodkiej i gorzki, zaburzenia percepcji odpowiedniej temperatury otoczenia - uczucie ciepła lub zimna).

    Przy długim niskim poziomie Ca we krwi u pacjentów z niedoczynnością przytarczyc obserwuje się zmiany w psychice: zmniejszoną inteligencję, pamięć, nerwice, chwiejność emocjonalną (depresja, melancholia), zaburzenia snu.

    Przewlekły przebieg niedoczynności przytarczyc prowadzi do zaburzeń troficznych. Charakterystyczne są: peeling, suchość i zmiany w pigmentacji skóry, łamliwe paznokcie, pojawianie się pęcherzyków z surowiczymi treściami na skórze, egzema, choroby grzybicze. Narasta porost włosów, częściowe lub całkowite łysienie, wczesne siwienie. Tkanka zębów jest uszkodzona: powstają zęby u dzieci, wykrywane są obszary niedorozwoju szkliwa; u pacjentów wszystkich grup wiekowych - uszkodzenie szkliwa zębów, rozwój próchnicy. Dzieci również mają opóźnienie w rozwoju.

    W przypadku długotrwałej niedoczynności przytarczyc możliwe jest rozwinięcie zaćmy (zmętnienie soczewki o obniżonej ostrości wzroku i rozwój ślepoty). W utajonym przebiegu choroby mogą wystąpić skurcze mięśni z ostrymi infekcjami, zatruciem, ciążą, niedoborem witamin.

    Przyczyny

    Główną przyczyną niedoczynności przytarczyc jest usunięcie lub uszkodzenie gruczołów przytarczycznych podczas wycięcia strumereomii. W tym samym czasie dochodzi do zakłócenia w dopływie krwi i włóknienia pojawia się w interwencji chirurgicznej. Częstotliwość po operacyjnej niedoczynności przytarczyc nie przekracza 2%, a przy powtarzanych operacjach - 5-10%. Pewny efekt jest spowodowany przez uszkodzenie radiacyjne w terapii radiojodem wole rozlanego toksycznego, raka tarczycy, zajęcia gruczolaka przytarczyc podczas atrofii pozostałych.

    Idiopatyczna, sporadyczna niedoczynność przytarczyc występuje głównie u osób młodych. Może być izolowany, ale częściej stanowi integralną część zespołu autoimmunologicznej wieloendokrynopatii typu I (niedoczynność tarczycy, kandydoza skóry, hipokortyzacja).

    Rzadką postacią niedoczynności przytarczyc jest wrodzona aplazja gruczołów przytarczycznych, gruczoł zarzuceniowy i wrodzone wady serca. Czasem krwotoki, zawały serca, zakaźne zmiany, hemochromatoza, amyloidoza, układowe choroby tkanki łącznej mogą być przyczyną niedoczynności przytarczyc. Czasami na tle przedłużonego hipomagnetyzmu, który występuje z zespołem zaburzeń wchłaniania lub stosowania diuretyków, może rozwinąć się funkcjonalna niedoczynność przytarczyc.

    Głównym mechanizmem rozwoju niedoczynności przytarczyc jest niedobór hormonu parasitronu, w wyniku którego rozwija się hipokalcemia i hiperfosfatemia. Hipokalcemia jest wynikiem zmniejszenia wchłaniania wapnia w jelicie, obniżonej mobilizacji z kości, braku reabsorpcji w kanalikach nerkowych. W patogenezie hipokalcemii istotną rolę odgrywa spadek syntezy metabolitu witaminy D (kalcytriolu) w nerkach. Hiperfosfatemia jest spowodowana spadkiem aktywności fosfatycznej parathormonu.

    Hipokalcemia i hiperfosfatemia prowadzą do powszechnego naruszenia przepuszczalności błon komórkowych, wzrostu pobudliwości nerwowo-mięśniowej, objawiającej się klinicznie przez drgawki, tężyczę.

    Należy zauważyć, że z wyjątkiem przytarczycznych hipokalcemia może wystąpić podczas ostrej i przewlekłej niewydolności nerek, niedobór aktywnych metabolitów witaminy D lub jej nieskuteczności psevdogipogiaratireoze, ostrej hiperfosfatemii, gdy guzy zanik po fibroznomostite paratiroidektomii.

    W paratyrocytach wykrywa się dystrofię i atrofię, a główne komórki powiększają się. W parenchymacie gruczołów przytarczycznych ustala się formy pęcherzykowe wypełnione białkiem, miejsca zapalenia są określone. Czasami pacjenci z niedoczynnością przytarczyc rozwijają kaszmienię urazową z atrofią mięśni. Zmiany dystroficzne pojawiają się w narządach nerkowych, a krwotoki z miejsca i okolice erozyjne są obserwowane na błonie śluzowej żołądka i jelit.

    Jak rozpoznać objawy cukrzycy u dzieci, które należy znać

    Jak diagnoza choroby link Itenko Cushing tutaj

    Leczenie

    Niedoczynność przytarczyc jest zespołem niewydolności funkcji przytarczyc, charakteryzujących się drgawkami, zaburzeniami nerwowymi i psychicznymi, zmniejszeniem zawartości wapnia we krwi.
    Leczenia niedoczynności przytarczyc skierowane do tężyczki bańki (hipokalcemią kryzysowej) i posiadający stały przebieg Therapy - terapia, leczenie dietą preparatów wapnia i magnezu, witamina terapia, leczenie uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego i innych zabiegów. Obejmują one fizjoterapię (promieniowanie ultrafioletowe skóry), leczenie chirurgiczne (przeszczep gruczołów przytarczycznych).

    Zaprzestanie ataku tężca. Atak tetany jest pilnym warunkiem i wymaga natychmiastowej pomocy. Istnieje kilka przyczyn takiego stanu rzeczy. Najważniejsze jest pojawienie się krtani i skurczu oskrzeli, co prowadzi do uduszenia. Podczas ataku tężyczki dochodzi do przedłużonego i intensywnego skurczu naczyń wieńcowych, co prowadzi do poważnych naruszeń krążenia wieńcowego.

    Natychmiastowa terapia ataku tężcowego następuje po podaniu preparatów wapnia. Najczęściej stosowany 10% roztwór chlorku wapnia. Wapnia szybko usuwane z tkanek i jest szybko wydalany z moczem, a więc zaleca się wprowadzenie do / z co najmniej 40 ml 10% roztworu chlorku wapniowego, wytwarza efekt terapeutyczny przez 8 godzin. W typowym wprowadzeniem chlorku wapnia (10-20 ml 10% roztwór) będzie mieć czas działania 2-3 godzin. w ciężkich przypadkach, po wprowadzeniu 40 ml 10% roztworu chlorku wapniowego prowadzi się długie (w ciągu 4-6 h) / infuzji w 100 ml 10% wodnego roztworu chlorku wapnia w 500 ml 5% roztworu glukozy. Aby zatrzymać atak tężcowy, możesz użyć dożylnej iniekcji 10% roztworu glukonianu wapnia. Dawka glukonianu wapnia ze względu na niską zawartość jonów wapnia należy podwoić w stosunku do dawki chlorku wapnia. Zalecanym sposobem podawania, glukonian wapnia, dożylnie za pomocą 20 ml roztworu glukonianu wapnia przez 10 min, a następnie 60 ml roztworu glukonian wapnia rozpuszcza się w 500 ml 5% roztworze glukozy i podawano / kroplówki.

    Gdy przebieg terapii z solami wapnia powinien być co 4 godziny, aby monitorować stężenie wapnia we krwi, aby uniknąć przedawkowania. Jeśli wystąpi nawrót, przeprowadza się drugi cykl leczenia solami wapnia.

    Równocześnie z podawaniem dożylnym przyjmuje się leki doustne. Zaleca się również przyjmowanie paratyroidyny (wyciągu przytarczyc z bydła). Mechanizm jego działania polega na odtworzeniu efektu parathormonu, który syntetyzuje i odpowiednio zwiększa zawartość wapnia we krwi.

    Lek podaje się w / m w dawce 40-100 jednostek. (2-5 ml). Działanie przytarczyc występuje po 2-3 godzinach i trwa około 24 godzin, maksymalny efekt objawia się po 18 godzinach Wprowadzanie parathorminy jest przepisywane na tle przyjmowania wapnia I / IV. Po skurczach napadów po dożylnym podaniu preparatów wapnia można wprowadzić IV w celu uspokojenia pacjentów za pomocą 2 ml seduxenu lub Relanium. Wraz z rozwojem ostrego skurczu krtaniowego, uduszenie prowadzi do intubacji, czasami może być konieczna tracheotomia.

    Dietoterapia. W leczeniu niedoczynności przytarczyc stosuje się dietę bogatą w sole wapnia, magnez (produkty mleczne, warzywa, owoce) i witaminę D (olej rybny, śledź, wątrobę, żółtko jaja) z ograniczeniem fosforu. Pacjent poleca mleko, twaróg, kapustę, marchew, sałatę, rzodkiew, morele, cytryny, truskawki, maliny, płatki owsiane. Pożądane jest również stosowanie wątroby, żółtka jaja, śledzia, oleju rybnego, które zwiększają wchłanianie wapnia w jelicie. Konieczne jest znaczne ograniczenie użycia mięsa, ponieważ zawiera on dużo fosforu. Ponadto, jedzenie mięsa zwiększa tetanyu w związku ze zmniejszeniem funkcji detoksykacji wątroby.

    Leczenie wapniem i magnezem. Przyjmowanie preparatów wapnia jest uważane za główną metodę leczenia. Najczęściej stosowany chlorek wapnia, glukonian wapnia, mleczan wapnia. Na początku leczenia dawki leków mogą być duże, co pozwala zatrzymać objawy niedoczynności przytarczyc. Następnie, w miarę poprawy stanu pacjenta, zmniejsza się dawka wapnia i podawana jest pojedyncza dawka podtrzymująca. Aby poprawić wchłanianie wapnia w jelicie, zaleca się witaminę D.

    Chlorek wapnia stosuje się w środku jako 10% roztwór 1-2 łyżek. l. 3-6 razy dziennie, w zależności od nasilenia hipokalcemii. W związku z tym, że chlorek wapnia znacząco drażni żołądek (często występują mdłości, ból w nadbrzuszu), lepiej jest przyjmować go po jedzeniu.

    Glukonian wapnia jest lepiej tolerowany. Jest przewidziany w tabletki o 0,5 g w dziennej dawce 6-10 g na początku leczenia, a następnie ze wzrostem zawartości wapnia w krwi może się poruszać do indywidualnej dawki podtrzymującej - 2-6 g dziennie.

    Mleczan wapnia można podawać doustnie najpierw w dawce dziennej 6-10 g, w przyszłości dawka może być obniżona w zależności od klinicznej ostrości symptomów choroby i poziomu wapnia we krwi.

    W celu wiązania i wchłaniania fosforanu w jelicie, jednocześnie z preparatami wapnia, podawanie wodorotlenku glinu jest przepisywane na 45 ml 3 razy dziennie przez 20 minut przed posiłkami.
    W tym samym celu możliwe jest użycie diamentu z 1 dessiatyną. l. 3-4 wyścigi dziennie, które zawierają również wodorotlenek glinu.

    W złożonej terapii niedoczynności przytarczyc preparaty magnezu, a mianowicie siarczan magnezu, są stosowane w celu zwiększenia skuteczności powyższych środków terapeutycznych.
    Nakładaj siarczan magnezu IM w 10-20 ml 25% roztworu raz dziennie przez 2-3 dni.

    Lek podaje się pod kontrolą ciśnienia krwi, ponieważ można go zmniejszyć. Z preparatów w postaci tabletek zaleca się stosowanie tlenku magnezu 0,5 g 3 razy dziennie.

    Witaminoterapia. Preparaty z grupy witaminy D zwiększają absorpcję jelitową i reabsorpcję wapnia w kanalikach nerkowych, a także stymulują jego mobilizację z kości i wejście do krwi. Najskuteczniejsza jest witamina D3 (oksydevit, alfacalcidiol, oxycholecal-ciferol).

    Oxidevit (rocaltrol) jest przepisywany w dawce dziennej 2-4 mcg w ostrym okresie choroby, po którym następuje przejście do dawki podtrzymującej 0,5-1 mcg.

    W przypadku braku oksydevitu i rocaltrolu można stosować preparaty witaminy D2 (ergokalcyferol). Ma te same właściwości, ale mniej aktywne. Ergokalcyferol jest dostępny w postaci roztworów olejów i alkoholu. W ostrym okresie ergokalcyferol stosuje się w dawce 200 000-400 000 IU na dobę przy stałej kontroli zawartości wapnia we krwi. Działanie witaminy D2 rozpoczyna się trzeciego dnia. Przy normalizacji wapnia we krwi dawka ergokalcyferolu jest zmniejszona do dawki podtrzymującej wynoszącej 25 000-50 000 IU na dzień. Dihydrotachysterol (tachystyna) w swoim działaniu jest zbliżony do ergokalcyferolu. Promuje zwiększenie wchłaniania wapnia w jelicie i wydalanie fosforu z moczem. Do leczenia w ostrym okresie tachystyna jest podawana 20-40 kropli 4 razy dziennie z 0,1% roztworem oleistym. Po przejściu na dawkę podtrzymującą, weź 10-20 kropli 3 razy dziennie. Aby zmniejszyć toksyczność działania dużych dawek leków zawierających witaminę D i D3, witaminę A przepisuje się w dawkach 10 000-15,000 jm na dzień, a witaminę C podaje się 0,05-0,1 g 3 razy dziennie.

    Leczenie preparatami witaminy D i tachystyny ​​łączy się z przyjmowaniem preparatów wapnia. Kiedy przedawkowanie witaminy D przeprowadza się zniesienie leków i wyłączenie z diety produktów mlecznych, zaleca obfite napoje. W przypadku ciężkiej hiperkalcemii zaleca się stosowanie glukokortykoidów (zwiększają one wydalanie wapnia z moczem i zmniejszają hiperkalcemię).

    Leczenie zmian w ośrodkowym układzie nerwowym. Aby poprawić funkcjonalną aktywność mózgu, zaleca się przyjmowanie piracetamu (nootropilu) w tabletkach lub kapsułkach w ilości 0,04 g 3 razy dziennie przez 1 miesiąc.

    Aby znormalizować mózgowy przepływ krwi, zaleca się, aby Cavinton w tabletkach był 0,005 g 3 razy dziennie przez 1 miesiąc, 2 tabletki 2 razy dziennie przez 1 miesiąc. napady powikłaniem przytarczyc prowadzi benzonalom przeciwdrgawkowe terapii w tabletki 0,1 g 2-3 razy dziennie, benzobamilom tabletki 0,1 g 2-3 razy dziennie, i inne. leków przeciwpadaczkowych są przeprowadzane, biorąc suplementów wapniowych.

    Inne metody leczenia. Aby stymulować syntezę witaminy D w organizmie, pacjentom z przewlekłą niedoczynnością przytarczyc można zalecić delikatne promieniowanie ultrafioletowe skóry.
    Zastosowanie gruczołów przytarczycznych typu gomotransplantacyjnego lub kompleksu tarczycowo-przytarczycowego na łodydze naczyniowej daje efekt terapeutyczny, ale nie otrzymały one szerokiej dystrybucji.

    Diagnostyka

    Ostre i przewlekłe formy niedoczynności przytarczyc nazywane są wyraźnymi, ponieważ w obu przypadkach objawy tej choroby będą obserwowane u pacjentów, wyrażane tylko w różnym stopniu.

    Rozpoznanie oczywistych postaci jest proste, ponieważ opiera się na obecności charakterystycznych objawów (zwłaszcza drgawek).

    Diagnoza opiera się na następujących danych:

    • wskazanie w historii (zbieranie danych dotyczących choroby pacjenta ze słów i zapisów pacjenta w karcie ambulatoryjnej) w celu wykonania operacji tarczycy, gruczołów przytarczyc, leczenia radioaktywnym jodem;
    • drgawki (według pacjenta);
    • redukcja wapnia we krwi i moczu, który jest wykryty w badaniu laboratoryjnym;
    • zwiększenie zawartości fosforanów we krwi i zmniejszenie ilości moczu;
    • obniżenie poziomu parathormonu we krwi;
    • zmiana elektrokardiogramu serca;
    • Zaćma (zmętnienie soczewki, prowadzące do słabego wzroku).

    Ukryta postać niedoczynności przytarczyc jest niezwykle trudna do wyizolowania, ponieważ nie ma charakterystycznych objawów, dlatego do diagnozy stosowane są specjalne testy lub objawy.

    • Objawem Hvostex jest skurcz mięśni twarzy podczas stukania przed zewnętrznym przewodem słuchowym (jest to punkt wyjścia nerwu twarzowego).
    • Objawem Trusso są konwulsje w okolicy dłoni 2-3 minuty po naciągnięciu na ramię opaski uciskowej lub mankietu tonometru (aparat do pomiaru ciśnienia krwi).
    • Objaw Weiss - skurcz mięśni powiek i mięśni przednich podczas effleurage na zewnętrznej krawędzi orbity.
    • Objawem Hoffmanna jest pojawienie się parestezji, gdy brwi są przyciśnięte do wewnętrznej krawędzi (gałęzi rozgałęzienia nerwów).
    • Objaw Schlesinger - skurcze mięśni prostowników uda i stopy z szybkim zgięciem w biodrze z wyprostowanym stawem kolanowym.
    • Objawem Erby jest zwiększona elektroekscytacja nerwów kończyn podczas stymulacji przez słaby prąd, który wyraża się w drgawkach.

    Pooperacyjne

    Rozwój pooperacyjnej niedoczynności przytarczyc jest jednym z najważniejszych problemów współczesnej endokrynologii klinicznej. Wynika to z faktu, że u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym na choroby tarczycy, dość często, występuje znaczne obniżenie poziomu wapnia we krwi, które jest spowodowane uszkodzeniem lub usunięciem gruczołów przytarczyc podczas interwencji chirurgicznej.

    Również w trakcie interwencji chirurgicznej często obserwuje się krwotoki w tkankach gruczołów przytarczycznych, z dalszym rozwojem w nich procesów zwłóknieniowych, w okresie pooperacyjnym. Pooperacyjna niedoczynność przytarczyc może być stała lub przejściowa.

    Dzieci

    Główną cechą niedoczynność przytarczyc są tężcowy (skurcze mięśni podczas ciągle naprężone i rozluźnione) skurcze mięśni, które mogą być jawne lub ukryte, na podstawie tak zwanego napadu. Z widocznym napływem drgawek pojawiają się spontanicznie, bez wyraźnego powodu, przez długi czas. Kiedy zajęcie pacjent czuje dyskomfort w dłoniach i stopach, trudności ruchu, szybkiego zmęczenia, zaburzenia apetytu i trawienia, pacjenci boją się światła.

    W niektórych przypadkach drgawki mogą być wywołane sztucznie za pomocą specjalnych manipulacji. Napad napadów jest potencjalnie zagrażający życiu, ponieważ w tym czasie może dojść do skurczu mięśni krtani, a pacjent umrze z powodu zatrzymania oddechu. Wpływa to na paznokcie, skórę i włosy dziecka. Za pomocą ultradźwięków wykrywane są złogi wapnia w narządach wewnętrznych. U noworodków drgawki są wywoływane przez infekcje, urazy, stresujące efekty. Wtedy mogą powstać spontanicznie.
    Leczenie niedoczynności przytarczyc u dzieci.

    Produkowany przez preparaty wapnia. W tym samym czasie, a nawet bez wapnia, przepisywane są preparaty witaminy D. Bardzo ważnym i odpowiedzialnym momentem jest właściwy dobór dawek leków, które powinien wykonywać wyłącznie doświadczony lekarz. Czasem w postaci tabletek przepisują dodatkowo preparaty magnezowe. Obecnie stosowane hormony przytarczyc mają zbyt mały wpływ i często wywołują alergie u dzieci, więc nie są powszechnie stosowane.

    Podstawowy

    Pierwotna niedoczynność przytarczyc przejawia się z powodu nieobecności, uszkodzenia lub całkowitego usunięcia gruczołów przytarczyc.
    Choroba rozwija się również u osób z patologią gruczołu tarczycy, ponieważ istnieje funkcjonalny związek między tym gruczołem a przytarczycami.

    Może Chcesz Pro Hormonów