Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (AIT) - przewlekłe zapalenie gruczołu tarczowego, mający autoimmunologiczne genezę i otrzymaną uszkodzenia i zniszczenie pęcherzyków i pęcherzykowych komórkach nowotworowych. W typowych przypadkach autoimmunologiczne zapalenie tarczycy przebiega bezobjawowo, a tylko czasami towarzyszy temu wzrost gruczołu tarczowego. Diagnoza autoimmunologicznego zapalenia tarczycy przeprowadzona w oparciu o wyniki badań klinicznych, tarczycy ultradźwięków Histologia dane uzyskane za pomocą biopsji. Leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy jest prowadzone przez endokrynologów. Polega na korekcji funkcji uwalniania hormonów tarczycy i tłumieniu procesów autoimmunologicznych.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (AIT) - przewlekłe zapalenie gruczołu tarczowego, mający autoimmunologiczne genezę i otrzymaną uszkodzenia i zniszczenie pęcherzyków i pęcherzykowych komórkach nowotworowych.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy wynosi 20-30% liczby wszystkich chorób tarczycy. Wśród kobiet AIT występuje 15-20 razy częściej niż u mężczyzn, co wiąże się z naruszeniem chromosomu X i wpływem na układ limfatyczny estrogenów. Wiek pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy wynosi zwykle od 40 do 50 lat, chociaż ostatnio choroba występuje u młodych ludzi i dzieci.

Klasyfikacja autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy obejmuje grupę chorób jednej natury.

1. Hashimoto tarczycy (limfoidalną, limfocytarne zapalenie tarczycy Hashimoto Struma ustar.-) jest spowodowany postępującą infiltracją limfocytów T w miąższu gruczołu krokowego, zwiększenie ilości przeciwciał do komórek i prowadzi do postępującej destrukcji tarczycy. W wyniku rozerwania struktury i funkcji tarczycy rozwoju pierwotnej niedoczynności tarczycy (redukcja hormonów tarczycy). Przewlekły AIT ma charakter genetyczny, może przejawiać się w postaci form rodzinnych, w połączeniu z innymi zaburzeniami autoimmunologicznymi.

2. Poporodowe zapalenie tarczycy jest najczęstsze i najbardziej przebadane. Jego przyczyną jest nadmierna reaktywacja układu odpornościowego organizmu po jego naturalnym ucisku podczas ciąży. Przy istniejących predyspozycjach może to prowadzić do rozwoju niszczącego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

3. Ciche (ciche) zapalenie tarczycy jest analogiem poporodowym, ale jego występowanie nie jest związane z ciążą, jej przyczyny nie są znane.

4. Podczas leczenia preparatami interferonowymi pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C i chorobami krwi może dochodzić do zapalenia tarczycy wywołanego cytokiną.

Warianty takie jak autoimmunologiczne zapalenie tarczycy po porodzie, ciche i cytokiny indukowanej - jak faza procesów zachodzących w tarczycy. Na początkowym etapie opracowywania destrukcyjny tyreotoksykozy, następnie przekształca się w przejściowej niedoczynności tarczycy, w większości przypadków kończy się przywrócenia tarczycy.

We wszystkich autoimmunologicznych zapaleniach tarczycy można rozróżnić następujące fazy:

  • Faza eutyreozy (bez dysfunkcji tarczycy). Może trwać przez kilka lat, dekad lub całe życie.
  • Faza podkliniczna. W przypadku progresji choroby masowa agresja limfocytów T prowadzi do zniszczenia komórek tarczycy i zmniejszenia ilości hormonów tarczycy. Poprzez zwiększenie produkcji hormonu tarczycy (TSH), który nadmiernie stymuluje tarczycę, organizmowi udaje się utrzymać produkcję T4 w normie.
  • Faza tyreotoksyczna. W wyniku wzrostu agresji limfocytów T oraz uszkodzenia komórki tarczycy uwalnia się w istniejące we krwi hormonów tarczycy i nadczynność tarczycy rozwoju. Ponadto w krwiobiegu spadków zniszczonych części wewnętrznych struktur komórek pęcherzykowych, które dodatkowo wywołują wytwarzanie przeciwciał do komórek tarczycy. Gdy w dalszej degradacji hormonu tarczycy wytwarzania numer komórki spadnie poniżej krytycznego poziomu, poziom we krwi spada gwałtownie T4, fazę jawnej tarczycy.
  • Faza niedoczynności tarczycy. Trwa około roku, po którym funkcja gruczołu tarczowego jest zwykle przywracana. Czasami niedoczynność tarczycy pozostaje uporczywa.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy może być jednofazowe (mieć jedynie tyreotoksyczną lub tylko niedoczynność tarczycy).

Według objawów klinicznych i zmian w wielkości tarczycy, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy dzieli się na następujące formy:

  • Utajony (istnieją tylko objawy immunologiczne, objawy kliniczne są nieobecne). Żelazo o zwykłym rozmiarze lub nieznacznie powiększonym (1-2 stopnie), bez uszczelnień, funkcje gruczołów nie są naruszane, a czasami można zaobserwować łagodne objawy tyreotoksykozy lub niedoczynności tarczycy.
  • Przerostowe (towarzyszy wzrost wielkości tarczycy (wole), częste umiarkowane objawy niedoczynności tarczycy lub tyreotoksykozy). Może występować równomierny wzrost tarczycy w całej objętości (postać rozproszona) lub tworzenie się węzłów (forma guzkowa), czasami kombinacja form dyfuzyjnych i sferoidalnych. Hipertroficznej postaci autoimmunologicznego zapalenia tarczycy może towarzyszyć tyreotoksykoza w początkowym stadium choroby, ale zwykle funkcja gruczołu tarczowego jest zachowywana lub zmniejszana. Ponieważ proces autoimmunologiczny w tkance gruczołu tarczowego postępuje, stan pogarsza się, funkcja tarczycy zmniejsza się i rozwija się niedoczynność tarczycy.
  • Atroficzny (wielkość tarczycy jest prawidłowa lub zmniejszona, w zależności od objawów klinicznych, niedoczynności tarczycy). Często obserwuje się to w starszym wieku iu młodych ludzi - w przypadku narażenia na promieniowanie radioaktywne. Najcięższa forma autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, w związku z masowym niszczeniem tyreocytów - znacznie zmniejsza funkcję gruczołu tarczowego.

Przyczyny autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Nawet z dziedziczną predyspozycją rozwój autoimmunologicznego zapalenia tarczycy wymaga dodatkowych niekorzystnych czynników prowokujących:

  • cierpiał na ostre choroby wirusowe układu oddechowego;
  • ogniska chronicznej infekcji (na migdałkach podniebiennych, w zatokach nosa, zębach próchniczych);
  • ekologia, nadmiar jodu, związków chloru i fluoru w środowisku, żywność i woda (wpływa na aktywność limfocytów);
  • długie niekontrolowane stosowanie leków (leki zawierające jod, leki hormonalne);
  • ekspozycja na promieniowanie, długa ekspozycja na słońce;
  • sytuacje psychiczno-traumatyczne (choroba lub śmierć bliskich, utrata pracy, niechęć i rozczarowanie).

Objawy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Większość przypadków przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy (w fazie eutyreozy i subklinicznej fazie niedoczynności tarczycy) przez długi czas przebiega bezobjawowo. Gruczoł tarczowy nie ma powiększonych rozmiarów, gdy palpacja jest bezbolesna, funkcja gruczołów jest normalna. Bardzo rzadko można określić wielkości powiększonej tarczycy (wola), pacjent skarży się na dyskomfort w tarczycy (uczucie ciśnienia, ucisk w gardle), łatwe zmęczenie, osłabienie, bóle w stawach.

Obraz kliniczny u pacjentów z nadczynnością tarczycy zazwyczaj autoimmunologicznym obserwowany w pierwszych latach choroby jest przemijający charakter i zakres ruchów funkcjonują atrofii tkanki tarczycy w pewnym momencie w fazie eutyreozy, a następnie w niedoczynności tarczycy.

Poporodowe zapalenie tarczycy zwykle występuje z łagodną tyreotoksykozą w 14. tygodniu po porodzie. W większości przypadków występuje zmęczenie, ogólne osłabienie, utrata masy ciała. Czasami znaczna jest tyreotoksykoza (tachykardia, uczucie gorąca, nadmierna potliwość, drżenie kończyn, chwiejność emocjonalna, bezsenność). Hipotyreostatyczna faza autoimmunologicznego zapalenia tarczycy objawia się 19-tego tygodnia po porodzie. W niektórych przypadkach łączy się z depresją poporodową.

Ciche (ciche) zapalenie tarczycy wyraża się w łagodnej, często subklinicznej tyreotoksykozie. Indukowanemu cytokinom zapaleniu tarczycy zwykle nie towarzyszy ostra tyreotoksykoza lub niedoczynność tarczycy.

Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Przed wystąpieniem niedoczynności tarczycy trudno jest zdiagnozować AIT. Rozpoznanie endokrynologów autoimmunologicznych tarczycy ustalono na podstawie obrazu klinicznego, danych z badań laboratoryjnych. Obecność zaburzeń autoimmunologicznych u innych członków rodziny potwierdza prawdopodobieństwo autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

Testy laboratoryjne na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy obejmują:

  • ogólne badanie krwi - zwiększenie liczby limfocytów
  • immunogram - charakteryzujący się obecnością przeciwciał przeciwko tyreoglobulinie, tyropotoksydazie, drugim antygenem koloidalnym, przeciwciałami przeciwko hormonom tarczycy tarczycy
  • oznaczanie poziomu T3 i T4 (ogólnego i wolnego), poziomy TSH w surowicy. Zwiększenie poziomu TSH z treścią T4 zwykle wskazuje na subkliniczną niedoczynność tarczycy, podwyższony poziom TSH ze zmniejszonym stężeniem T4 - o kliniczną niedoczynność tarczycy
  • Ultradźwięki tarczycy - pokazuje wzrost lub zmniejszenie wielkości gruczołu, zmiany w strukturze. Wyniki tego badania uzupełniają obraz kliniczny i inne wyniki badań laboratoryjnych
  • cienkoigłowa biopsja tarczycy - pozwala zidentyfikować dużą liczbę limfocytów i innych komórek charakterystycznych dla autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Stosuje się go, gdy istnieją dowody na potencjalną złośliwą degenerację guzowatego formowania tarczycy.

Kryteriami diagnostycznymi dla autoimmunologicznego zapalenia tarczycy są:

  • zwiększony poziom krążących przeciwciał przeciwko gruczołowi tarczycy (AT-TPO);
  • wykrycie hipoechogenności ultradźwiękowej tarczycy;
  • objawy pierwotnej niedoczynności tarczycy.

W przypadku braku co najmniej jednego z tych kryteriów rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy ma jedynie charakter probabilistyczny. Ponieważ wzrost poziomu AT-TPO lub hipoechogeniczność samej tarczycy nie dowodzi jeszcze autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, nie pozwala nam to ustalić dokładnej diagnozy. Leczenie pokazano pacjentowi tylko w fazie niedoczynności tarczycy, więc zwykle nie ma ostrej potrzeby diagnozy w fazie eutyrezy.

Leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Nie opracowano specyficznej terapii autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Pomimo współczesnych postępów w medycynie, endokrynologia nie ma jeszcze skutecznych i bezpiecznych metod korygowania autoimmunologicznej patologii tarczycy, w której proces ten nie przejdzie do niedoczynności tarczycy.

W przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy thyrotoxic faza leki tłumiące przydział funkcji tarczycy - tirostatikov (metimazol, karbimazol, propylotiouracyl) nie jest zalecana, ponieważ w tym procesie nie jest nadczynność tarczycy. W przypadku ciężkich objawów zaburzeń sercowo-naczyniowych stosuje się beta-blokery.

W objawach niedoczynności tarczycy przepisuje się terapię zastępczą preparatami tarczycy hormonów tarczycy - lewotyroksyną (L-tyroksyną). Przeprowadza się go pod kontrolą obrazu klinicznego i zawartości TSH w surowicy krwi.

Glukokortykoidy (prednizolon) są wskazane tylko w równoczesnym przebiegu autoimmunologicznego zapalenia tarczycy z podostrym zapaleniem tarczycy, które często obserwuje się w okresie jesienno-zimowym. W celu zmniejszenia miana autoprzeciwciał stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne: indometacyna, diklofenak. Używają też leków do korekcji odporności, witamin, adaptogenów. Przy hipertrofii tarczycy i wyrażonej kompresji narządów śródpiersia wykonuje się leczenie chirurgiczne.

Rokowanie dla autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Rokowanie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy jest zadowalające. Dzięki szybkiemu leczeniu można znacznie spowolnić proces niszczenia i zmniejszenia funkcji tarczycy i uzyskać długotrwałą remisję choroby. Zadowalający stan zdrowia i normalna zdolność do pracy u pacjentów w niektórych przypadkach utrzymują się przez ponad 15 lat, pomimo pojawiających się krótkotrwałych zaostrzeń AIT.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy i podwyższone miano przeciwciał przeciwko tyreperoksydazie (AT-TPO) należy uznać za czynniki ryzyka przyszłej niedoczynności tarczycy. W przypadku poporodowego zapalenia tarczycy, prawdopodobieństwo jego nawrotu po następnej ciąży u kobiet wynosi 70%. Około 25-30% kobiet z poporodowym zapaleniem tarczycy ma następnie chroniczne autoimmunologiczne zapalenie tarczycy z przejściem do uporczywej niedoczynności tarczycy.

Zapobieganie autoimmunologicznemu zapaleniu tarczycy

Jeśli wykryte zostanie autoimmunologiczne zapalenie tarczycy bez zaburzania czynności tarczycy, konieczne jest obserwowanie pacjenta w celu wykrycia i szybkiego wyrównania niedoczynności tarczycy tak szybko, jak to możliwe.

Kobiety - nosiciele AT-TPO bez zmiany czynności tarczycy, są zagrożone rozwojem niedoczynności tarczycy w przypadku ciąży. Dlatego konieczne jest monitorowanie stanu i funkcji tarczycy zarówno we wczesnym okresie ciąży, jak i po porodzie.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy tarczycy, co to jest? Objawy i leczenie

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy jest patologią, która dotyka głównie starszych kobiet (w wieku 45-60 lat). Patologia charakteryzuje się silnym procesem zapalnym w tarczycy. Powstaje z powodu poważnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu odpornościowego, w wyniku czego zaczyna niszczyć komórki tarczycy.

Patologia naświetlania starszych kobiet wynika z zaburzeń chromosomowych X i negatywnego wpływu hormonów estrogenowych na komórki tworzące układ limfatyczny. Czasami choroba może się rozwijać, zarówno u młodych ludzi, jak i u małych dzieci. W niektórych przypadkach patologię stwierdza się również u kobiet w ciąży.

Co może spowodować AIT i czy można je rozpoznać samodzielnie? Spróbujmy to rozgryźć.

Co to jest?

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy jest stanem zapalnym występującym w tkankach tarczycy, którego główną przyczyną jest poważna nieprawidłowość w układzie odpornościowym. Na jego tle organizm zaczyna wytwarzać nienormalną dużą liczbę przeciwciał, które stopniowo niszczą zdrowe komórki tarczycy. Patologia rozwija się u kobiet prawie 8 razy częściej niż u mężczyzn.

Przyczyny rozwoju AIT

Zapalenie tarczycy Hashimoto (patologia ma swoją nazwę po lekarzu, który pierwszy opisał jej objawy) rozwija się z wielu powodów. Podstawową rolę w tym wydaniu pełni:

  • regularne stresujące sytuacje;
  • nadmierne napięcie emocjonalne;
  • nadmiar jodu w ciele;
  • niekorzystny dziedziczność;
  • obecność chorób wewnątrzwydzielniczych;
  • niekontrolowane przyjmowanie leków antywirusowych;
  • Negatywny wpływ środowiska zewnętrznego (może to być zła ekologia i wiele innych podobnych czynników);
  • niedożywienie itp.

Jednak nie należy wpadać w panikę - autoimmunologiczne zapalenie tarczycy jest odwracalnym procesem patologicznym, a pacjent ma wszelkie szanse na ustalenie tarczycy. Aby to zrobić, konieczne jest zmniejszenie obciążenia komórek, co pomoże obniżyć poziom przeciwciał we krwi pacjenta. Z tego powodu bardzo ważna jest szybka diagnoza choroby.

Klasyfikacja

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy ma swoją własną klasyfikację, zgodnie z którą to się dzieje:

  1. Bezbolevym, powody, dla których rozwoju do końca i nie zostały ustalone.
  2. Po porodzie. W czasie ciąży odporność kobiety jest znacznie osłabiona, a po urodzeniu dziecka staje się bardziej aktywna. Co więcej, jego aktywacja jest czasami nienormalna, ponieważ zaczyna wytwarzać nadmierne ilości przeciwciał. Często konsekwencją tego jest niszczenie "rodzimych" komórek różnych narządów i układów. Jeśli kobieta ma genetyczne predyspozycje do AIT, musi być bardzo ostrożna i uważnie monitorować stan zdrowia po porodzie.
  3. Chroniczny. W tym przypadku jest to genetyczna predyspozycja do rozwoju choroby. Poprzedza to spadek produkcji hormonów organizmów. Ten stan nazywa się pierwotną niedoczynnością tarczycy.
  4. Wywołane cytokiną. Takie zapalenie tarczycy jest konsekwencją przyjmowania leków opartych na interferonie, stosowanych w leczeniu chorób krwiopochodnych i wirusowego zapalenia wątroby typu C.

Wszystkie rodzaje AIT, z wyjątkiem pierwszego, wykazują te same objawy. Początkowy etap rozwoju choroby charakteryzuje się pojawieniem się tyreotoksykozy, która w przypadku przedwczesnej diagnozy i leczenia może przejść w niedoczynność tarczycy.

Etapy rozwoju

Jeśli choroba nie została zidentyfikowana w odpowiednim czasie lub z jakiegoś powodu nie była leczona, może to być przyczyną jej progresji. Etap AIT zależy od tego, jak długo się rozwija. Choroba Hashimoto podzielona jest na 4 etapy.

  1. Faza Euterioidalna. Każdy pacjent ma swój własny czas trwania. Czasami choroba może zająć kilka miesięcy, aby przejść do drugiego etapu rozwoju, w innych przypadkach może to zająć kilka lat między fazami. W tym okresie pacjent nie zauważa istotnych zmian w stanie zdrowia i nie konsultuje się z lekarzem. Funkcja wydzielnicza nie jest naruszona.
  2. Na drugim, podklinicznym, stadium, limfocyty T zaczynają aktywnie atakować komórki pęcherzykowe, prowadząc do ich zniszczenia. W rezultacie organizm zaczyna wytwarzać znacznie mniejszą ilość hormonu T4. Euterioza utrzymuje się z powodu gwałtownego wzrostu poziomu TSH.
  3. Trzecia faza jest tyreotoksyczna. Charakteryzuje się silnym skokiem w hormony T3 i T4, co tłumaczy się ich uwalnianiem z zniszczonych komórek pęcherzykowych. Ich wejście do krwi staje się silnym stresem dla organizmu, w wyniku czego układ odpornościowy zaczyna szybko wytwarzać przeciwciała. Kiedy poziom funkcjonujących komórek spada, rozwija się niedoczynność tarczycy.
  4. Czwarty etap to niedoczynność tarczycy. Funkcje shchitovidki można przywrócić same, jednak nie we wszystkich przypadkach. To zależy od postaci choroby. Na przykład przewlekła niedoczynność tarczycy może zająć dużo czasu, przechodząc w fazę aktywną, która zastępuje fazę remisji.

Choroba może przebiegać w jednej fazie lub przejść przez wszystkie wyżej opisane etapy. Niezwykle trudno jest przewidzieć, jak dokładnie postępować będzie patologia.

Objawy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Każda z postaci choroby ma swoje własne cechy manifestacji. Ponieważ AIT nie jest poważnym zagrożeniem dla organizmu, a jego końcowa faza charakteryzuje się niedoczynność tarczycy, ani pierwszy, drugi etap, ale bez objawów klinicznych nie mają. Oznacza to, że symptomatologia patologii jest połączona z anomaliami charakterystycznymi dla niedoczynności tarczycy.

Wymieńmy objawy charakterystyczne dla autoimmunologicznego zapalenia tarczycy tarczycy:

  • okresowy lub permanentny stan depresyjny (wyłącznie znak indywidualny);
  • upośledzenie pamięci;
  • problemy z koncentracją uwagi;
  • apatia;
  • uporczywa senność lub zmęczenie;
  • gwałtowny skok masy lub stopniowy wzrost masy ciała;
  • osłabienie lub całkowita utrata apetytu;
  • spowolnienie impulsu;
  • chłód rąk i stóp;
  • spadek siły nawet przy odpowiednim odżywianiu;
  • trudności z wykonywaniem zwykłej pracy fizycznej;
  • hamowanie reakcji w reakcji na działanie różnych bodźców zewnętrznych;
  • matowienie włosów, ich kruchość;
  • suchość, podrażnienie i łuszczenie naskórka;
  • zaparcie;
  • zmniejszenie pożądania seksualnego lub całkowita utrata tego;
  • naruszenie cyklu miesiączkowego (rozwój krwawienia międzymiesiączkowego lub całkowite przerwanie krwawienia miesiączkowego);
  • obrzęk twarzy;
  • zażółcenie skóry;
  • problemy z mimiką twarzy itp.

Po porodzie, wyciszenie (bezobjawowe) i indukowane przez cytokiny AIT charakteryzują się naprzemiennymi fazami procesu zapalnego. W tyreotoksycznym stadium choroby manifestacja obrazu klinicznego jest spowodowana:

  • ostra utrata masy ciała;
  • odczucia ciepła;
  • zwiększona intensywność pocenia;
  • Złe zdrowie w dusznych lub małych pomieszczeniach;
  • drżenie palcami rąk;
  • ostre zmiany stanu psychoemocjonalnego pacjenta;
  • zwiększone tętno;
  • ataki nadciśnienia;
  • upośledzenie uwagi i pamięci;
  • utrata lub zmniejszenie libido;
  • szybkie zmęczenie;
  • ogólna słabość, której pozbycie się nie pomaga nawet dobrego odpoczynku;
  • nagłe ataki zwiększonej aktywności;
  • problemy z cyklem menstruacyjnym.

Stanowinie tarczycy towarzyszą te same objawy, co przewlekłe. Po porodzie AIT charakteryzuje się objawami tyreotoksykozy w ciągu 4 miesięcy oraz wykryciem objawów niedoczynności tarczycy pod koniec 5 - na początku szóstego miesiąca połogu.

W przypadku AIT bez bólu i wywołanego przez cytokiny nie obserwuje się specjalnych objawów klinicznych. Jeżeli jednak niedyspozycja przejawi się, mają one wyjątkowo niski stopień nasilenia. Gdy są bezobjawowe, są wykrywane tylko podczas badania profilaktycznego w placówce medycznej.

Jak wygląda autoimmunologiczne zapalenie tarczycy:

Poniższe zdjęcie pokazuje, jak choroba objawia się u kobiet:

Diagnostyka

Przed pojawieniem się pierwszych niepokojących objawów patologii praktycznie niemożliwe jest wykrycie jego obecności. W przypadku braku dolegliwości pacjent nie zostanie uznane za właściwe, aby przejść do szpitala, ale nawet jeśli to zrobi, testy wykrywają nieprawidłowości będzie praktycznie niemożliwe. Jednakże, gdy rozpoczną się pierwsze niekorzystne zmiany w aktywności tarczycy, badanie kliniczne próbki biologicznej natychmiast je ujawni.

Jeśli inni członkowie rodziny cierpią lub wcześniej cierpieli na takie schorzenia, oznacza to, że jesteś zagrożony. W takim przypadku należy zgłosić się do lekarza i wykonywać badania profilaktyczne tak często, jak to możliwe.

Testy laboratoryjne dla podejrzewanych AIT obejmują:

  • ogólne badanie krwi, które jest wykorzystywane do określenia poziomu limfocytów;
  • test na obecność hormonów, konieczny do pomiaru TSH w surowicy krwi;
  • immunogram, który ustala obecność i przeciwciała przeciwko AT-TG, peroksydazie tarczycy, a także tarczycowym hormonom tarczycy;
  • biopsja cienkoigłowa niezbędna do ustalenia wielkości limfocytów lub innych komórek (ich wzrost sugeruje obecność autoimmunologicznego zapalenia tarczycy);
  • Diagnostyka USG tarczycy pomaga ustalić jej wzrost lub zmniejszenie wielkości; z AIT następuje zmiana w strukturze tarczycy, którą można wykryć również w trakcie USG.

Jeśli wyniki USG wskazują na AIT, ale testy kliniczne obalają jego rozwój, wówczas diagnoza jest uważana za wątpliwą, a historia medyczna pacjenta nie pasuje.

Co się stanie, jeśli się nie zagoję?

Zapalenie tarczycy może mieć nieprzyjemne konsekwencje, które różnią się na każdym etapie choroby. Na przykład w stanie nadczynności tarczycy pacjent może mieć rytm serca (arytmię) lub niewydolność serca, a to jest obarczone rozwojem tak niebezpiecznej patologii, jak zawał mięśnia sercowego.

Niedoczynność tarczycy może prowadzić do następujących komplikacji:

  • demencja;
  • miażdżyca;
  • niepłodność;
  • przedwczesne zakończenie ciąży;
  • niezdolność do przynoszenia owoców;
  • wrodzona niedoczynność tarczycy u dzieci;
  • głęboka i przedłużająca się depresja;
  • myxedeme.

W przypadku miksedem osoba staje się nadwrażliwa na wszelkie zmiany temperatury w dolnej części. Nawet banalna grypa lub inna choroba zakaźna, cierpiąca w tym patologicznym stanie, może powodować śpiączkę niedoczynności tarczycy.

Nie trzeba jednak wiele doświadczać - takie odchylenie jest procesem odwracalnym i łatwo je leczyć. Jeśli prawidłowo wybierasz dawkę leku (przepisuje się ją w zależności od poziomu hormonów i AT-TPO), choroba może przez długi czas nie przypominać.

Leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Leczenie AIT odbywa się tylko na ostatnim etapie jego rozwoju - z niedoczynnością tarczycy. Jednak w tym przypadku brane są pod uwagę pewne odcienie.

Tak więc terapia jest prowadzona wyłącznie z objawową niedoczynnością tarczycy, gdy poziom TTG jest mniejszy niż 10 MED / L, a St.V. T4 jest obniżony. Jeśli pacjent cierpi na subkliniczną postać patologii z TTG przy 4-10 MED / 1 L i przy normalnych wskaźnikach St. T4, wtedy w tym przypadku leczenie przeprowadza się tylko w obecności objawów niedoczynności tarczycy, a także w czasie ciąży.

Obecnie najskuteczniejszym sposobem leczenia niedoczynności tarczycy są leki na bazie lewotyroksyny. Osobliwość takich leków polega na tym, że ich substancja czynna jest tak blisko jak to możliwe hormonu ludzkiego T4. Takie leki są absolutnie nieszkodliwe, dlatego można je przyjmować nawet podczas ciąży i GV. Preparaty praktycznie nie powodują efektów ubocznych i pomimo tego, że są oparte na elemencie hormonalnym, nie prowadzą do zwiększenia masy ciała.

Leki oparte na lewotyroksynie powinny być "izolowane" od innych leków, ponieważ są bardzo wrażliwe na jakiekolwiek "obce" substancje. Odbiór odbywa się na pusty żołądek (pół godziny przed posiłkiem lub za pomocą innych leków) przy użyciu dużej ilości płynu.

Preparaty wapnia, multiwitaminy, leki zawierające żelazo, sukralfat itp. Należy przyjmować nie wcześniej niż 4 godziny po przyjęciu lewotyroksyny. Najskuteczniejszym środkiem na jego bazie są L-tyroksyna i Eutiroks.

Obecnie istnieje wiele analogów tych leków, ale lepiej jest dawać pierwszeństwo oryginałom. Faktem jest, że mają one najbardziej pozytywny wpływ na organizm pacjenta, podczas gdy analogi mogą tylko tymczasowo poprawić stan zdrowia pacjenta.

Jeśli od czasu do czasu przełączysz się z oryginałów na generyczne, powinieneś pamiętać, że w tym przypadku musisz dostosować dawkę substancji czynnej - lewotyroksyny. Z tego powodu, co 2-3 miesiące, konieczne jest wykonanie badania krwi w celu określenia poziomu TSH.

Odżywianie z AIT

Leczenie choroby (lub znaczne spowolnienie jej progresji) da lepsze wyniki, jeśli pacjent uniknie jedzenia, które szkodzi gruczołowi tarczycy. W takim przypadku konieczne jest zminimalizowanie częstotliwości spożycia produktów zawierających gluten. W ramach upadku banów:

  • zboża;
  • potrawy z mąki;
  • produkty piekarnicze;
  • czekolada;
  • słodycze;
  • fast food, itp.

W związku z tym należy spróbować użyć produktów wzbogaconych jodem. Są szczególnie przydatne w walce z niedoczynnością tarczycy w postaci autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

W AIT należy zająć się maksymalną powagą w kwestii ochrony organizmu przed przenikaniem patogennej mikroflory. Powinieneś także spróbować usunąć go z patogenów, które już są w nim. Przede wszystkim należy zadbać o oczyszczenie jelita, ponieważ w nim jest aktywne namnażanie szkodliwych mikroorganizmów. W tym celu dieta pacjenta powinna obejmować:

  • sfermentowane produkty mleczne;
  • olej kokosowy;
  • świeże owoce i warzywa;
  • Niskotłuszczowe mięso i buliony;
  • różne rodzaje ryb;
  • jarmuż morski i inne algi;
  • kiełkujące ziarna.

Wszystkie produkty z powyższej listy pomagają wzmocnić układ odpornościowy, wzbogacić organizm w witaminy i minerały, co z kolei poprawia funkcjonowanie tarczycy i jelit.

Ważne! Jeżeli istnieje forma AIT, nadczynność tarczycy, od diety konieczne jest, aby całkowicie usunąć wszystkie produkty zawierające jod, ponieważ ten element stymuluje wytwarzanie hormonów, T3 i T4.

W przypadku AIT ważne jest, aby preferować następujące substancje:

  • selen, który jest ważny dla niedoczynności tarczycy, ponieważ poprawia wydzielanie hormonów T3 i T4;
  • witaminy z grupy B, przyczyniając się do poprawy procesów metabolicznych i pomagając utrzymać ciało w tonie;
  • probiotyki, ważne dla utrzymania mikroflory jelitowej i zapobiegania dysbakteriozie;
  • roślina adaptogenov, stymulująca produkcję hormonów T3 i T4 z niedoczynnością tarczycy (rhodiola rosea, grzyby Reishi, owoce korzeni i żeń-szenia).

Prognoza leczenia

Jakiej najgorszej rzeczy można się spodziewać? Rokowanie w leczeniu AIT jest ogólnie korzystne. Jeśli występuje uporczywa niedoczynność tarczycy, pacjent będzie musiał wziąć leki na bazie lewotyroksyny przed końcem życia.

Bardzo ważne jest monitorowanie poziomu hormonów w ciele pacjenta, dlatego co sześć miesięcy należy wykonać analizę kliniczną krwi i ultradźwięków. Jeśli podczas badania ultrasonograficznego widoczne jest zagęszczenie guzkowe w okolicy tarczycy, powinien to być dobry powód do konsultacji z endokrynologiem.

Jeśli podczas badania ultrasonograficznego zaobserwowano wzrost guzków lub zaobserwowano ich intensywny wzrost, pacjentowi przepisano biopsję nakłuć. Uzyskana próbka tkanki jest badana w laboratorium w celu potwierdzenia lub obalenia obecności procesu rakotwórczego. W takim przypadku zaleca się wykonywanie USG co sześć miesięcy. Jeśli strona nie ma tendencji do wzrostu, ultradźwięki mogą być wykonywane raz w roku.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy gruczołu tarczycowego

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (zapalenie tarczycy Hashimoto), lub jak inaczej nazywane, zapalenie tarczycy Hashimoto, jest jedną z najbardziej powszechnych chorób autoimmunologicznych tarczycy. Jest to najczęstsza przyczyna niedoczynności tarczycy - zmniejszenie czynności tarczycy.

Najczęściej AIT wykrywa się u kobiet w wieku 30-50 lat lub po ciąży, a u mężczyzn - w wieku 40-65 lat. Choroba nie ma wyraźnej symptomatologii klinicznej. Przez wiele lat, a czasem nawet dziesięcioleci, nie może się w ogóle pokazać.

Ból z tą chorobą jest nieobecny. Często jedynym objawem obecności powolnych patologicznych zmian w tarczycy może być podwyższone miano AT-TPO.

Co to jest?

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (AIT) jest chorobą zapalną gruczołu tarczycy, która powstaje w wyniku produkcji przeciwciał przeciwko swojemu tarczycy (gruczoł tarczycy). Cierpią 10 osób na tysiąc.

Przyczyny

Bez względu na tradycyjnie zakładaną główną przyczynę - dziedziczne predyspozycje, zapalenie tarczycy wymaga pojawienia się specjalnych warunków i dodatkowych przyczyn rozwoju.

  1. Niekontrolowane stosowanie leków, zwłaszcza hormonalnego lub aktywnego jodu;
  2. Obecność ognisk chorób przewlekłych różnych typów w postaci ostrej (próchnica zębów, zapalenie w migdałkach lub zatokach nosa);
  3. Szkodliwe środowisko, negatywny wpływ ekologii, nadmiar wody i żywności chloru, jodu, drugie, przesycone powietrze;
  4. Hormonalna niestabilność - naruszenie hormonalnego tła organizmu z powodu innych chorób, ze względu na urazy, ciążę, po zażyciu leków i w innych przypadkach;
  5. Obecność promieniowania podczas radioterapii lub podczas pracy z substancjami radioaktywnymi jest również aktywną ekspozycją na słońce;
  6. Na urazy, sytuacje stresowe, oparzenia chemiczne i termiczne, na ogół i bezpośrednio w tarczycy, może również negatywnie wpłynąć interwencja chirurgiczna.

Rozwój choroby następuje stopniowo, podstawą do jej przyspieszenia lub ponownego wystąpienia aktywnych form mogą być niektóre czynniki w połączeniu.

Klasyfikacja

Co to jest autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, w kategoriach klasyfikacji typów? Wyróżnij następujące odmiany choroby:

  1. Poporodowe zapalenie tarczycy, które staje się konsekwencją nadmiernie zwiększonej aktywności układu odpornościowego po ucisku w czasie ciąży.
  2. Przewlekłe zapalenie tarczycy ma pochodzenie autoimmunologiczne, w którym rozwija się pierwotna niedoczynność tarczycy (niedobór hormonów tarczycy).
  3. Wywołany cytokiną wariant choroby rozwijający się z długotrwałym leczeniem interferonami.
  4. Nie tarczycy (nieme) tarczycy tarczycy, podobne do poporodowego, ale nie spowodowane ciążą.

Z natury przepływu rozróżnia się trzy główne formy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Są to:

Rozwój wszystkich rodzajów autoimmunologicznego zapalenia tarczycy przebiega w 4 fazach:

  • eutyreozy - z zachowaniem funkcji gruczołów;
  • faza subkliniczna - z częściowym zaburzeniem syntezy hormonów;
  • tyreotoksykoza - cechą charakterystyczną której jest wysoki poziom hormonu T4;
  • faza niedoczynności tarczycy - gdy kolejne uszkodzenie gruczołu zmniejsza liczbę jego komórek poniżej krytycznego progu.

Objawy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Manifestacje różnych postaci choroby mają pewne charakterystyczne cechy.

Ponieważ patologiczna znaczenie przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy organizm jest praktycznie ograniczone do opracowania końcowej fazie niedoczynności tarczycy, eutyreozy ani fazy, ani fazy subklinicznej niedoczynności tarczycy nie mają objawów klinicznych.

Obraz kliniczny przewlekłego zapalenia tarczycy jest formą następujących polisystemicznych przejawów niedoczynności tarczycy (ucisk funkcji gruczołu tarczowego):

  • nietolerancja do zwykłych ćwiczeń;
  • spowalnianie reakcji na bodźce zewnętrzne;
  • warunki depresyjne;
  • apatia, senność;
  • uczucie zmęczenia zmotywowanego;
  • zmniejszona pamięć i koncentracja uwagi;
  • "Myxedematous" wygląd (obrzęk twarzy, obrzęk strefy wokół oczu, bladość skóry z żółtawym odcieniem, osłabienie wyrazu twarzy);
  • redukcja pulsu;
  • zmniejszony apetyt;
  • skłonność do zaparć;
  • otępienie i kruchość włosów, ich zwiększona strata;
  • zmniejszone libido;
  • sucha skóra;
  • tendencja do zwiększania masy ciała;
  • chłód kończyn;
  • zaburzenia miesiączkowania u kobiet (od międzymiesiączkowego krwawienia z macicy do pełnego braku miesiączki).

Jednoczący znak dla poporodowego, cichego i wywołanego przez cytokiny zapalenia tarczycy jest kolejną zmianą w etapach procesu zapalnego.

Objawowe, typowe dla fazy tyreotoksycznej:

  • zmniejszona masa ciała;
  • nietolerancja na duszne pokoje;
  • drżenie kończyn, drżenie palców;
  • zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci;
  • chwiejność emocjonalna (płaczliwość, gwałtowna zmiana nastroju);
  • tachykardia, podwyższone ciśnienie krwi (ciśnienie tętnicze);
  • uczucie gorąca, uderzenia gorąca, pocenie się;
  • zmniejszone libido;
  • męczliwość, ogólne osłabienie, a następnie epizody o zwiększonej aktywności;
  • zaburzenia miesiączkowania u kobiet (od międzymiesiączkowego krwawienia z macicy do pełnego braku miesiączki).

Objawy fazy niedoczynności tarczycy są podobne do objawów przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

Charakterystyczną cechą poporodowe zapalenie tarczycy - debiut objawów nadczynności tarczycy w 14 tygodniu, objawy niedoczynności tarczycy - 19 lub 20 tygodni po porodzie.

Bezbolesne i tarczycy indukowana cytokin nie wykazują z reguły, burzliwym obrazie klinicznym, wykazujące objawy łagodne nasilenie, lub są bezobjawowe i wykrywane podczas rutynowych badań poziomu hormonów tarczycy.

Diagnostyka

W przypadku podejrzenia obecności autoimmunologicznego zapalenia tarczycy należy wykonać następujące rozpoznanie. Pobieranie krwi w celu wykrycia hormonów:

  1. TTG;
  2. T4 - wolny i powszechny;
  3. T3 jest bezpłatny i powszechny.

Wraz ze wzrostem TSH i prawidłowym T4 - można mówić o obecności subklinicznego stadium patologii, ale jeśli poziom TSH zmniejsza się wraz ze wzrostem TSH, oznacza to, że zbliżają się pierwsze objawy choroby.

Diagnoza opiera się na zbiorach następujących danych:

  • zmniejszyło stężenie T4 i T3, a poziom TSH wzrósł;
  • USG gruczołu tarczowego określa hipoechogeniczność tkanki;
  • wzrasta poziom przeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycy i peroksydazy tarczycy (AT-TPO) we krwi żylnej.

W przypadku odchyleń tylko jeden ze wskaźników jest trudny do zdiagnozowania. Nawet w przypadku wzrostu AT-TPO można mówić o predyspozycjach pacjenta do autoimmunologicznego uszkodzenia tarczycy.

W obecności guzowatego zapalenia tarczycy przeprowadza się biopsję węzła w celu uwidocznienia patologii, a także w celu wykluczenia onkologii.

Jak leczyć autoimmunologiczne zapalenie tarczycy?

Do tej pory w przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy nie opracowano metod skutecznego leczenia. W przypadku thyrotoxic fazie choroby (wygląd hormonów tarczycy, krwi) Wyznaczenie tirostatikov, to leki, które hamują aktywność tarczycy (metimazolem, karbimazol, propitsil) nie jest zalecane.

  • Jeśli u pacjenta występują zaburzenia sercowo-naczyniowe, przepisuje się beta-blokery. Przy określaniu dysfunkcji tarczycy przypisane preparatu tarczycy - lewotyroksynę (L-tyroksynę) i poddaje starannie dopasowana do objawów klinicznych regularnych kontroli i wyznaczania zawartości TSH w surowicy.
  • Często w okresie jesienno-zimowym u pacjenta AIT obserwuje się podostre zapalenie tarczycy, czyli zapalenie gruczołu tarczycy. W takich przypadkach przepisywane są glukokortykoidy (prednizolon). Aby zwalczać rosnącą liczbę przeciwciał w ciele pacjenta, stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak woltaren, indometacyna i metindol.

W przypadku gwałtownego wzrostu wielkości tarczycy zaleca się leczenie chirurgiczne.

Prognoza

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy w zdecydowanej większości przypadków ma korzystne rokowanie. Podczas diagnozowania uporczywej niedoczynności tarczycy konieczne jest dożywotnie leczenie lewotyroksyną. Tyreotoksykoza autoimmunologiczna ma tendencję do powolnego przepływu, w niektórych przypadkach pacjenci mogą być w zadowalającym stanie przez około 18 lat, pomimo niewielkich remisji.

Obserwacja dynamiki choroby powinna być przeprowadzana co najmniej raz na 6-12 miesięcy.

Przy identyfikacji węzłów podczas badania ultrasonograficznego tarczycy, konieczna jest natychmiastowa konsultacja z endokrynologiem. Jeśli wykryto węzły o średnicy większej niż 1 cm i gdy obserwacja dynamiczna, porównanie wyników poprzednich USG, odnotowano ich wzrost, konieczne jest wykonanie biopsji przebicia tarczycy w celu wykluczenia procesu złośliwego. Kontrolę tarczycy za pomocą ultradźwięków należy wykonywać raz na 6 miesięcy. Kiedy średnica węzłów jest mniejsza niż 1 cm, kontrola USG powinna być przeprowadzana raz na 6-12 miesięcy.

W próbach wpływ na procesy autoimmunologiczne (zwłaszcza w odporności humoralnej) w tarczycy, przez długi okres czasu w danej patologii glikokortykosteroidu podawane w dostatecznie wysokich dawkach. W tej chwili nieefektywność tego rodzaju leczenia autoimmunologicznego zapalenia tarczycy została wyraźnie udowodniona. Celem glikokortykosteroidy (prednizolon) jest celowe tylko w przypadku kombinacji podostre zapalenie tarczycy i autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, zwykle występujące w okresie jesienno-zimowym.

W praktyce klinicznej zdarzały się przypadki, w których pacjenci z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy z objawami niedoczynności tarczycy podczas ciąży doświadczali spontanicznej remisji. Zdarzały się również przypadki, w których pacjenci z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy, którzy mieli stan eutroidyczny przed iw czasie ciąży, po porodzie, byli pogarszani przez niedoczynność tarczycy.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (Zapalenie tarczycy Hashimoto) - przewlekła choroba zapalna tarczycy o autoimmunizacyjnej genezie. Patogenetyczne mechanizmy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy nie są w pełni zrozumiałe. Przyczyną choroby - częściowy genetycznym defektem układu immunologicznego, w wyniku czego komórki gruczołów dokrewnych wystąpić pewne zmiany morfologiczne o różnej ciężkości (o chłoniaka infiltracji do zastępczej tkanki włóknistej tarczycy). Rozwija się stopniowo - wraz ze wzrostem niszczących zmian w tkance tarczycy może rozwinąć się niedoczynność tarczycy.

Historia

Po raz pierwszy autoimmunologiczne uszkodzenie tarczycy zostało opisane w 1912 r. Przez japońskiego lekarza i naukowca Hashimoto Hakaru. Następnie choroba została nazwana na cześć naukowca - zapalenia tarczycy Hashimoto.

Epidemiologia

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy występuje w 3-4% światowej populacji. Częstość występowania klinicznie wyrażonych postaci choroby wynosi 1%.

Liczba kobiet z autoimmunologiczne zapalenie tarczycy przekracza liczbę mężczyzn 4-8 razy. Najczęściej choroba jest diagnozowana u kobiet w wieku powyżej 60 lat - częstość występowania w populacji wynosi 6-11%.

Częstość występowania choroby u dzieci wynosi 0,1-1,2%.

Etiologia i patogeneza choroby

Przeciwciała wytwarzane przez układ odpornościowy zaczynają brać komórki tarczycy dla obcych komórek. Działając na komórki hormonalne gruczołu tarczowego, przeciwciała powodują niszczące zmiany w komórkach tarczycy. W rezultacie - zaburzenie czynności tarczycy i obniża wytwarzanie hormonów tarczycy, co prowadzi do zwiększenia syntezy TSH i rozwoju tarczycy. W tle autoimmunologiczne zapalenie tarczycy możliwy i przejściowy wzrost produkcji hormonów - nadczynność tarczycy (tyreotoksykoza).

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy jest uważana za chorobę dziedziczną, co potwierdzają dane o częstych przypadkach choroby u bliskich krewnych. Pacjenci z autoimmunologiczne zapalenie tarczycy i często cierpią na inne choroby autoimmunologiczne i pochodzenia somatycznego hormonalnego rozlane toksycznych wola, miastenia gravis, naciekający (autoimmunologiczna), oftalmopatii, zespół Shagra, łysienie, bielactwo, kolagenozy, limfoidalnych komórek przysadki.

Pojawienie się choroby może poprzedzać żadnych skutków prowadzących do przerwania integralności struktury i antygenów tarczycy tarczycy przenikanie do krwioobiegu (różnych chorób infekcyjnych, procesy zapalne, tarczycy mniej urazie lub zabiegu chirurgicznym tarczycy. Do czynników, które mogą powodować autoimmunologiczne zapalenie tarczycy może również być: pogorszenie stanu środowiska; niedobór lub nadmiar jodu; zanieczyszczenie radioaktywne i tak dalej).

Stwierdzono, że w regionach z wysokim niedoborem selenu w glebach, zachorowalność autoimmunologiczne zapalenie tarczycy jest znacznie wyższa.

We krwi większość pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy ma przeciwciała przeciwko gruczołowi tarczycy - białka zaangażowane w rozwój tej choroby. Jest to spowodowane zmniejszeniem aktywności peroksydazy glutationowej w komórkach tarczycy

Obraz kliniczny autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Objawy kliniczne autoimmunologiczne zapalenie tarczycy istnieje znaczna miejscowa lub rozproszona (najczęściej symetryczna) gęstość tarczycy, gdy palpacja jest określona jako "guzkowość". Pacjenci mogą doświadczać trudności w połykaniu, trudności w oddychaniu, często umiarkowany ból tarczycy. W postaci hipertroficznej autoimmunologiczne zapalenie tarczycy gruczoł tarczycy jest powiększony, a w postaci zanikowej tarczycy jest normalne lub nawet zredukowane. Obniżenie funkcji tarczycy jest charakterystyczne dla obu postaci autoimmunologiczne zapalenie tarczycy.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, z reguły rozwija się stopniowo. Czasami na początku pojawiają się oznaki tyreotoksykozy, które pojawiają się z powodu zniszczenia mieszków włosowych lub z powodu połączenia autoimmunologiczne zapalenie tarczycy i rozpraszają toksyczne wole. Często później rozwija się niedoczynność tarczycy.

Formy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Istnieje kilka form autoimmunologicznego zapalenia tarczycy:

  • Wariant hipertroficzny (Zapalenie tarczycy Hashimoto). Gruczoł tarczycy jest rozlany, a jego funkcja nie ulega osłabieniu lub jest umiarkowanie dotknięta niedoczynnością tarczycy lub tyreotoksykozą.
  • Atroficzna forma autoimmunologiczne zapalenie tarczycy. Gruczoł tarczycy ulega zmniejszeniu w momencie badania, stwierdza się niedoczynność tarczycy.
  • Poporodowe zapalenie tarczycy, co występuje u około 5-6% kobiet.

Diagnostyka różnicowa

Leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Określona terapia autoimmunologiczne zapalenie tarczycy nie opracowany.

Leczenie tarczycy

W przypadku niedoczynności tarczycy przepisuje się preparaty hormonów tarczycy (tyroksyna, trójjodotyronina, tyroidyna, L-tyroksyna). Dzienna dawka tyroksyny u dorosłych wynosi 1,4-1,7 μg na 1 kg masy ciała (około 100-175 μg na osobę na dzień), a u dzieci - do 4 μg na 1 kg masy ciała. W niektórych przypadkach, w szczególności w formie zanikowej autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, można przepisać zwiększoną dawkę tyroksyny - 200-225 mcg / dobę. Mianowanie preparatów tarczycy, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, to jest konieczne, aby rozpocząć od małych dawek (25 mg), zwiększa się co 2,5-3 tygodni w dawce 25 mg, kontrolowanie objawów klinicznych i zawartości TSH w surowicy. Biorąc pod uwagę przewlekły charakter choroby, leczenie lekami tarczycy odbywa się przez długi czas. Kontrola poziomów TSH w surowicy powinna być przeprowadzana nie częściej niż po 1,5-2 miesiącach. po rozpoczęciu leczenia.

Leczenie glikokortykosteroidami

Z reguły leki glukokortykoidowe są przepisywane tylko w połączeniu autoimmunologiczne zapalenie tarczycy z podostrym zapaleniem tarczycy. Zazwyczaj prednizolon stosuje się w dawce dobowej 40 mg, a następnie zmniejsza się.

Zabieg z białą bawełną

Skuteczność terapii została udowodniona autoimmunologiczne zapalenie tarczycy z zastosowaniem preparatów o barwie białej (Alba, Endonorm, Endocrinol, Zobophyte). Zaleca się oczywiście dwa miesiące preparatów opartych WHITE Potentilla dzienną dawkę 600 mg ekstraktu Potentilla White „alba” 1 kapsułka 2 razy dziennie, lub „Endonorm” 1 kapsułka trzy razy dziennie, lub „Endocrinol” 2 kapsułki 3 razy dziennie.

Terapia immunomodulująca

Wykazano dodatnią wartość zastosowania immunokorekspozycji (T-aktywiny) jako kompleksu z preparatami tarczycy oraz w postaci monoterapii.

Leczenie chirurgiczne

Leczenie chirurgiczne jest wskazane tylko w przypadku szybko rosnącego wola, ucisku tchawicy lub naczyń szyi z powodu powiększenia tarczycy, a także podejrzenia raka w obecności węzłów.

Zastosowanie preparatów selenu

Jako dodatkową terapię zaleca się stosowanie selenu. Stwierdzono, że przyjmowanie leków selenowych przez 3 miesiące prowadzi do znacznego obniżenia poziomu autoprzeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycy i poprawy samopoczucia pacjentów.

Prognoza

Dzięki terminowemu leczeniu rokowanie jest korzystne.

Co to jest autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, jak się objawia i jak jest leczone?

Wśród najczęstszych patologii gruczołu tarczowego jest taka choroba, jak autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (AIT). W środowisku endokrynologów można go nazwać inaczej: zapalenie tarczycy Hashimoto, chorobę Hashimoto, a nawet wolę Hoshimoto. Ale to nie zmienia istoty. Ta patologia tarczycy jest przewlekłym procesem zapalnym w tkankach narządów dokrewnych, które mają charakter autoimmunologiczny. Ich celem są pęcherzyki gruczołu tarczowego i ich komórek składowych, co powoduje zniszczenie tych ostatnich. Przeważnie przebieg choroby mija bez wyraźnych objawów dysfunkcji tarczycy, ale w rzadkich przypadkach objawy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy obejmują proliferację tkanek narządów wewnętrznych.

Klasyfikacja patologii

Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy to około jedna czwarta wszystkich diagnozowanych chorób tarczycy. Co więcej, "słabsza płeć" jest bardziej podatna na rozwój takiej patologii - dla statystyk jest prawie 20 razy bardziej prawdopodobna. Wynika to z wpływu na układ limfatyczny hormonów żeńskich, w szczególności estrogenu, oraz warunków, które powodują negatywne zmiany w chromosomie X. Grupa ryzyka obejmuje głównie osoby w wieku od 40 do 50 lat, ale statystyki pokazują, że wśród pacjentów zaczęło pojawiać się młodzież, a nawet dzieci.

Koncepcja autoimmunologicznego zapalenia tarczycy konsoliduje całą "warstwę" chorób, które mają jeden korzeń.

Należą do nich:

  1. Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (CAIT) o nazwie innej limfocytarne zapalenie tarczycy lub chłoniaka (dawniej znany jako Hashimoto). Przyczyny tej choroby jest hormonalny nasycenia tkanek narządów limfocytów T, którego zadaniem jest znany rozpoznać i zniszczyć obce antygeny jako dodatku i wystają komórki tarczycy. Takie procesy oczywiście prowadzić do zniszczenia komórek wydzielania wewnętrznego narządu, co z kolei może spowodować pojawienie pierwotnej niedoczynności tarczycy. Ten typ patologii ma charakter dziedziczny, co powoduje możliwość jego rozwoju u dowolnego członka rodziny. Często rozwija się wraz z innymi chorobami autoimmunologicznymi.
  2. Poporodowe zapalenie tarczycy. Najczęstsza choroba tej serii, a zatem najbardziej zbadana. Rozwija się dzięki zbyt "gorliwej" aktywności odporności po ciąży, podczas której praca układu odpornościowego jest naturalnie hamowana. W przypadku genetycznej predyspozycji do dysfunkcji gruczołu tarczowego, poporodowe zapalenie tarczycy może spowodować rozwój niszczącej postaci AIT.
  3. Bezbolovoy tarczycy, zwany także milczeniem. Podobnie jak w poprzedniej patologii, z wyjątkiem przyczyny wystąpienia, która nie jest naturalnie związana z urodzeniem dziecka. Nawiasem mówiąc, przyczyna tej formy omawianej choroby nie jest znana.
  4. Wywołane cytokiną. Ten typ zapalenia tarczycy może być konsekwencją leczenia interferonem u pacjentów z pewnymi chorobami krwi i wirusowym zapaleniem wątroby typu C.

Trzy ostatnie typy AIT, mianowicie poporodowe, ciche i wywołane przez cytokiny, wykazują podobieństwa w etapach patologii. Pierwszą z nich jest tyreotoksykoza, która rozwija się nie z powodu nadczynności tarczycy, ale z powodu zniszczenia komórek, z których zbudowane są tkanki organów endokrynnych. Następną fazą jest przejściowa niedoczynność tarczycy spowodowana podwyższonym poziomem hormonu tyreotropowego (TSH) i niewielkim spadkiem stężenia hormonów tarczycy. Taka niedoczynność tarczycy jest najczęściej eliminowana, wraz z zniknięciem czynników ją wywołujących, a funkcje organów wewnątrzwydzielniczych dochodzą do stanu normalnego. Jest to trzecia i ostatnia faza w większości przypadków rozwoju AIT powyższych gatunków. Zdjęcie.

Fazy ​​przebiegu autoimmunologicznego zapalenia tarczycy tarczycy

Jeśli mówimy o ogólnych fazach przepływu wszystkich typów AIT, możemy wyróżnić następujące pozycje:

  1. Eutyreozy. Granica między normą tarczycy a patologicznymi zmianami w jej tkankach. Faza ta charakteryzuje się brakiem dysfunkcji tarczycy. Ta faza może trwać od kilku lat do kilkudziesięciu lat, aw niektórych przypadkach przez całe życie.
  2. Ukryte lub subkliniczne. Rozwój choroby, która charakteryzuje się aktywacji procesu autoimmunologicznego prowadzi do niszczenia komórek, z których składa się tarczycy, co z kolei prowadzi do obniżenia poziomu tyroksyny i trijodotyroninę. Aby zrekompensować tę utratę, przysadka mózgowa zaczyna nasilać produkcję hormonu tarczycy, którego zadaniem jest stymulowanie hormonalnej funkcji tarczycy.
  3. Tyreotoksykoza. Nasilenie reakcji autoimmunologicznej organizmu prowadzi do bardziej agresywnego ataku limfocytów T komórek tarczycy. Niszcząc, uwalniają nagromadzone hormony tarczycy, przesycając ich krew - ten stan nazywa się tyreotoksykozą. Ponadto części zniszczonej tkanki tarczycy również wchodzą do układu krążenia, co z kolei prowadzi do dalszej syntezy przeciwciał, które niszczą tkanki gruczołu tarczycy.
  4. Niedoczynność tarczycy. Faza ta występuje, gdy punkt krytyczny zostanie osiągnięty przez destrukcyjną aktywność odporności na tkanki tarczycy. Pozostałe komórki tarczycy nie są już wystarczające, by pokryć brak tyroksyny (T4), której poziom gwałtownie spada. Czas trwania tego stadium choroby wynosi w przybliżeniu jeden rok, a po jego zakończeniu funkcje tarczycy wracają do normy. Chociaż w niektórych przypadkach stan niedoczynności tarczycy może trwać znacznie dłużej.

Biorąc pod uwagę zmiany kliniczne i stopień powiększenia objętości tarczycy, można wyróżnić następujące formy AIT:

  1. Utajony. Ta forma charakteryzuje się obecnością jedynie objawów immunologicznych, bez przejawów kliniki. Najczęściej narząd endokrynologiczny ma zwykle rozmiar, chociaż w niektórych przypadkach może być nieznacznie powiększony (1 lub 2 stopnie wg Nikolaeva). W przypadku badania palpacyjnego zagęszczanie tkanek gruczołów nie jest dotykane, a funkcjonalność tarczycy mieści się w normalnym zakresie. Istnieją słabe objawy tyreotoksykozy lub niedoczynności tarczycy.
  2. Hipertroficzny. W tej formie gruczoł tarczycy jest powiększony (wole). Często występują stany niedoczynności tarczycy i tyreotoksykozy o średniej ciężkości. Zmiana wielkości tarczycy może mieć zarówno charakter dyfuzyjny (jednolity wzrost tkanek), jak i guzkowy (autoimmunologiczne zapalenie tarczycy z tworzeniem węzłów chłonnych). Często występuje też mieszana zmiana tkanki - dyfuzyjno-węzłowa. Początkowy etap tej postaci patologii może być spowodowany tyreotoksykozą, jednak w przeważającej części funkcja syntezy hormonów gruczołu tarczowego jest normalna lub nawet zmniejszona. W każdym razie, wraz z aktywacją procesów autoimmunologicznych, ostatecznie prowadzi do dysfunkcji tarczycy na tle zniszczenia jej komórek, aw konsekwencji do pojawienia się wyraźnej niedoczynności tarczycy.
  3. Atroficzny. Wymiary shchitovidki z tą postacią zapalenia tarczycy Hashimoto są w granicach normy lub poniżej. Symptomatologia wyrażona jest stanem jednofazowym - niedoczynnością tarczycy. Osoby w podeszłym wieku są najbardziej podatne na zanikową postać AIT. W młodym wieku jego pojawienie się może być spowodowane ekspozycją na promieniowanie. Ta forma AIT jest uważana za najcięższą, ponieważ determinuje poważne zniszczenie tkanki tarczycy, która naturalnie charakteryzuje się ostrą dysfunkcją.

Autoimmunologiczne powoduje zapalenie tarczycy

Taka patologia gruczołu tarczycy, jak AIT, nie może pojawić się "z niczego". Nawet genetyczna predyspozycja do dysfunkcji tarczycy nie jest 100% warunkiem wystąpienia autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

Poniżej znajduje się kilka czynników, które mogą wywołać pojawienie się tej patologii:

  • konsekwencje ARVI;
  • rozwój przewlekłych postaci chorób zakaźnych nosogardzieli;
  • niekorzystne warunki środowiskowe lokalizacji (nadmiar jodu, fluoru i chloru);
  • samoleczenie (niekontrolowane przyjmowanie leków zawierających jod i hormon);
  • narażenie na promieniowanie, jak również długotrwała ekspozycja na jasne słońce;
  • silny stres psychiczny i trauma (na przykład utrata bliskich lub poważne rozczarowania życiowe).

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, które występuje w dzieciństwie, wśród przyczyn musi mieć dziedziczność.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy: objawy

Oznaki autoimmunologicznego zapalenia tarczycy zależą od fazy przebiegu choroby. Eutyzm i utajona niedoczynność tarczycy, która przez długi czas może trwać bardzo długo, często przebiegają bezobjawowo. Wymiary narządów wewnątrzwydzielniczych są w normalnym stanie, przy braku odczuwania odczuwania bólu, funkcjonalność nie jest zerwana. Czasami wielkość tarczycy nieznacznie wzrosła, a także poczucie dyskomfortu w okolicy karku (tak zwany „guzek w gardle”), trochę zmęczenie i ból stawów.

Faza tyreotoksykozy pozostawia swój ślad na obrazie choroby. Objawy charakterystyczne dla stanu tyreotoksykozy są charakterystyczne dla pierwszych kilku lat rozwoju autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

Ponadto, w wyniku zniszczenia tkanki tarczycy, choroba wchodzi w krótkotrwałą fazę eutyreozy, po której następuje stan niedoczynności tarczycy opisany wcześniej.

Każdy rodzaj autoimmunologicznego zapalenia tarczycy ma swoje własne cechy pod względem objawów. Na przykład, objawy poporodowej AIT to słaby tireotoksikoznoe po około 3 miesiącach po urodzeniu, którego objawami są zmęczenie i osłabienie, a także niewielką utratę wagi.

W niektórych przypadkach tyreotoksykoza może być bardziej intensywna, a jej objawami są:

  • zaburzenie rytmu serca;
  • podwyższona temperatura;
  • zwiększone pocenie;
  • niestabilność emocjonalna;
  • bezsenność;
  • mimowolne skurcze mięśni ramion i nóg (drżenie).

Faza niedoczynności tarczycy z poporodowym zapaleniem tarczycy występuje około 4-5 miesięcy po urodzeniu dziecka. Często ręka w rękę z jej "przychodzi" depresji poporodowej.

Symptomatologia bezbolesnej odmiany AIT jest najczęściej reprezentowana przez słabą chorobę tyreotoksyczną. W przypadkach indukowanego przez cytokiny autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, stany tarczycy i niedoczynności tarczycy również nie różnią się stopniem nasilenia przebiegu.

Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

W przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, które nie weszło jeszcze w fazę niedoczynności tarczycy, jego rozpoznanie jest dość trudne. Lekarze-endokrynolodzy w rozpoznawaniu AIT lub HAIT muszą analizować zarówno kliniczne objawy patologii, jak i wyniki badań laboratoryjnych. Jeśli w wyniku wywiadu zostanie stwierdzona obecność chorób autoimmunologicznych u bliskich krewnych, prawdopodobieństwo rozwoju AIT w pewnym momencie wzrasta.

Poniżej znajduje się lista testów, które należy przedłożyć, w przypadku podejrzenia autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, a także ich interpretacji:

  1. Ogólny test krwi. Za pomocą tej analizy określa się podwyższony poziom limfocytów.
  2. Immunogram. W przypadku AIT pojawią się przeciwciała przeciwko tyroksynie (T4), trójjodotyronina (T3), tyreoglobulina (TG) i inne.
  3. Badanie krwi na obecność hormonów. Podczas tego badania laboratoryjnego określa się zawartość wolnej tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3), a także poziomu hormonu tyreotropowego (TSH). W przypadku, gdy zawartość tyreotropiny jest wyższa niż normalna, a poziom tyroksyny mieści się w granicach, można mówić o subklinicznej (ukrytej) formie niedoczynności tarczycy. A zawyżone TTG przy tyroksynie poniżej normy lub szybkości sygnalizuje o przejawionej (oczywistej) formie niedoczynności tarczycy tarczycy.
  4. Badanie ultrasonograficzne narządu wewnątrzwydzielniczego. Dzięki niemu możliwe jest określenie zmiany wielkości gruczołu tarczycy w tym czy innym kierunku, a także możliwych patologii o charakterze strukturalnym. Wyniki USG w tym przypadku działają jako dodatkowe informacje niezbędne do określenia stanu tarczycy.
  5. Nakłucie tkanek tarczycy. Za pomocą tego badania możliwe jest określenie liczby limfocytów T w tkankach narządów wewnątrzwydzielniczych, a także innych zmian komórkowych charakterystycznych dla AIT. Ale głównym powodem zastosowania tej analizy jest podejrzenie procesów niespełniających norm w tarczycy.

Aby potwierdzić rozpoznanie "autoimmunologicznego zapalenia tarczycy", diagnoza powinna ujawnić następujące warunki:

  • zawartość we krwi przeciwciał przeciwko tyreperoksydazie (AT do TPO) jest zwiększona;
  • Badanie ultrasonograficzne wykazało zmniejszoną echogeniczność tkanki tarczycy;
  • występują objawy pierwotnej postaci niedoczynności tarczycy tarczycy.

Oddzielnie mogą działać jako objawy innych chorób. Biorąc pod uwagę, że leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy odbywa się tylko w fazie niedoczynności tarczycy, rozpoznanie w fazie eutyreozy nie jest obowiązkowe.

Leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy

Jak leczyć AIT lub przewlekłe zapalenie tarczycy? Leczenie, skierowane specjalnie przeciwko jego naturze, nadal nie istnieje. Endokrynolodzy wciąż szukają sposobów na zwalczenie autoimmunologicznego komponentu tej patologii. Oczywiście medycyna nie stoi w miejscu i obecnie istnieją środki, które dają pewien efekt w walce z AIT, jednak ich skuteczność i, co ważne, bezpieczeństwo pozostawia wiele do życzenia. Dlatego każda faza choroby wymaga własnego podejścia, w zależności od konkretnego przebiegu tej postaci zapalenia tarczycy.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, w fazie nadczynności tarczycy nie zalecane przyjmujący leki działania tyrostatycznym (ograniczenie funkcji gormonsinteziruyuschuyu tarczycy), w nadczynności narządu wewnątrzwydzielniczego tam i podwyższony poziom hormonów we krwi na skutek zniszczenia jego komórek. Jeśli faza tyreotoksyczna jest skomplikowana z powodu problemów z układem sercowo-naczyniowym, zaleca się stosowanie blokerów beta-adrenergicznych.

Kiedy dochodzi do fazy niedoczynności tarczycy, zalecana jest hormonalna terapia zastępcza. W tej chwili najczęstsze leki do tego celu to L-tyroksyna. Jego dawkowanie oblicza się indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od jego wagi i stopnia uszkodzenia tarczycy. Kontrolę nad skutecznością leczenia substytucyjnego przeprowadza się co 3-6 miesięcy, za pomocą oznaczeń hormonu tarczycy i TSH, a także biorąc pod uwagę ogólny obraz kliniczny. Powinien to robić wyłącznie lekarz prowadzący.

Preparaty immunokorektorskie i kompleksy witaminowe będą również przydatne w terapii.

Jeśli wzrost tkanki tarczycy zaczyna wpływać na sąsiednie narządy, to znaczy, uciskać je, operacja jest pokazana - resekcja. Ta metoda jest radykalna, ale w tym przypadku jest to konieczne.

Nie wszyscy ludzie zwykle stosują leczenie hormonalne. W większości przypadków to wynika z nadmiernego „erudycja” - część zasobów w hotelu, opisał przerażające historie o negatywnych skutkach hormonalnej terapii zastępczej, które w przeważającej części bezzasadny. Na tym tle coraz częstsze staje się leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy za pomocą homeopatii lub innych nietradycyjnych lub ludowych środków zaradczych. Co gorsza z takich metod leczenia, oczywiście, nie będzie, a w niektórych przypadkach nastąpi poprawa stanu pacjenta. Należy pamiętać o jednej rzeczy: każde leczenie (homeopatyczne lub metoda lub inna) powinno być pod kontrolą endokrynologa. Samoleczenie z autoagresyjnym zapaleniem tarczycy może przynieść nieodwracalną szkodę!

Prognoza autoimmunologiczna tarczycy

Jeśli mówimy o prognozie rozwoju AIT, można uzyskać zadowalającą ocenę, chociaż niemożliwe jest wyleczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Terminowa diagnoza i terapia mogą wystarczająco poważnie zahamować procesy niszczenia gruczołu tarczycy, aw konsekwencji jej dysfunkcji. W takich przypadkach obserwuje się przedłużoną remisję patologii, która może trwać do 20 lat, nie licząc rzadkich i krótkich okresów zaostrzenia autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Głównym zagrożeniem AIT i wysokiego poziomu AT do TPO jest możliwość wystąpienia w przyszłości niedoczynności tarczycy tarczycy.

Jeśli u kobiety wystąpi poporodowe zapalenie tarczycy po ciąży, w 2 przypadkach na 3 pojawi się po kolejnym dziecku. W około jednej czwartej przypadków poporodowy przechodzi w chroniczne autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, a konsekwencje takiej postaci AIT to utrzymujący się niedoczynność tarczycy gruczołu tarczowego.

Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy i jego przewlekła postać należą do najczęstszych chorób tarczycy. Zagrożenie tą patologią leży przede wszystkim w trudnościach diagnostycznych, więc we wczesnych stadiach fazy eutyreozy i subklinicznej fazy AIT może wystąpić całkowicie bezobjawowo. Objaw objawia się głównie w aktywnym stadium choroby.

Biorąc pod uwagę, że grupa ryzyka w większości przypadków jest reprezentowana przez osoby w wieku 40-50 lat, powinny one regularnie poddawać się badaniu stanu tarczycy. To samo odnosi się do rodziców, wśród których znajdują się u pacjentów z zaburzeniami tarczycy - predyspozycją do hormonalnego dysfunkcji narządu może być przenoszona genetycznie, co oznacza, że ​​przyczyny chorób autoimmunologicznych tarczycy lub przewlekłej postaci obejmują dziedziczność. I ostatnia rzecz do zapamiętania: samoleczenie nie jest opcją - szkoda może znacznie przekroczyć planowaną korzyść.

Może Chcesz Pro Hormonów