- przez 2-4 tygodni, po konsultacji z lekarzem, należy przerywać leków, które mogą wpływać na wyniki badania (diuretyki, przeciwnadciśnieniowe (obniżające ciśnienie krwi), doustne środki antykoncepcyjne, leki, preparaty licorice);

Materiał testowy: Pobieranie krwi

Hormon antydiuretyczny (ADH) lub wazopresyna to hormon wydzielany przez przysadkę mózgową (centralny narząd układu hormonalnego znajduje się na dolnej powierzchni mózgu).

Analiza określa stężenie hormonu antydiuretycznego (ADH) z w osoczu (pg / ml lub pmol / l) i osmolalność osocza (mOsm / kg lub mOsm / l).

Metoda


Jedną z najbardziej czułych i wysoce specyficznych metod oznaczania hormonów w surowicy krwi jest metoda RIA (radioimmunologiczna). Sposób polega na tym, że specjalny system łączący (z ograniczoną liczbę miejsc wiążących) stosując surowicę zawierającą żądany materiał (ADH) i nadmiar tej samej substancji (ADH), w znanym stężeniu, oznaczonym radionuklidami (radioizotopów). Nadmiar ADH i ADH z próbki (surowica krwi) kompetycyjnie wiąże się z układem wiązania, tworząc określone kompleksy (oznaczone i nieznakowane). Liczba znakowanych kompleksów jest odwrotnie proporcjonalna do ilości niewyznakowanej (poszukiwanej) substancji w próbce i jest mierzona na specjalnych przyrządach - spektrometrach radiowych.

Wartości referencyjne są normą
(Hormon antydiuretyczny (wazopresyna, ADH), krew)

Informacje dotyczące wartości referencyjnych wskaźników, a także skład wskaźników uwzględnionych w analizie, mogą nieznacznie różnić się w zależności od laboratorium!

Kiedy woda staje się trucizną, wazopresyną

Wazopresyna (hormon antydiuretyczny, ADH) jest syntetyzowany w podwzgórzu. W celu zatrzymania płynów w organizmie i zwiększonej osmolarności krwi, wazopresyna reaguje. Chociaż wazopresyna i zatrzymywanie wody w organizmie, stymuluje wydalanie sodu przez nerki, co powoduje niedobór sodu we krwi (krwi, zmniejszenie sodu). Po hormon syntetyzowany w podwzgórzu, to opada wzdłuż włókien nerwowych w tylnym płacie przysadki mózgowej, a stamtąd do krwiobiegu.

Zazwyczaj wzrost wydzielania wazopresyny występuje w stanach charakteryzujących się zmniejszeniem ilości płynu w ciele, objętości krwi krążącej i osmolarności krwi. W takich przypadkach wazopresyna lub hormon antydiuretyczny jest niezbędny jako stabilizator homeostazy, jako mechanizm ochronny.

Takie stany obejmują:

  1. Utrata krwi.
  2. Odbiór diuretyków.
  3. Bardzo niskie ciśnienie.
  4. Odwodnienie.

Są jednak stany lub choroby, które powodują zwiększoną syntezę wazopresyny (objawowo). Takie wydzielanie nazywa się niewystarczające. Również wzrost produkcji wazopresyny może być bez przyczyny (idiopatyczny).

Zespół niewystarczającego wydzielania wazopresyny

Zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH SNA), zespół nadmiernego wydzielania ADH, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół giperpeksichesky, anty-moczówka prosta - wszystko synonimy zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny.

Przyczynami objawowego zespołu niedostatecznego wydzielania wazopresyny mogą być:

  1. Choroby, które wpływają na produkcję wazopresyny przez samo podwzgórze.
  2. Ektopowy, tj. Niezwiązany z przysadką mózgową, wytwarzanie wazopresyny (synteza tego hormonu występuje w innym narządzie).

Pierwsza grupa powodów to:

  • Choroby ośrodkowego układu nerwowego (uraz, krwiak, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych)
  • Niedoczynność tarczycy
  • Niewydolność kory nadnerczy
  • Niewydolność przysadki mózgowej
  • Przewlekły zespół stresu i bólu
  • Przewlekła niewydolność nerek
  • Ostra psychoza
  • Przyjmowanie niektórych leków (karbamazepina, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, winkrystyna)
  • Leki syntetyczne (ecstasy)
  • Nikotyna

Druga grupa obejmuje:

  • Nowotwory płuc (rak drobnokomórkowy)
  • Rak trzustki
  • Mięso limfatyczne
  • Choroba Hodgkina
  • Gruźlica
  • Sarkoidoza
  • Ropień płuc
  • Staphylococcus pneumonia

Objawy zespołu niewystarczającego wydzielania wazopresyny

Syndrom nieodpowiedniego wydzielania wazopresyny zwiększona hormonu we krwi nie tylko prowadzi do zatrzymywania płynu, ale również do strat sodu z moczem, co powoduje niedobór sodu we krwi. Rozwój hiponatremii zależy bezpośrednio od ilości przyjmowanego płynu przez pacjenta.

Jeśli pacjent wypije normalną lub niewielką ilość płynu na dobę, zwiększone wydzielanie wazopresyny nie spowoduje hiponatremii. Jeśli dzienne spożycie płynów pacjenta jest wysokie, to nawet niewielki wzrost wydzielania wazopresyny powoduje hiponatremię.

Okazuje się, że woda dla takich pacjentów jest "toksyczna", chociaż nie mogą też żyć bez wody.

Główne objawy tej choroby to:

  1. Zmniejszenie dziennej ilości moczu.
  2. Progresywny wzrost masy ciała.
  3. Brak obrzęku obwodowego.

Objawy tak zwanego zatrucia wodą są następujące:

  • Letarg
  • Bóle głowy, zawroty głowy
  • Brak apetytu
  • Nudności, wymioty
  • Zaburzenia snu
  • Skurcze mięśni
  • Drżenia w kończynach
  • Klęska systemu nerwowego

Objawy zatrucia wodą objawiają się, gdy stężenie sodu we krwi spada do 120 mmol / l. Jeśli czas nie zostanie osiągnięty, pojawią się objawy ośrodkowego układu nerwowego: dezorientacja, psychoza, drgawki, utrata przytomności, śpiączka.

Odmiana idiopatyczna, opisana przez Parkhona po raz pierwszy w 1933 r., Może mieć ciągły i epizodyczny przebieg. W przebiegu epizodycznym okresy retencji płynów zostają zastąpione spontaniczną diurezą (do 10 litrów na dzień).

Rozpoznanie zespołu niewystarczającego wydzielania wazopresyny

Przede wszystkim konieczne jest biochemiczne badanie krwi. Zwraca uwagę na siebie:

  • Zredukowana zawartość sodu (poniżej 130 mmol / l).
  • Zwiększony poziom sodu w moczu (ponad 20 mmol / l).
  • Osmolarność krwi wynosi poniżej 275 mOsm / l.
  • Osmolarność moczu ponad 300 mOsm / l

Nastąpi także obniżony poziom aktywności aldosteronu i reniny w osoczu.

Jest też test wodny. Jest to prowadzone w następujący sposób. W ciągu 15-30 minut pacjent wypija wodę w ilości 20 ml / kg masy ciała. Następnie co godzinę zbiera się mocz i określa jego objętość i osmolarność.

WAŻNE! Przed badaniem ogranicz spożycie płynów i jedz słone potrawy, aby uniknąć rozwoju ostrej hiponatremii.

Zwykle po 5 godzinach 80% objętości płynu jest uwalniane w poziomie, z co najmniej jedną osmolalnością poniżej 100 mOsm / l (1005 gramów). A przy tej chorobie ilość uwolnionego moczu wynosi tylko 40% pijaka.

Z instrumentalnych metod diagnozowania zespołu niedostatecznego wydzielania wazopresyny stosowane są:

  1. Przegląd radiogramu czaszki.
  2. MRI i CT mózgu.
  3. EKG.
  4. Uzi nerek.

Leczenie zespołu niewystarczającego wydzielania wazopresyny

Leczenie zespołu niewystarczającego wydzielania wazopresyny ogranicza się do wyeliminowania choroby podstawowej, która spowodowała tę diagnozę. Leczenie zależy od stopnia rozwoju hiponatremii (ostrej lub przewlekłej).

Najbardziej skuteczną i bezpieczną metodą jest ograniczenie przyjmowania płynów do 800-1000 ml / dobę. Ograniczenia w zużyciu soli nie są wymagane.

Jeśli jest to trudne dla pacjenta, to leki, które blokują działanie wazopresyna: demeclocicline, fenytoina i węglan litu. Ten ostatni lek jest obecnie prawie nieużywany z powodu dużej liczby skutków ubocznych.

Kiedy poziom sodu powróci do normy, mocznik lub fenytoina są przepisywane w celach konserwacyjnych.

W ostrym okresie, gdy trzeba szybko przywrócić poziom sodu, 3% (hipertoniczny) roztwór chlorku sodu podaje się w połączeniu z lekami moczopędnymi. Wcześniej bromokryptynę stosowano w leczeniu niewystarczającego wydzielania wazopresyny, ale ostatnio nie była ona już stosowana.

Z ciepłem i troską, endokrynolog Dilyara Lebiediewa

Hormon antydiuretyczny (ADH)

Wyszukiwanie alfabetyczne

Co to jest hormon antydiuretyczny (ADH)?

Hormon antydiuretyczny jest peptydem składającym się z 9 reszt aminokwasowych. Powstaje w nadoczodowym jądrze podwzgórza. Według systemu portalowego przysadki mózgowej ten peptyd wchodzi do płata tylnego przysadki mózgowej, koncentruje się tam i jest uwalniany do krwi pod wpływem impulsów nerwowych wchodzących do przysadki mózgowej. Uwalnianie ADH z pęcherzyków magazynujących do neurohypofizy jest regulowane przede wszystkim osmolalnością osocza. Jeśli osmolalność plazmy wzrośnie powyżej poziomu krytycznego, wówczas wydajność ADH jest gwałtownie przyspieszana. Szybki wzrost osmolalności osocza o zaledwie 2% prowadzi do 4-krotnego zwiększenia wydzielania ADH, podczas gdy zmniejszeniu osmolarności o 2% towarzyszy całkowite ustanie wydzielania ADH. Czynniki hemodynamiczne mają również wyraźny wpływ regulacyjny na wydajność ADH. Zwiększone wydzielanie obserwuje się przy spadku ciśnienia krwi. Pomimo obniżenia ciśnienia osmotycznego, wydzielanie ADH jest wzmacniane przez nadmierne zmniejszenie objętości płynu pozakomórkowego, ostrą utratę krwi, ze stresem, bólem, wprowadzeniem barbituranów, środkami przeciwbólowymi. ADH ma dzienny rytm wydzielania, wydzielanie wzrasta w nocy; Zmniejsza się w pozycji na plecach, gdy przesuwa się do pozycji pionowej, jej stężenie wzrasta.

Celem ADH jest ściana dystalnych kanalików nerek, w której wzmaga się produkcja hialuronidazy. Ten ostatni, depolimeryzujący kwas hialuronowy, zwiększa przepuszczalność ścianek rurkowych. W rezultacie woda z pierwotnego moczu dyfunduje biernie do komórek nerkowych z powodu gradientu osmotycznego między hiperosmotycznym międzykomórkowym płynem ustrojowym a hypoosmotycznym moczem.

W jakich chorobach powstaje hormon antydiuretyczny (ADH)?

Zwiększone wydzielanie ADH obserwuje się w zespole nieprawidłowej produkcji wazopresyny lub zespołu Parkhona. Zespół Parkhona jest najczęstszym wariantem nieprawidłowości wydzielania ADH, charakteryzującej się skąpomoczem, brakiem pragnienia, obecnością pospolitego obrzęku i przyrostem masy ciała. Ważne jest, aby odróżnić zespół niewystarczającego wytwarzania wazopresyny od innych stanów: zastoinowej niewydolności serca, niewydolności nerek, niedoboru glukokortykoidów, niedoczynności tarczycy oraz stosowania leków stymulujących ADH. Pacjenci z zespołem nieodpowiedniej produkcji wazopresyny zwykle wykazują obniżoną zawartość sodu w osoczu, wysoką osmolalność w moczu w stosunku do osmolalności osocza, zmniejszone wydalanie w odpowiedzi na stres wodny.

Brak cukrzycy jest zaburzeniem wymiany wody spowodowanym pierwotnym zaburzeniem w wytwarzaniu ADH w przypadku zakaźnego lub urazowego uszkodzenia podwzgórza lub naruszenia systemu otrzewnej przysadki przez guz. Aby przywrócić normalną zawartość płynów w organizmie, pacjenci, kierując się pragnieniem, piją duże ilości płynu. Niedobór ADH jest całkowity lub częściowy, co determinuje stopień upośledzenia i wielomocz. Aby odróżnić niedostateczną produkcję ADH (moczówki prostej) od oporności nerek na ADH (nudna cukrzyca nerek) lub nadmierne spożycie wody (psychogenna polidypsja), przeprowadza się testy dynamiczne. W teście ograniczonym do wody pacjenci z ciężkim niedoborem ADH mają zwiększoną osmolalność osocza, a osmolalność moczu zwykle pozostaje poniżej. Po podaniu wazopresyny takim pacjentom osmolarność moczu gwałtownie wzrasta. Przy słabo wyrażonym niedoborze ADH i wielomoczu, osmolarność moczu podczas testu może być nieznacznie wyższa niż osmolalność osocza, a odpowiedź na wazopresynę jest osłabiona.

Jak przechodzi hormon antydiuretyczny (ADH)?

Na pusty żołądek, przed pobraniem krwi, pacjent powinien odpoczywać przez co najmniej 20 minut, wykluczyć palenie na 1 godzinę przed wkłuciem w żyłę, wyłączyć alkohol na 18-24 godzin, wykluczyć wysiłek fizyczny, pozycja pacjenta powinna być zawsze taka sama: siedząca lub leżąca.

Podczas przeprowadzania badań należy wziąć pod uwagę, że podczas długotrwałego przechowywania następuje znaczny rozkład ADH. Próbki osocza nie powinny mieć temperatury pokojowej.

Jak przygotować się do dostarczenia hormonu antydiuretycznego (ADH)?

Po pobraniu krew natychmiast umieszcza się w lodowatej wodzie, odwirowuje z chłodzeniem w temperaturze 4 ° C, zamraża przez 15 minut w temperaturze poniżej -20 ° C. 1 ml zamrożonego osocza jest dostarczane do laboratorium (w temperaturze -20 ° C, jest stabilne przez 6 tygodni).

Materiał do oddania hormonu antydiuretycznego (ADH)

Osocze z EDTA i inhibitorem proteazy - aprotynina.

Funkcje hormonu antydiuretycznego i objawy nieprawidłowości

Wazopresyna jest wytwarzana przez podwzgórze i reguluje równowagę elektrolitową w ludzkim ciele. Wpływ antydurektycznego hormonu wazopresyny jest szczególnie odczuwany podczas odwodnienia i utraty krwi, ponieważ hormon aktywuje mechanizmy zapobiegające całkowitej utracie płynu.

Rola biologiczna

Wydzielanie hormonu zależy od ciśnienia krwi, objętości krwi w organizmie i osmolarności osocza krwi. Kiedy ciśnienie krwi wzrasta, wydzielanie hormonu zmniejsza się, a gdy maleje, może wzrosnąć sto razy.

Osmolarność osocza krwi zależy od poziomu równowagi soli. Gdy osmolarność maleje, hormon antydiuretyczny zaczyna być aktywnie produkowany i uwalniany do krwi. Jeśli osmolarność wzrasta, osoba odczuwa pragnienie, pije wodę i zmniejsza stężenie wazopresyny w osoczu krwi.

Również antydiuretyczny hormon odgrywa wielką krew w powstrzymywaniu krwawienia. Kiedy duża objętość krwi jest tracona, receptory lewego przedsionka utrwalają objętość krążącej krwi i dają sygnał podwzgórzu. Ta ostatnia z kolei aktywuje produkcję wazopresyny, działając na naczynia zwężające i zapobiegające obniżeniu ciśnienia krwi.

Innym działaniem tego hormonu jest wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Wazopresyna zwiększa napięcie mięśni gładkich narządów wewnętrznych, mięśnia sercowego, wpływa na zwiększenie objętości krwi krążącej, obniżenie ciśnienia krwi.

Tak więc głównymi kierunkami pracy hormonalnej są:

  • Regulacja osmolarności osocza krwi;
  • Udział w zatrzymaniu utraty krwi;
  • Zapobieganie odwodnieniu;
  • Wpływ na ton mięśnia sercowego i mięśni gładkich;
  • Wpływ na objętość krwi krążącej.

W ośrodkowym układzie nerwowym wazopresyna bierze udział w regulacji agresywności i drażliwości. Istnieje opinia, że ​​wazopresyna bierze udział w wyborze partnera w osobie, a także przyczynia się do rozwoju ojcowskiej miłości u mężczyzn.

Norma hormonu

Międzynarodowa klasyfikacja nie określa konkretnej wartości normy wazopresyny w krwi ludzkiej. Wartości referencyjne zależą od metody badań laboratoryjnych, stosowanych odczynników i osmolalności krwi. Na przykład:

W wyniku wyniku analizy wykrywana ilość wazopresyny i wartości referencyjne są koniecznie wskazane w tych metodach, które zostały użyte w laboratorium do ustalenia.

Stany chorobowe

Warunki te rozwijają się na tle niewystarczającego wydzielania ADH. Istnieją dwie choroby związane z naruszeniem produkcji hormonów.

Brak cukrzycy

Podczas moczówki prostej nerki nie spełniają w pełni swojej funkcji reabsorpcji wody. Powodem tego jest:

  • Zmniejszona wrażliwość receptora na hormon antydiuretyczny - ta postać choroby nazywa się moczówką prostą neurogenną.
  • Nieodpowiednia produkcja wazopresyny - ta forma nazywa się moczówką centralną.

Pacjenci z moczówką prostą stale odczuwają pragnienie i piją dużo wody. Dzienna objętość moczu może osiągnąć kilkadziesiąt litrów, ale mocz ma niskie stężenie i obniżone wskaźniki jakości.

Aby określić dokładną postać moczówki prostej, pacjentowi przepisano Desmopressin. W przypadku moczówki prostej centralnej lek wykazuje działanie terapeutyczne, z postacią neurogenną - nie.

Zespół Parhona

Ta patologia jest również nazywana syndromem niedostatecznego wydzielania hormonu antydiuretycznego. Jednocześnie duże stężenie wazopresyny uwalnia się we krwi, a ciśnienie osmotyczne osocza krwi zmniejsza się. Objawy choroby przejawiają się w:

  • Osłabienie mięśni, drgawki;
  • Nudności;
  • Słaby apetyt;
  • Wymioty;
  • Może śpiączka.

Pacjent zachoruje, gdy inny płyn dostanie się do organizmu, na przykład podczas picia lub wstrzyknięcia dożylnego. Przy ściśle ograniczonym reżimie picia stan poprawia się.

Brak hormonu

Jeśli hormon antydiuretyczny jest wytwarzany w niewystarczających ilościach, obserwuje się następujące symptomy:

  • Ciągłe pragnienie;
  • Częste oddawanie moczu w dużych ilościach;
  • Sucha skóra;
  • Słaby apetyt;
  • Zaburzenia układu pokarmowego - zaparcia, zapalenie żołądka, zgaga;
  • Zmniejszone libido;
  • Naruszenia w cyklu miesiączki;
  • Chroniczny zespół zmęczenia;
  • Zmniejszenie koncentracji wzroku;
  • Zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Podobne objawy mogą przypominać zaburzenia przewodu żołądkowo-jelitowego, układu sercowo-naczyniowego i nerwowego, dlatego ostateczną diagnozę można postawić dopiero po badaniu krwi.

Obniżony poziom wazopresyny w osoczu krwi może wskazywać na centralną postać moczówki prostej, zespołu polidypsji lub zespołu nerczycowego.

Zwiększone wydzielanie wazopresyny

Podwyższony poziom hormonu antydiuretycznego w osoczu krwi można zaobserwować przy następujących chorobach:

  • Zespół Juliena-Barre;
  • Zapalenie płuc;
  • Ostra porfiria;
  • Gruźlicze zapalenie opon mózgowych;
  • Złośliwe formacje w mózgu;
  • Zakaźne uszkodzenia mózgu;
  • Naczyniowe patologie mózgu.

W tym przypadku pacjent skarży się na skurcze mięśni, niską produkcję moczu, przyrost masy ciała, ból głowy, bezsenność i nudności. Mocz ma ciemny kolor i wysoką koncentrację.

W ciężkich warunkach, od niskiego stężenia sodu, może rozwinąć się obrzęk mózgu, asfiksja, arytmia, do śmiertelnego wyniku lub śpiączki. Jeśli takie objawy zostaną wykryte, konieczne jest natychmiastowe wezwanie karetki pogotowia.

Diagnostyka

Aby przejść lub przeprowadzić analizę wazopresyny, możliwe jest to w dowolnym ośrodku diagnostycznym, oddziale ambulatoryjnym lub w prywatnym laboratorium. Do badań stosowana jest metoda radioimmunologiczna, biomateriał to krew żylna. Wraz ze stężeniem hormonu antydiuretycznego określa się osmolalność osocza krwi.

Pacjent potrzebuje odpowiedniego przygotowania do wykonania analizy wazopresyny. Aby to zrobić:

  • Przez dwanaście godzin przed pobraniem krwi nie należy jeść, podaje się ją na pusty żołądek.
  • W przeddzień ogrodzenia należy wykluczyć stres fizyczny i psychiczny, ponieważ mogą one wpływać na stężenie wazopresyny.
  • Konieczne jest przerwanie przyjmowania leków zwiększających stężenie hormonu antydiuretycznego, a jeśli nie jest to możliwe, należy wskazać na formularzu, w którym należy przeprowadzić analizę, jaki rodzaj leku został pobrany, w jakiej dawce i kiedy ostatni raz został pobrany.

Wśród leków, które wpływają na poziom wazopresyny we krwi, powinny zostać usunięte, estrogensoderzhaschie leki nasenne i środki znieczulające, uspokajające, preparaty oksytocyny, karbamazepina, morfina, chlorpropamid, litu.

Po przeprowadzeniu badania rentgenowskiego lub radioizotopowego minie siedem dni, zanim wyniki analizy hormonu antydiuretycznego zostaną zniekształcone.

Badanie krwi dla wazopresyny pozwala ustawić centralnych i formy kłębuszkowej moczówki prostej, zespół niewłaściwego wydzielania, a także bezpośrednie rozpoznanie w głównym nurcie badań mózgu stanu morfologicznego.

Rozszyfrowanie wyników powinno być obsługiwane wyłącznie przez wykwalifikowanego endokrynologa, ponieważ samo interpretacja i samoleczenie w najgorszych przypadkach może doprowadzić do śpiączki.

Hormon antydiuretyczny we krwi

Hormon antydiuretyczny (wazopresyna) we krwi - hormon wytwarzany przez podwzgórze, regulujący metabolizm wody w organizmie. Analiza służy do diagnostyki różnicowej cukrzycy przysadkowej, jej różnicowania z zespołem nadmiernego wydzielania ADH. Kolejnym celem testu jest identyfikacja guzów układu APUD. Wykazano to z większym pragnieniem, zmniejszeniem objętości moczu, częstym oddawaniem moczu, zmniejszeniem ciśnienia tętniczego, wykrywaniem guzów mózgu. Biomateriał - krew żylna. Metoda badania to RIA. Zwykle wartości wynoszą 0-2 ng / L, a osmolalność osocza nie przekracza 285 mmol / kg (dla innych wskaźników wartości referencyjne są obliczane indywidualnie). Gotowość ostatecznych danych wynosi do 15 dni.

Hormon antydiuretyczny (wazopresyna) we krwi - hormon wytwarzany przez podwzgórze, regulujący metabolizm wody w organizmie. Analiza służy do diagnostyki różnicowej cukrzycy przysadkowej, jej różnicowania z zespołem nadmiernego wydzielania ADH. Kolejnym celem testu jest identyfikacja guzów układu APUD. Wykazano to z większym pragnieniem, zmniejszeniem objętości moczu, częstym oddawaniem moczu, zmniejszeniem ciśnienia tętniczego, wykrywaniem guzów mózgu. Biomateriał - krew żylna. Metoda badania to RIA. Zwykle wartości wynoszą 0-2 ng / L, a osmolalność osocza nie przekracza 285 mmol / kg (dla innych wskaźników wartości referencyjne są obliczane indywidualnie). Gotowość ostatecznych danych wynosi do 15 dni.

Hormon antydiuretyczny jest wytwarzany w podwzgórzu, gromadzony i wydzielany do krwioobiegu przez przysadkę mózgową. Reguluje metabolizm wody, stymuluje reabsorpcję wody w kanalikach nerkowych. Pod jego wpływem objętość moczu maleje, a jego stężenie wzrasta. Ilość wody w ciele wzrasta, zwiększa się objętość krwi krążącej, osmolalność osocza zmniejsza się. Jony sodu i aniony jego soli stymulują wydzielanie ADH. Sód określa osmolalność osocza, ze spadkiem wartości do 280 mosm / kg, wprowadzanie wazopresyny do krwioobiegu jest zawieszone, uwalniana jest duża ilość rozcieńczonego moczu. Przy osmolalności większej niż 295 mosm / kg zwiększa się wydzielanie hormonu, zmniejsza się objętość moczu, pojawia się uczucie pragnienia.

Wskazania

Hormon antydiuretyczny we krwi jest wskaźnikiem naruszenia równowagi wodnej organizmu. Jej niewydolność prowadzi do rozwoju moczówki prostej (postaci centralnej), charakteryzującej się dużymi stratami płynów przez nerki. Nadmiar syntezę wazopresyny w podwzgórzu nazywa się zespołem Parkhona, wydatek moczu zmniejsza się wraz z tym zespołem, obniża się poziom sodu w surowicy. Badanie jest pokazane w następujących przypadkach:

  • Objawy moczówki prostej. Pacjent ma zwiększone oddawanie moczu, pragnienie jest stale obecne. Wynik testu pozwala na zdiagnozowanie choroby, różnicowanie centralnej formy związanej z brakiem syntezy ADH, od choroby nerek, spowodowanej zmniejszoną wrażliwością receptorów kanalików nerkowych.
  • Objawy zespołu Parkhona. Zmniejszona ilość oddawanego moczu, zwiększenie masy ciała, istnieje obrzęk, ból głowy, zaburzenia apetytu, nudności i wymioty, osłabienie mięśni, skurcze, drżenie kończyn. W badaniu stosuje się w celu określenia jego zespół, różnicowania ze skutkiem urazów czaszkowych, zaburzenia krążenia, choroby zapalne ośrodkowego układu nerwowego (zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, polio).
  • NowotwórAPUD-systemy. Analiza jest przypisywana, gdy guz zostanie wykryty metodami instrumentalnymi - radiografia, CT, MRI, ultradźwięki, a także nieprawidłowości w danych ogólnych i biochemicznych. Wynik służy do diagnozowania złośliwości.

Przygotowanie do analizy

Krew żylna jest badana. Do procedury jej dostarczenia niezbędne jest przygotowanie:

  1. Przez dwa tygodnie musisz omówić z lekarzem wpływ przyjmowanych leków na wynik, możliwość ich tymczasowego anulowania. Aby zwiększyć poziom ADH zdolne do odbierania morfina, środki znieczulające, estrogenu, oksytocyny, chlorpropamidem, winkrystyna, karbamazepina, uspokajających, nasennych, chlorotiazyd.
  2. Na tydzień przed badaniem zaleca się anulowanie procedur radiograficznych i radioizotopowych.
  3. Materiał płotowy jest wykonywany na pusty żołądek, przerwa w jedzeniu - 8-12 godzin. Dopuszcza się wodę pitną w tym okresie.
  4. Na jeden dzień przed zabiegiem należy wykluczyć używanie alkoholu i wykonywać ciężką pracę fizyczną, aby uniknąć stresujących sytuacji.
  5. Nie pal przez godzinę przed umieszczeniem biomateriału.
  6. Ostatnie 20-30 minut przed zabiegiem w pozycji siedzącej lub leżącej. Maksymalizuj swój relaks.

Biomateriał jest pobierany rano przez nakłucie żylne. Badanie przeprowadzane jest metodą RIA. Warunki procedury to 10-15 dni.

Normalne wartości

Standardy testu zależą od stężenia osmotycznego w osoczu. Osmolalność wyrażana jest w mosm / kg, stężenie wazopresyny w pg / ml (pmol / l):

  • 270-280 mosm / kg - do 1,5 pg / ml (do 1,4 pmol / l).
  • 280-285 - do 2,5 (do 2,3).
  • 285-290-1,5 (0,9-4,6).
  • 290-295-2-7 (1,9-6,5).
  • 295-300 - 4-12 (3.7-11.1).

Wzrost fizjologiczny i zmniejszenie wartości są możliwe, jeśli nie są przestrzegane zasady przygotowywania dostawy biomateriału. Rezultatem jest alkohol, stres fizyczny, stres, palenie.

Zwiększenie

Ilość ADH wzrasta wraz ze wzrostem syntezy i wydzielania. Powody są następujące:

  • Zespół Parhona. Powstaje nadpobudliwość podwzgórza i płata tylnego przysadki mózgowej. Nadmiernemu wydzielaniu wazopresyny towarzyszy hiponatremia, obniżenie ciśnienia osmotycznego osocza.
  • Nowotwory złośliwe. Niektóre typy nowotworów syntetyzują ADH. Zwiększenie jego poziomu określa się z mięsakiem limfatycznym, chłoniakiem Hodgkina, rakiem płuc, mózgiem, prostatą, trzustką, grasicą, dwunastnicą.
  • Choroby płuc. Wartości testowe wzrastają w przypadku zapalenia płuc, gruźlicy płuc, ropnia, sarkoidozy.
  • Moczówki prostej moczu. Wyznaczany jest niewielki i umiarkowany wzrost poziomu wazopresyny. Nieczułość receptorów kanalików nerkowych prowadzi do zmniejszenia jej użycia.

Zmniejszenie wskaźnika

Stężenie hormonu antydiuretycznego we krwi spada z powodu jego niewystarczającej produkcji, szybkiej eliminacji. Przyczyny odrzucenia są następujące:

  • Centralna moczówka prosta. Wyniki badania są zmniejszone z powodu zaburzeń podwzgórzowo-przysadkowych związanych z czynnikami dziedzicznymi, operacjami i chorobami zapalnymi w tej części mózgu.
  • Cukrzyca ciążowa. To powikłanie ciąży jest spowodowane przez zwiększoną aktywność wazopresyny - enzymu łożyska, który niszczy ADH.
  • Psychogenna polidypsja. Nadmiernemu spożyciu wody, silnemu poczuciu pragnienia, związanemu ze stresem psychologicznym, towarzyszy kompensacyjne obniżenie wartości testowych.
  • Zespół nerczycowy. Naruszenie przepuszczalności filtrów nerkowych prowadzi do zwiększonej wydalania białek. Rozwijając hipoproteinemię, zmniejszając ciśnienie onkotyczne osocza, płyn zostaje zatrzymany w tkankach.

Leczenie nieprawidłowości

Hormon antydiuretyczny we krwi jest badany w celu rozpoznania moczówki prostej, zespół Parkhona. Analiza wskazuje na naruszenie równowagi wodnej: wielomocz lub skąpomocz, obrzęk, polidypsja. Fizjologiczny wzrost wskaźników można regulować niezależnie, odmawiając palenia, picia alkoholu, wykonując intensywny wysiłek fizyczny przed dostarczeniem biomateriału. Jeśli wynik odchylenia od normy dotyczącej wyboru leczenia powinien skonsultować się z terapeutą lub endokrynologiem.

Wazopresynowy hormon antydiuretyczny: mechanizm jego działania i funkcji

Hormon antydiuretyczny lub wazopresyna są mikroelementem regulującym usuwanie wody z organizmu. Jeśli organizm doświadcza niewydolności hormonalnej i hormonu antydiuretycznego, z jakiegoś powodu nie spełnia swoich funkcji, wówczas osoba może stracić do 20 litrów wody z moczem. W tym samym czasie normą jest 1-2 litry. Tak więc hormon antydiuretyczny chroni osobę przed śmiercią spowodowaną odwodnieniem. Niestety w organizmie nie ma analogów hormonu antydiuretycznego. Ten element biochemicznego metabolizmu jest jedyny.

Funkcje wazopresyny

Hormon antydiuretyczny jest syntetyzowany przez podwzgórze, które jest częścią układu hormonalnego. Wraz z przysadką, nadnerczem i gruczołem tarczycy. Wazopresyna jest hormonem, który nie wchodzi bezpośrednio do krwi, ale gromadzi się w przysadce mózgowej. W krwiobiegu spada tylko po osiągnięciu krytycznego poziomu.

Hormon antydiuretyczny lub wazopresyna nie tylko usuwają wodę przez nerki, ale także regulują ilość krwi, rozcieńczając osocze. Działanie hormonu antydiuretycznego jest dość proste - zwiększa ono przepuszczalność ścianek probówek w miąższu nerki. Podczas filtracji płyn wraca do krwioobiegu, a żużel i ciężkie pierwiastki trafiają do moczu.

Jeśli nie ma hormonu antydiuretycznego w organizmie, pierwotny mocz po prostu wychodzi przez nerki wraz z białkami i użytecznymi minerałami. W ciągu jednego dnia nerki są w stanie przepuścić do 150 litrów pierwotnego moczu. Brak wazopresyny może prowadzić do bardzo szybkiej i bolesnej śmierci osoby.

Istnieją pewne funkcje niezwiązane z wypływem płynu, ale nie mniej ważne dla ludzi:

  1. ADH ma pozytywny wpływ na ton gładkich mięśni. Wpływa to na pracę przewodu żołądkowo-jelitowego.
  2. Pod wpływem ADH, serce i duże naczynia działają najlepiej.
  3. Wazopresyna i oksytocyna regulują ciśnienie krwi, szczególnie na obrzeżach układu krążenia.
  4. Powodując skurcze małych naczyń krwionośnych, w uszkodzonych obszarach, wazopresory szybko zatrzymują krwawienie. W związku z tym substancje te są wytwarzane przez organizm w wyniku stresu, fizycznego uszkodzenia lub bólu.
  5. Vazopressory wpływające na naczynia krwionośne, które kończą tętnice, mogą podnosić ciśnienie krwi. To samo w sobie nie jest niebezpieczne, chyba że osoba jest przewlekłą osobą z nadciśnieniem tętniczym.
  6. Formuła hormonu wazopresyny pozwala mu wpływać na ośrodkowy układ nerwowy. Tak więc vazopressory powodują u mężczyzn instynkty ojca, tłumią wybuchy agresji i pomagają osobie wybrać partnera życiowego. Do ostatniej cechy pierwiastka śladowego - hormonu wierności.

Diagnoza zaburzeń ADH

Szeroki mechanizm działania ADH zmusza nas do dokładnego określenia jego poziomu we krwi, a przede wszystkim do znalezienia w jak najkrótszym czasie przyczyn jej wzrostu lub spadku. W tym celu nie wystarczy po prostu przejść test krwi na zawartość hormonu antydiuretycznego.

Ponadto, pacjent musi oddać krew i mocz do analizy biochemicznej, która określa ilość potasu, sodu, chloru i innych pierwiastków śladowych. Test na aldosteron, hormon wydzielany przez nadnercza i regulujący metabolizm soli w wodzie jest obowiązkowy. Jakość krwi zależy od liczby cholesterolu, kreatyniny, białka i wapnia w nim zawartej. Jeśli istnieje podejrzenie wadliwego działania przysadki lub podwzgórza, pacjent jest kierowany do tomografii komputerowej. W trakcie, który lekarze próbują ustalić obecność guza w mózgu.

Nieprawidłowość wazopresyny

Zwiększona lub zmniejszona zawartość wazopresyny we krwi jest równie niebezpieczna dla zdrowia. Przy ustalaniu nadmiaru we krwi mikroelementów przyjmuje się szereg chorób:

  1. Syndrom Parhona. Ta patologia jest wywoływana przez ciężką utratę krwi, działanie moczopędne, obniżenie ciśnienia krwi. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie przyczyny mogą zakłócać równowagę wody i soli w ciele.
  2. Wzrost poziomu hormonu może nastąpić pod wpływem nowotworu przysadki dotkniętego nowotworem. Nowotwór może występować nawet w przysadce, ale obok niej, ale jednocześnie wyciskać ją, powodując naruszenie poziomów zawartych w niej mikroelementów.
  3. Naruszenie poziomu hormonu we krwi może powodować choroby ogólnoustrojowe - zapalenie płuc, astmę, gruźlicę.

Rola wazopresyny w organizmie jest trudna do przeszacowania. Brak nadmiaru, natychmiast objawia się zewnętrznymi objawami - nudnościami, wymiotami, drgawkami, utratą świadomości. W ciężkich przypadkach pojawia się obrzęk mózgu, temperatura ciała spada, pacjent zapada w śpiączkę. W tym samym czasie bicie serca zwalnia, oddech ustaje i zapada śmierć.

Jeśli dana osoba ma zmniejszoną zawartość wazopresyny, najprawdopodobniej opracował takie patologie;

  1. Nie cukrzyca.
  2. Guz przysadki lub podwzgórza.
  3. Nerki straciły wrażliwość na hormon antydiuretyczny.

W wyniku niedoboru ADH, silne pragnienie zaczyna się u osoby, rozwija się silny ból głowy, skóra staje się cienka i sucha, temperatura ciała wzrasta, wymioty mogą się otwierać. Pacjent szybko traci masę ciała. Ale główna manifestacja choroby, to zwiększone oddawanie moczu. W końcu czym jest ATG? Mikroelement regulujący odpływ moczu, a jeśli nie ma go wystarczająco dużo we krwi, mocz jest wydalany przez niekontrolowany przepływ.

Zasady leczenia

Jak zwiększyć lub zmniejszyć poziom hormonu antydiuretycznego - decyduje lekarz. Na podstawie wszechstronnego badania przyczyny odchylenia od nomy.

Podczas terapii organizm jest wspierany przez leki utrzymujące mocz, lub jeśli to konieczne, pomaga go wyizolować. Demetocyklina, jako główny czynnik blokujący ADH, normalizuje pracę nerek narażonych na działanie wazopresyny. Istnieją inne leki moczopędne do tego celu, ale wszystkie są wyznaczone przez lekarza. Oblicza również prawidłowe dawkowanie i schemat, w oparciu o wyniki testów.

Najważniejszą rzeczą do zrozumienia jest terapia hormonalna, jest to jedynie środek tymczasowy. Aby wyeliminować naruszenie normy mikroelementu we krwi, czasami konieczne jest poddanie się długiemu cyklowi leczenia, a nawet operacji chirurgicznej. Wszakże taka sytuacja z naruszeniem poziomu ADH może powodować kiłę, chorobę naczyniową, łagodny lub złośliwy nowotwór w przysadce mózgowej lub w innej części mózgu. Każde leczenie powinno być przepisywane wyłącznie przez specjalistę. W sytuacjach, gdy dochodzi do leków hormonalnych, wszelkie samoleczenie może spowodować poważne powikłanie, a nawet śmierć osoby.

Hormon antydiuretyczny (ADH) (wazopresyna).

Wazopresyna wzmaga reabsorpcję wody przez nerki, zwiększając w ten sposób stężenie moczu i zmniejszając jego objętość. Główne działanie wazopresyny zwiększa się zawartość wody w organizmie, zwiększenie objętości krążącej krwi, co prowadzi do nadmiernej ilości płynu, niedoboru sodu we krwi (z powodu rozcieńczenia osocza), zmniejszenia osmolarności.

Główne wskazania do stosowania: rozpoznanie moczówki prostej, diagnostyka guzów układu APUD (ektopowo wytwarzająca wazopresynę).

Antydiuretycznym wazopresyny hormon lub - peptyd (9 reszt aminokwasowych) jest syntetyzowany w podwzgórzu, również w postaci kompleksu z białkami, również powstaje w podwzgórzu (neyrofizinami - I, II, III) są transportowane w podwzgórzu granulek neurowydzielnicza. Następnie jako kompleksy neyrofizin hormonu migruje wzdłuż aksonu i osiąga przysadki, w której opóźnione rezerwę. Po dysocjacji kompleksu wolny hormon jest wydzielany do krwi. Najsilniejszym stymulatorem sekrecji ADH są jony sodu i aniony powstające podczas dysocjacji soli sodowych. Sód jest jednym z głównych anionów, które określają osmolalność surowicy krwi. Gdy osmolalność osocza jest poniżej poziomu progowego (około 280 mOsm / kg), wydzielanie ADH jest zahamowane. Prowadzi to do usunięcia dużej objętości maksymalnie rozcieńczonego moczu. Zwiększona eliminacja wody zapobiega dalszej redukcji osmolalności osocza. Wraz ze wzrostem osmolalności krwi wzrasta wydzielanie ADH. Po osiągnięciu osmolalność około 295 mOsm / kg, stężenie ADH staje się wystarczająca aby zmaksymalizować działanie antydiuretyczne (objętość moczu poniżej 2 l / dzień, osmolalności moczu od 800 mOsm / kg). Jednocześnie aktywowany jest mechanizm gaszenia pragnienia, co prowadzi do zwiększenia zużycia wody i zapobiega odwodnieniu organizmu.

ADH stymuluje skurcze mięśni gładkich naczyń, zapewniając silny efekt wazopresyjny. Jego główna rola w organizmie sprowadza się do regulacji metabolizmu wody, stąd jego druga nazwa - hormon antydiuretyczny. W małych stężeniach ma silne działanie antydiuretyczne - stymuluje odwrócony przepływ wody przez błony kanalików nerkowych, tj. opóźnia wodę w ciele. Zwykle kontroluje ciśnienie osmotyczne osocza krwi i bilans wodny organizmu człowieka. W patologii, takich jak zanik przysadki rozwija moczówki prostej - choroby charakteryzującej się uwalnianiem bardzo dużych ilościach cieczy w moczu. Głównymi objawami moczówki prostej są wielomocz i polidypsja. Ciężar właściwy moczu we wszystkich porcjach na dzień jest mniejszy niż 1008.

Moczówka prosta rozwija się w wyniku niewystarczającego syntezy i / lub wydzielania wazopresyny (postać centralnego) lub niewydolności nerek odpowiednio zareagować na krążenie krwi wazopresyny (kształt nerki). Równocześnie zaburzony jest odwrócony proces wchłaniania wody w kanalikach nerkowych. Odnośnie mechanizmu działania hormonów neurohygofizycznych wiadomo, że efekty hormonalne, w szczególności wazopresyna, są realizowane poprzez układ cyklazy adenylanowej. Jednak dokładny mechanizm działania wazopresyny na transport wody w nerkach pozostaje niejasny.

Z niszczenia ADH wiąże się z rozwojem moczówki prostej. Stan ten implikuje rzadki stan poliuryczny, który zatrzymuje się po porodzie, który rozwija się w wyniku zwiększonej aktywności wazasfinazy, enzymu w łożysku.

Zespół ADH nadmierne (zespół niedostatecznej produkcji ADH, syndrom nieodpowiedniego wydzielania hormonu antydiuretycznego), - charakteryzujące niedobór sodu we krwi, osocza i gipoosmolyarnostyu wydalanie moczu wystarczająco zatężono. Zespół ten jest spowodowany nadmiernym wydzielaniem ADH lub jego zwiększonym działaniem na komórki dystalnego nefronu. Zespół nadmiernego wydzielania ADH jest jedną z częstych przyczyn hiponatremii.

Wazopresyna - hormon antydiuretyczny (ADH)

Wazopresyna jest jednym z hormonów podwzgórza. Powstaje w neuronach dużej komórki tej części mózgu. Ponadto wazopresyna jest transportowana do neurohypofizy, gdzie się gromadzi.

Rola wazopresyny w ciele

Głównym efektem wazopresyny na metabolizm wody. Inną nazwą tej substancji jest hormon antydiuretyczny (ADH). Rzeczywiście, zwiększenie stężenia wazopresyny prowadzi do zmniejszenia objętości wydalanego moczu (diurezy).

Główny biologiczny efekt ADH:

  • zwiększenie powrotu wody;
  • obniżenie poziomu sodu we krwi;
  • zwiększona objętość krwi w naczyniach krwionośnych;
  • zwiększenie całkowitej objętości wody w tkankach ciała.

Ponadto hormon antydiuretyczny wpływa na tonację włókien mięśni gładkich. Efekt ten przejawia się wzrostem natężenia naczyń (tętniczek, naczyń włosowatych) i ciśnienia tętniczego.

Uważa się, że ADH uczestniczy w procesach intelektualnych (uczenie się, pamięć) i generuje pewne formy zachowań społecznych (związki rodzinne, ojcowskie uczucia dla dzieci, kontrola agresywnych reakcji).

Izolacja ADH do krwi

Antydiuretyczny hormon nagromadzony w neurohypofizy jest wydzielany do krwi przez dwa główne czynniki: wzrost stężenia sodu i innych jonów we krwi oraz zmniejszenie objętości krążącej krwi.

Oba te stany są przejawem odwodnienia organizmu. W celu wczesnego wykrycia zagrażającej życiu utraty płynu istnieją specjalne wrażliwe komórki receptora. Zwiększenie stężenia osocza sodu jest rejestrowane przez osmoreceptory w mózgu i innych narządach. Niska objętość krwi w naczyniach jest wykrywana przez wolumoreceptory przedsionków i żył klatki piersiowej.

Zwykle wazopresyna jest uwalniana w ilości wystarczającej do utrzymania stałej płynności wewnętrznej organizmu.

Szczególnie dużo wazopresyny wchodzi do łożyska naczyniowego z urazem, zespołem bólowym, wstrząsem, masywną utratą krwi. Ponadto niektóre leki i zaburzenia psychiczne mogą spowodować uwolnienie ADH.

Brak wazopresyny

Niedostateczny poziom ADH we krwi prowadzi do rozwoju centralnej postaci moczówki prostej. W tej chorobie zahamowana jest funkcja poboru wody w kanalikach nerkowych. Mocz bardzo się wyróżnia. Diureza na dzień może osiągnąć 10-20 litrów. Charakterystyczną cechą jest mała gęstość właściwa moczu, która jest prawie równa gęstości właściwej osocza krwi.

Pacjenci cierpiący na nudności cukrzycowej cierpią na silne pragnienie, ciągłe suchość w jamie ustnej, suchość skóry i błony śluzowe. Jeśli pacjent jest z jakiegokolwiek powodu pozbawiony możliwości picia wody, szybko rozwija się odwodnienie. Przejawem tego stanu jest gwałtowna utrata masy ciała, spadek ciśnienia krwi (poniżej 90/60 mm Hg), naruszenie centralnego układu nerwowego.

Brak cukrzycy zdiagnozowano w moczu, krwi, testach Zimnitsky'ego. W niektórych przypadkach wymagane jest ograniczenie przyjmowania płynów przez krótki okres czasu przy kontrolowaniu składu krwi i gęstości moczu. Test na wazopresynę jest słabo informacyjny.

Przyczyną zmniejszania wydzielania wazopresyny mogą być predyspozycje genetyczne, urazowe uszkodzenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, udar w funkcjonalnej tkanki lub nowotworu przysadki podwzgórza. Choroba ta często rozwija się po chirurgicznym lub radiacyjnym leczeniu nowotworów mózgu.

Często wystarczy ustalić przyczynę cukrzycy moczówki prostej. Takie zmniejszenie wydzielania ADH nazywa się idiopatyczną.

Leczenie centralnej postaci moczówki prostej wykonuje endokrynolog. Do terapii stosuje się syntetyczny hormon antydiuretyczny.

Nadmierne wydzielanie wazopresyny

Nadmierne wydzielanie hormonu podwzgórza wazopresyny występuje w zespole Parhona. Jest to dość rzadka patologia.

Syndrom nieodpowiedniego wydzielania hormonu antydiuretycznego (syndrom nieodpowiedniego wydzielania hormonu antydiuretycznego) objawiającego się plazmy o niskiej gęstości, niedobór sodu we krwi, zatężono uwolnienie moczu.

Tak więc nadmiar ADH powoduje utratę elektrolitów i zatrucia wodą. Pod wpływem wazopresyny woda zostaje zatrzymana w ciele, a mikroelementy opuszczają krew.

Pacjenci są zaniepokojeni niewielką ilością diurezy, przyrostem masy ciała, ciężkim osłabieniem, drgawkami, nudnościami, utratą apetytu, bólem głowy.

W ciężkich przypadkach śpiączka i śmierć występują w wyniku obrzęku mózgu i ucisku funkcji życiowych.

Przyczyną niewłaściwego wydzielania wazopresyny pewne postacie raka (w szczególności drobnokomórkowego raka płuca), mukowiscydoza, patologii oskrzelowo-płucnych, choroby mózgu. Zespół Parhona może być przejawem indywidualnej nietolerancji niektórych leków. Na przykład może być wywołany przez opiaty, barbiturany, niesteroidowe leki, leki psychotropowe itp.

Leczenie nadmiaru hormonów antydiuretycznych prowadzi się za pomocą antagonistów wazopresyny (vaptalans). Ważne jest ograniczenie objętości płynu do 500-1000 ml dziennie.

ADH. Czym jest wazopresyna, dlaczego jest potrzebna, za co odpowiada

Każdy wie, jak ważna jest woda dla ludzkiego ciała. Większość źródeł nazywa 70%, jako średnia zawartość wody w ciele dla przeciętnej osoby w wieku dorosłym. Tylko ludzkie otoczenie może być otoczone wodą wykonuje swoje funkcje i zapewnia homeostazę (stałość wewnętrznego środowiska ciała). W trakcie procesów metabolicznych równowaga wodna jest stale zakłócana, dlatego istnieją mechanizmy, które przyczyniają się do zachowania spójności środowiska.

Jednym z tych mechanizmów jest hormonalny. Hormon antydiuretyczny (ADH), lub wazopresyna reguluje zatrzymywanie i wydalanie wody z organizmu. Rozpoczyna proces reabsorpcji w mikrostrukturach nerek, w trakcie których tworzy się wtórny mocz. Jego ilość jest dozowana i nie powinna przekraczać 1,5-2 litrów na dzień. Nawet przy odwodnieniu organizmu działanie wazopresyny w połączeniu z innymi hormonami zapobiega wysychaniu środowiska wewnętrznego.

Synteza ADH i jej biochemiczny charakter

W podwzgórzu (jest to część śródmózgowia) wytwarza się hormon antydiuretyczny (wazopresyna). Jego synteza nosić komórki nerwowe podwzgórza. W tej części mózgu jest ona syntetyzowana, a następnie przesuwa się do przysadki (jej płata tylnego), gdzie się gromadzi.

Uwalnianie tego hormonu do krwi występuje tylko wtedy, gdy jego stężenie osiągnie określony poziom. Gromadzenie w płacie tylnym przysadki mózgowej, hormon wazopresyny wpływa na produkcję hormonu adrenokortykotropowego. ACTH uruchamia syntezę hormonów, które są wytwarzane przez warstwę kory nadnerczy.

ADH składa się z dziewięciu aminokwasów, z których jeden nazywa się argininą. Dlatego inne imię substancja czynna - wazopresyna argininowa. W swojej chemicznej postaci jest bardzo podobny do oksytocyny. To jest inny hormon, który produkuje podwzgórze, a także gromadzi się w tylnym płacie przysadki mózgowej. Opisano wiele przykładów interakcji i funkcjonalnej wymiany tych hormonów.

Na przykład, gdy następuje wiązanie chemiczne między dwoma aminokwasami, glicyna i arginina pękają, działanie wazopresyny ulega zmianie. Wysoki poziom ADH powoduje zmniejszenie ścianek macicy (funkcja nieodłącznie związana z oksytocyną) i podwyższoną zawartość oksytocyny - działanie antydiuretyczne.

Normalnie hormon ADH reguluje ilość płynu, stężenie sodu w płynie mózgowo-rdzeniowym. Pośrednio może podnieść temperaturę, a także ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Należy zauważyć, że wazopresyna nie różni się pod względem różnych funkcji, ale jej znaczenie dla organizmu jest bardzo duże.

Funkcje wazopresyny

Główne funkcje wazopresyny:

  • regulacja procesu usuwania nadmiaru płynu przez nerki;
  • z brakiem płynu, zmniejszenie objętości moczu wtórnego i zwiększenie jego stężenia;
  • udział w procesach fizjologicznych zachodzących w naczyniach i mózgu;
  • wpływa na syntezę hormonu adrenokortykotropowego;
  • pomaga utrzymać napięcie mięśniowe, które znajdują się w ścianach narządów wewnętrznych;
  • zwiększa ciśnienie krwi;
  • przyspiesza krzepnięcie krwi;
  • poprawia zapamiętywanie;
  • w połączeniu z hormonalnym oksytocyną wpływa na wybór partnera seksualnego, manifestację instynktu rodzicielskiego;
  • pomaga organizmowi przystosować się w stresujących sytuacjach.

Wszystkie te funkcje pomagają zwiększyć objętość krwi krążącej w ciele. Osiąga się to poprzez utrzymywanie wystarczającej ilości płynu i rozcieńczenie osocza. Hormon antydiuretyczny poprawia krążenie w mikrotubulach nerek, ponieważ zwiększa ich przepuszczalność. ADH podnosi ciśnienie krwi, utrzymując ton tkanki mięśniowej serca, naczyń krwionośnych, układu trawiennego.

Wywołując skurcz małych naczyń krwionośnych, uruchamiając syntezę białek w wątrobie, wazopresyna poprawia koagulację krwi. Dlatego w sytuacji stresowej, z krwawieniem, z silnym bólem, podczas ciężkich zaburzeń nerwowych, jego stężenie w ciele wzrasta.

Nadmiar hormonu antydiuretycznego

Opisane są stany, w których obserwuje się wzrost stężenia wazopresyny we krwi:

  • wielka utrata krwi;
  • przedłużony pobyt ciała w pozycji pionowej;
  • podwyższona temperatura;
  • silny ból;
  • brak potasu;
  • stres.

Czynniki te prowadzą do powstania dodatkowej ilości hormonu, który ma działanie ochronne na organizm i nie powoduje rozwoju niebezpiecznych chorób. Organizm niezależnie prowadzi koncentrację materii do normy.


Wysoki poziom ADH wskazuje na poważniejsze naruszenia i jest związany z chorobami:

  • moczówka prosta;
  • Zespół Parkhona;
  • guzy mózgu, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych;
  • dysfunkcja podwzgórza i przysadki mózgowej;
  • nowotwory onkologiczne;
  • choroby układu oddechowego;
  • infekcja;
  • choroby krwi.

Z moczówki prostej komórki stają się niewrażliwe na wazopresynę, stężenie sodu wzrasta, ciało traci zdolność zatrzymywania cieczy. Jest wydalany w dużych ilościach z organizmu.

Zespół Parhona ma przeciwne przejawy. W organizmie utrzymuje się duża ilość płynu, obserwuje się zmniejszenie stężenia sodu. Ten stan powoduje ogólne osłabienie, silny opuchliznę, nudności. Należy zauważyć, że w procesach wewnętrznego obiegu wody duże znaczenie mają również jony sodu. Dlatego dzienne zapotrzebowanie człowieka na sód wynosi 4-6 g.

Podobne objawy mają syndrom niewystarczającego wydzielania ADH. To się nazywa zmniejszenie działania hormonu, niewrażliwość na niego i charakteryzuje się dużą ilością płynu w tkankach na tle braku sodu. Zespół niedostatecznej sekrecji ma następującą postać:

  • wielomocz (nadmierne oddawanie moczu);
  • otyłość;
  • obrzęk;
  • słabość;
  • nudności, wymioty;
  • bóle głowy.

WAD ADH

Czynniki, które zmniejszają wydzielanie wazopresyny, są znacznie mniejsze. Niewystarczające wydzielanie hormonu jest spowodowane centralnym moczówki prostej. Działanie antydiuretyczne hormon zmniejsza się z urazami głowy, chorobami przysadki mózgowej, hipotermią. Gdy osoba znajduje się w pozycji poziomej przez długi czas. Ten stan obserwuje się po kroplówkach lub przenoszonych operacjach, gdy zwiększa się całkowita objętość krwi.

Badanie krwi w kierunku ADH

Wazopresyna jest hormonem, których treść musi być okresowo monitorowana. W przypadku zwiększonego pragnienia lub jego braku, konieczne jest stale niskie ciśnienie krwi, niewielka ilość moczu, częste oddawanie moczu i inne objawy weź badanie krwi w celu określenia stężenia wazopresyny. W takim przypadku należy określić ilość sodu i osmolarność osocza.

Przedtem dając analizę, przestań brać leki, kategorycznie zabronione palenie i picie alkoholu, wykonywanie ćwiczeń fizycznych.

1-5 pikogramów / mililitr hormonu jest uważane za normę. Istnieje związek między ilością ADH a osmolarnością krwi. Przy osmolowości krwi do 285 mmol / kg, wartości ADH są minimalne 0-2 ng / l. Jeśli osmolalność przekracza wartość 280, stężenie hormonu określa się za pomocą następującego wzoru:

ADH (ng / L) = 0,45 x osmolarność (mol / kg) - 126

Międzynarodowe standardy nie określają normy wazopresyny. Ponieważ do oznaczania stężenia tej substancji w laboratoriach stosuje się różne metody i odczynniki.

Interesujące fakty na temat wazopresyny

Przeprowadził zespół neurologów z Florydy interesujące badanie wpływu wazopresyny i oksytocyny wybór partnera seksualnego, krycia i oddania. Myszy zostały pobrane jako zwierzęta doświadczalne.

Stwierdzono, że gdy wprowadzane jest stężenie wazopresyny i oksytocyny, a po dopasowaniu gryzoni region mózgu jest aktywowany, co prowadzi do wierności partnerów.

Obowiązkowym warunkiem lojalności był wspólny pobyt zwierząt przez co najmniej sześć godzin. Bez tego wymogu wstrzyknięcie hormonów nie wywoływało efektu przywiązania.

Wazopresyna nie jest wielofunkcyjna, ale naruszenie jej stężenia we krwi prowadzi do rozwoju chorób. Dlatego też, gdy atypowe stany są powiązane z usuwanie płynu z organizmu, muszą szukać pomocy medycznej i przeprowadzić ankietę

Może Chcesz Pro Hormonów